En het is allemaal al achter de rug

Zondag om 15 uur zijn we vertrokken, Patrick, Indy en ik. Omdat het zo’n slechte weer was zijn we extra vroeg vertrokken. Het viel niet mee op de weg. Vanwege sneeuw en gladheid kon Patrick soms maar 50 rijden. Maar uiteindelijk lukte het toch hoewel we te laat waren. Al met al hadden we er 4 uur over gedaan terwijl we het normaal in een kleine 2 uur doen.

We moesten in melden bij de portier en die stuurde ons door naar de 6e verdieping, afdeling G. Op de afdeling kregen we thee, koffie en sap en een hele hoop uitleg. De bloeddruk en het gewicht moesten nog eens gemeten worden en toen kreeg ik mijn kamer te zien. In het bed tegen over me lag een oude man en het andere bed was leeg. Het zijn mooie ruime kamers daar en zo te zien vrij nieuw. Patrick en Indy vertrokken al gauw want die moesten natuurlijk dat hele eind weer terug. Ik liep mee naar beneden om afscheid te nemen en meteen tv en telefoon te regelen.

Terug boven wilden de verpleegkundigen me in bed hebben zodat ze een infuus konden aanleggen en de beenpompen konden aansluiten. Dus ben ik me maar gauw gaan klaarmaken voor de nacht Ên ik mocht meteen mijn uiterst charmante steunkousen aantrekken. Dat zijn witte kousen van teen tot aan de liezen die er voor moet zorgen dat je geen trombose krijgt. Die zal ik in totaal 6 weken moeten dragen 🙁

Toen sloten ze de beenpompen aan. Dat zijn 2 grote flappen die om elk been moeten en met klitteband sluiten. Aan de onderkant zit een plastic slang die naar een apparaat gaat wat er steeds lucht in blaast. Daardoor pompt de flap zich op 3 plekken om het been op en dat is ook weer ter voorkoming van trombose. De verpleegkundige liet zien hoe ik de slangen kon losmaken als ik naar de wc moest. Daarna wilde ze het infuus prikken. Nou heb ik hele vervelende aderen om te prikken dus waarschuwde ik maar meteen. Ze wilde het toch proberen en bleef zoeken naar een geschikte ader. Midden op de binnenkant van mijn onderarm dacht ze eentje te zien en die prikte ze aan. Dat deed errug pijn en nog erger, de naald zat niet in een ader 🙁 Alles voor niks ook nog. Gelukkig besloot ze toen wel iemand anders op te roepen. Die prikte op dezelfde plek maar aan de andere arm wel goed. Het was weer heel pijnlijk maar deze zat tenminste.

De rest van de avond heb ik wat tv gekeken en later kreeg ik nog een nieuwe buurvrouw. Die ging ‘s middags met kramp naar de huisarts en eindigde een paar uur later met een ontstoken blindedarm op de operatietafel. Die vrouw was nogal van de kaart, best zielig. Patrick sms-de ook nog dat hij met Indy bij het Glazen Huis in Eindhoven was 🙂

Maandagochtend was ik als eerste aan de beurt dus ik werd om twintig na 6 wakker gemaakt. Da’s errug vroeg voor mijn doen 😉 Ik wilde gaan douchen maar werd achtervolgd door een verpleegkundige met een tondeuse. Gelukkig hou ik dat zelf bij want daar zat ik niet op te wachten 😉 Toen ik klaar was met douchen hielp de verpleegkundige me in een uiterst charmant operatiejasje en ik moest de steunkousen weer aan. Heel blij dat niemand daar een foto van heeft gemaakt 😉

Ik mocht weer in bed met beenpompen natuurlijk en ik kreeg een pilletje om wat slaperig te worden. Om 10 na 8 kon ik naar beneden. Daar heb ik nog wat zitten kletsen met iemand en daarna herinner ik me alleen nog een zuurstofmasker.

De rest van de maandag heb ik eigenlijk geslapen en weet ik niks meer. Pas aan het eind van de middag was ik een beetje helder en heb ik Patrick gebeld. Ik had geen pijn maar ben wel een beetje misselijk geweest. Daar hadden ze gelukkig spuitjes voor in het infuus voor. Ik had trouwens een infuus extra in mijn hand toen ik wakker werd. Nu had ik aan elke kant een infuus, niet echt handig.
‘s Avonds kwam Jeanette op bezoek die ik ken van het WLS forum maar ik viel steeds in slaap.

‘s Nachts was het slapen een ramp. Mijn buik viel reuze mee qua pijn maar ik werd gek van die infusen. De rechtse deed ook pijn maar het ergste was dat ik m’n draai niet kon vinden in dat bed. Ik heb echt elk uur op de klok gezien, ook omdat ik steeds naar de wc moest. En dat betekent rollen naar de rand van het bed, best moeilijk omhoog komen, beenpompen los maken, kastje en infuusstandaard opzij schuiven, stekker van infuus eruit trekken, met het infuus naar de wc schuifelen en dan de omgekeerde volgorde weer. Niet zo fijn.

Ik was dan ook erg blij dat het dinsdagochtend was en ik wat afleiding had. De verpleegkundige kwam met een paracetamolzetpil, de thermometer, de bloedsuikermeter en de bloeddrukmeter. En het ene was te hoog en het andere te laag om het spannend te houden 😉
Ik had nog met Indy gebeld, leuk om even met m’n jongste te kletsen 🙂 Daarna ben ik in slaap gevallen om ‘s middags wakker te worden met ontzettende buikpijn. Ik lag echt te kronkelen van de pijn en de tranen liepen me over de wangen. Uiteraard meteen gebeld maar er kwam alleen een stagaire die zei dat er iemand zou komen. Ik lag recht tegenover een klok en pas na een half uur kwam er een verpleegkundige. Die gaf me een paracetamolzetpil en zei dat ik het een half uur moest aankijken. Maar die zetpil deed niet veel en na een half uur belde ik weer. Mijn overbuurman moest naar beneden gebracht worden voor een afspraak met zijn arts en dat ging blijkbaar voor want ik kreeg te horen dat ik moest wachten. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige met een morfinespuitje en dat hielp eindelijk.

De rest van de middag heb ik nergens meer last van gehad. Die morfine is goed spul 😉 Ik heb Patrick nog gebeld en Jeanette is weer geweest. De rest van de avond heb ik nog wat tv gekeken. Ik kreeg steeds meer last van het infuus aan mijn rechterarm en het was ook rood aan het worden dus de verpleegkundige heeft het eruit gehaald. Ze zei dat er dan een nieuw infuus geprikt moest worden. Ik begon meteen over mijn slechte aderen en dat ik dat helemaal geen goed idee vond en of niet alles op het infuus aan de linkerkant kon. Ik zag de bui al hangen, weer zo’n pijnlijk prik 🙁 Volgens de verpleegkundige kon het tweede infuus eigenlijk niet erbij maar ze zag ook wel in dat een nieuw infuus prikken lastig zou zijn dus heeft ze het er toch bij gezet. Ik was erg opgelucht dat ik in ieder geval ÊÊn infuus kwijt was Ên dat er geen nieuw geprikt hoefde te worden. Alleen deed mijn arm behoorlijk pijn, nog steeds trouwens en het is nu vrijdag. ‘s Nachts heb ik weer niet veel geslapen en ik was weer heel blij dat het ochtend was.

Het was woensdag en vandaag zou ik de slikfoto krijgen. De verpleegkundige kwam zeggen dat ik weer als eerste aan de beurt was dus ik dook de badkamer in voor een kattewasje. Echt douchen is zo lastig met dat infuus dus dan maar alleen tanden poetsen en wassen met het washandje.

Na een tijdje kwam de verpleegkundige met de rolstoel en reden we naar beneden. Daar moest ik even wachten en werd toen de onderzoekskamer binnengereden door een assistent. Ik moest alvast op het apparaat gaan staan waar de foto’s mee gemaakt zouden worden en toen moesten we wachten op de radioloog. Dat duurde een hele tijd en ik stond gezellig te kletsen met de assistent. En toen werd het me ineens zwart voor ogen en redde ik het net tot in de rolstoel. Te lang gestaan dus.

Gelukkig kwam de radioloog toen ook en konden we eindelijk met de foto’s van start. Ik kreeg een bekertje met gewoon water (heerlijk) en daarna een bekertje met contrastvloeistof. Dat moest ik in 4 slokken leegdrinken en telkens werd dan een foto gemaakt. Die vloeistof was vies maar te doen. De radioloog zei dat de foto’s gelukt waren en ik kon weer naar mijn rolstoel, gelukkig.

De assistent reed me naar de gang en toen moest ik wachten tot de verpleegkundige me weer kwam ophalen. Na een tijdje kwam ze en kon ik weer naar mijn bed. Ik had het gevoel alsof ik een marathon had gelopen 🙁 logisch natuurlijk, ik had sinds zondagmiddag niks meer gegeten, niks meer gedronken en een zware operatie gehad maar toch. Het is heel vervelend om je zo slap te voelen.

Later op de ochtend kwam de verpleegkundige vertellen dat mijn chirurg, dr. Feskens, de foto’s had bekeken en dat alles goed was. Ik moest 2 uur doen over een half glas water en als dat goed ging kreeg ik nog een glas. Als ik dan geen problemen met drinken had mocht ik naar huis. Dat drinken ging prima dus belde ik Patrick dat ‘ie me kon komen halen.

Om een uur of 12 kwam Patrick dan ook, samen met Indy. Ik was heel erg blij om ze weer te zien en ik verheugde me er erg op om naar huis te gaan. De verpleegkundige kwam nog een keer alles meten en toen waren we een stuk minder blij. Alle keren na de operatie dat ze kwamen meten was mijn bloeddruk te laag, mijn suiker te hoog en mijn temperatuur te hoog. Dat was nooit een probleem en nu wel. Ik mocht niet naar huis tot er overlegd was met Dr. Feskens. Grrrrrrrrr 🙁 Ik kreeg weer een paracetamolzetpil en ik moest de koptelefoon van de tv (vanwege de oorthermometer) af laten en dan zouden ze na een tijdje weer komen meten. Die uitslag hebben ze weer doorgebeld naar Dr. Feskens en die zei dat ik moest wachten tot 4 uur om te kijken hoe het ging. Ik heb nog wat geslapen in die tijd en Patrick en Indy zijn beneden gaan eten.

Om 4 uur was mijn temperatuur zover gezakt dat ik mocht gaan. Wat een opluchting. De verpleegkundige haalde het infuus er uit wat erg fijn was en ik kreeg mijn ontslagpapieren. Patrick vond dat ik me niet hoefde aan te kleden dus ik trok mijn schoenen en jas aan terwijl Patrick en Indy mijn spullen inpakten. En om 5 uur zaten we eindelijk in de auto. In tegenstelling tot zondag waren de wegen vrij en kon Patrick overal goed doorrijden en om een uur of zeven waren we weer thuis. En dat is een heel goed gevoel 🙂