Zorgen om mijn moeder 1-11-12 tot en met 6-11-2012

Afgelopen zaterdag (27-10-2012) kwam mijn zusje me ophalen om naar onze ouders te gaan. Bij hun huis aangekomen reed daar net een ambulance weg. Grote schrik natuurlijk en we gingen snel naar binnen. Mijn vader vertelde dat mijn moeder een soort aanval had gehad en dat hij de ambulance maar had gebeld. Mijn zusje ging meteen naar het ziekenhuis en ik bleef daar.

Later belde mijn zusje op. Mijn moeder had een scan gehad en er waren dingen in haar hersens te zien die daar niet zouden moeten zitten. Mijn zusje kwam weer terug om de spullen van mijn moeder op te halen want ze moest in het ziekenhuis blijven. Die aanval was een epileptische aanval geweest.

Dat hadden we niet verwacht. Ondertussen heeft mijn moeder nog een scan gehad en ze krijgt nog een darmonderzoek. Ook heeft ze nu medicijnen tegen die epileptische aanvallen. Ze moet voorlopig in het ziekenhuis blijven totdat die medicijnen goed ingesteld zijn en alle onderzoeken klaar zijn.

Tot nu toe is nog steeds geen uitslag bekend dus we wachten nog maar af.

Mijn moeder wil graag haar familie en vrienden zelf vertellen wat er aan de hand is. En aangezien die mijn getwitter en facebookactiviteiten blijken te volgen, scherm ik dit bericht af. Ik zal dit bericht steeds aanvullen als er iets nieuws te vertellen is. Omdat WordPress hele lange bericht niet pakt heb ik de blogs verdeeld. Is ook leesbaarder denk ik. Met de tags medische zaken, familie of gezondheid aan de linkerkant vind je makkelijk alle blogs.

Update 1-11-2012

Vandaag zou om 16 uur de arts komen om de uitslagen te bespreken. Iets later kwamen ze met z’n tweeën. Piepjong maar wel heel meelevend. Fijne arts die alle tijd nam. Hij begon met het verhaal nog eens samen te vatten. Zaterdag een epileptische aanval, opname en meteen een scan waarop allerlei afwijkingen te zien waren. Daarna nog meer onderzoeken, nog een scan, een mammografie, een biopsie en een urineonderzoek. Tot nu toe konden ze zeggen dat het kanker was met 10 uitzaaiingen in de hersenen, een kleine tumor in de longen, verschillende opgezette lymfklieren en rond de urineleider zat ook een tumor.

Behandeling is niet meer mogelijk, er kan wel palliatieve bestraling van het hoofd gegeven worden. We hebben gevraagd hoe lang ze nog heeft en dat kon de arts nog niet zeggen. Er komen nog meer onderzoeken naar de haard en de soort kanker en die uitslagen horen we waarschijnlijk komende donderdag. Maar we moesten zeker niet in jaren denken.

Mijn moeder is er heel rustig onder. Ze zei maar, als het zo is dan is het zo. Niemand in haar familie wordt oud dus misschien dat ze het al verwachtte.  Voorlopig blijft ze nog in het ziekenhuis voor de onderzoeken en dat vind ze ook niet erg. Ze noemt het elke keer een goed hotel. Ze heeft een kamer alleen, ze hebben prima eten en ze komt op rust. Thuis is het nogal druk, ze hebben nog een eigen zaak en mijn vader is best moeilijk. Die is nu 76 en mankeert van alles en hij heeft  een ingewikkeld karakter. Dat is ook een grote zorg. Wat moeten we met mijn vader doen?

Hopelijk hebben we nog genoeg tijd om alles goed te regelen. Ik heb ook geen idee wat mijn vader wil.

Update 3-11-2012

Mijn vader weet het nu ook en mijn moeder denkt dat hij het ook beseft. Dat is namelijk niet altijd even duidelijk. Mijn broertje is nog steeds in Cambodja bij zijn vriendin en nieuwe baby. Hij belt elke dag met mijn moeder en ze heeft hem gezegd dat hij zo lang mogelijk daar moet blijven. Als we meer weten over een termijn is het nog vroeg genoeg om de terugreis te plannen.

Met mijn moeder gaat het verder goed. Als ik haar bel of als ik daar ben is ze heel relaxed en berustend. Ik heb de indruk dat ze het allemaal wel goed vind. Ze heeft zoveel verdriet meegemaakt en een lichaam wat niet zo goed wil, dat ik denk dat ze het wel genoeg vind. En er is toch niks meer aan te doen. Met zoveel uitzaaiingen is het per definitie een verloren zaak.

Update 4-11-2012

Uitzicht vanuit het ziekenhuis. Mijn moeder heeft een mooi uitzicht op de Sint Pietersberg 🙂

De kinderen en ik zijn er vanmiddag geweest. Ze is nog steeds haar gewone normale zelf en het is heel raar om te bedenken dat ze zo ziek is. Heel moeilijk voor te stellen dat ze er dadelijk niet meer is.

Ik heb haar een schrijfblok meegenomen om haar gedachten op te schrijven. Altijd goed lijkt me. Nicky heeft haar E reader aan de gang gekregen. Mijn zusje had haar die meegebracht met het nieuwe boek van de schrijfster van Harry Potter er  op. Dat wilde ze graag lezen maar zo’n E reader is geloof ik toch wat hoog gegrepen 😉 Ben benieuwd of het gelukt is om wat te lezen.

We hebben het nog even gehad over dingen die ze nog wil doen. Ik had namelijk bedacht dat het misschien een goed idee zou zijn om een foto te maken van haar met elk kleinkind. Dat lijkt me een mooie herinnering, zeker voor de kleintjes. De jongste is net geboren en die zal haar helemaal niet kennen maar Jimmy bijvoorbeeld is ook nog maar 6. Over een paar jaar is bij hem ook de herinnering vervaagd. Mijn moeder is trouwens gezegend met kleinkinderen: ik heb 4 jongens, Youri, Nicky, Terry en Indy. Mijn zusje heeft een jongen en een meisje, Arjan en Ylana. Mijn broertje heeft er nu ook 4, allemaal jongens: Wesley, Jimmy, Nic en Genghis. Youri en Nic zijn gestorven. Youri op z’n twintigste en Nic bij de geboorte. Dat worden in ieder geval heel wat foto’s 😉 Grappig genoeg had zij hetzelfde bedacht. Dus meteen als ze weg kan uit het ziekenhuis boeken we de kapper en de fotograaf 🙂

En verder wil mijn moeder nog een keer gaan wokken met z’n allen. Na Youri’s crematie zijn we allemaal gaan wokken en vorig jaar toen hij één jaar dood was ook weer. We wilden er eigenlijk een traditie van maken maar dat gaat dus niet meer lukken. In ieder geval niet met z’n allen.

Eens kijken waar ze nog meer mee komt. Ik heb wel gezegd dat als ze nog iets wil, dat ze dat dan snel moet doen. We weten niet hoeveel tijd ze nog heeft en als ze slechter wordt kan er veel niet meer natuurlijk.

Update 6-11-2012

Niet de meest charmante foto maar wel echt mijn moeder 😉

Ze is dus weer thuis. Vanmorgen mocht ze weg. Met een hoop medicatie en een rijverbod, dat dan weer wel. En donderdag moet ze naar de oncologie poli om de uitslagen, de prognose en het behandelplan te bespreken.

Ik ben er de hele middag geweest. Boodschappen doen, beetje kletsen. Dan heb je zo middag om. Twee van haar zussen zouden komen maar ze hebben afgebeld. Heb ik voor niks vlaai gehaald 😉 Ach ja, die gaat wel op. We hebben het ook nog gehad over dingen die ze wil doen. Ze wil graag samen met haar schoonzus naar haar zus in Portugal. Donderdag moeten we dus ook vragen of ze mag vliegen, je weet maar nooit. En daarna boeken. Met een beetje geluk is ze het weekend al daar.

Donderdag gaan mijn zusje en ik mee naar de poli en daarna doe ik hier wel verslag.

.