“Mijn leven in puin”

Catchy titel voor een televisieprogramma maar als je leven daadwerkelijk in puin ligt heel wat minder catchy. Omdat ik zo druk ben met alle puinzooi heb ik ook al tijden niets meer geplaatst hier. De fut is er uit, denk ik. Vannacht kon ik weer eens niet slapen en dat was meteen een goede gelegenheid om weer eens wat neer te zetten.

Maar ja, wat? Ellende is alleen in televisieprogramma’s catchy. Er over lezen is saai en vervelend. En vaak is het een klaagzang zonder eind. Maar als je midden in de problemen en ellende zit lijkt er ook geen eind aan te komen. Soms wens ik zo heel erg een glazen bol. Even spieken wanneer het weer leuk wordt, wanneer het weer leven wordt in plaats van overleven.

Niet dat ik geen leuke dingen doe. Verre van dat. Dit jaar heb ik veel mooie wandelingen gemaakt en met name aan de Vierdaagse denk ik met trots terug. En natuurlijk heb ik meer leuke dingen gedaan. Maar alles wordt overschaduwd door het verdriet en de ellende van de afgelopen jaren: het overlijden van Youri wat letterlijk en figuurlijk een gat in ons leven heeft geslagen. De ziekte van mijn moeder die er uiteindelijk toe geleid heeft dat zij na een lange lijdensweg op 6 oktober is gestorven. Het niet te bevatten verraad van degene die ik het meeste liefhad. De schoolperikelen van Terry die een enorm beslag hebben gelegd op zijn en mijn energie. De lange nasleep van het ongeluk van Indy. De financiële chaos en ellende waar geen eind aan lijkt te komen. De relatieve armoede waardoor je soms keuzes moet maken die je niet zou willen maken. De bedreigingen en overlast van mijn getikte buurvrouw. De zorgen om de gezondheid van mijn vader. Mijn eigen gezondheid die natuurlijk enorm verbeterd is sinds de GBP maar toch, af en toe lijk ik wel een kwaaltjesmagneet. Het verlies van alle materiële zaken die me zo blij maakten. Mijn geliefd huis waar ik me zo veilig voelde in de buurt waar ik zo graag woonde. Mijn auto, mijn vrijheid om te gaan en staan waar ik wilde. De strijd die ik moet voeren om de hulp te krijgen en te houden die we nodig hebben. De energie die het kost om de moraal in het gezin hoog te houden en niet te verdrinken in alle ellende. En er gaat nog meer kostbare energie naar het hooghouden van de schone schijn want als ik eerlijk vertel hoe ik er voor sta schrikt dat blijkbaar af. Dat doe ik dus ook niet meer als ik iemand leer kennen. De eenzaamheid is zwaar, de last van alle problemen en zorgen die ik alleen moet dragen. Dat ik niemand heb om te overleggen of om op terug te kunnen vallen. Niemand die een arm om je heen slaat als je het zwaar hebt en het niet meer ziet zitten of je weer laat lachen. Ik moet alles uit mezelf halen en dat potje is langzamerhand behoorlijk leeg aan het raken.

Natuurlijk zijn er lichtpuntjes, lieve mensen die me troostende woorden schenken en soms meer. Dat doet me goed en ik ben er heel dankbaar voor. Maar toch, een glazen bol zou heel welkom zijn 😉