Mijn wandelingen, voornemens voor 2014 en Santiago

Maand Afstand Tijd Aantal tijden
oktober 2012 8 km 01:06:48 1
april 2013 11 km 01:57:16 2
mei 2013 35 km 08:42:54 7
juni 2013 85 km 18:28:03 9
juli 2013 20 km 04:56:12 3
augustus 2013 34 km 08:40:22 4
september 2013 31 km 07:00:09 2
oktober 2013 57 km 14:03:44 4
november 2013 52 km 11:13:09 2
december 2013 44 km 10:59:12 4

Ik zie wel een stijgende lijn 😉 Alleen december is een beetje minder.

Omdat ik nog steeds met een hardnekkige liesblessure loop ben ik even gestopt met het hardlopen en wandel ik alleen nog maar. Het is wel nogal lastig voor mij om de motivatie op te brengen om alleen te gaan en daarom heb ik me bij verschillende wandelclubjes aangesloten. Zo sprokkel ik overal mijn wandelingen bij elkaar 😉  In 2014 hoop ik hier mee door te gaan en er staan ook al hele leuke dingen in de planning. Mijn goede voornemen voor 2014 is dan ook om elke maand (iets) meer te lopen dan de maand ervoor. Dankzij de Looptijdenapp is dat makkelijk bij te houden.

Ondertussen staat mijn droom om naar Santiago te lopen in de koelkast. Ik durf het gewoon niet aan met die lies. Vorig jaar januari is het begonnen en nog steeds is het niet over. Ik ben al bij 2 fysiotherapeuten onder behandeling geweest en nog, ik heb rust gehouden, oefeningen gedaan maar tot nu toe lijkt niks echt te helpen. En aangezien het zo’n 800 km lopen is, wil ik in perfecte conditie zijn eer ik er aan begin. Het is tenslotte een enorme slijtageslag en ik ga niet opgeven onderweg.  Dus ik ga maar braaf door met de fysiotherapie, de oefeningen en het wandelen. Ik loop naar Santiago, het kan nog even duren maar ik ga het hoe dan ook doen!

Wandelen

Maand Afstand Tijd Aantal tijden
april 2013 11 km 01:57:16 2
mei 2013 35 km 08:42:54 7
juni 2013 55 km 11:27:02 6

Dankzij mijn mobiel en de site van Looptijden  kan ik makkelijk bijhouden wat, waar en hoeveel ik wandel. Ik ben nogal van de cijfertjes en ik vind het ook leuk om te zien wat ik al gedaan heb. We zitten nu bijna op de helft van juni en ik heb er al 55 km op zitten. Da’s netjes 🙂 Maar helaas nog lang niet goed genoeg om naar Santiago te lopen. Nu heb ik nog lang de tijd om te trainen dus dat komt wel goed.

Mijn eerste doel is een uur of 6 te kunnen wandelen.

Mijn tweede doel is een paar dagen achter elkaar een uur of 6 te wandelen.

Mijn derde doel is een lange afstandswandeling in Nederland/België/Duitsland te maken. Daarbij denk ik aan bijvoorbeeld het Pieterpad maar er zijn er natuurlijk meer.

Als ik dat allemaal heb gedaan denk ik dat ik een heel eind ben gekomen qua training voor Santiago. Maar nu eerst wat kilometertjes maken. Gisteren heb ik bijna 16 km gelopen en vandaag nog even 8 km en nu heb ik me toch een partij spierpijn. Morgen en overmorgen maar even wat rust inlassen en dan zondag weer op pad 🙂

Verjaardagsterugblik

Nu ik 44 ben geworden en de drukte van het vieren achter de rug is kijk ik terug. Niet op 44 jaar, dat is wat veel 😉 En er is de afgelopen 2 jaar genoeg gebeurd om op terug te blikken.

Eerst en vooral, Youri’s overlijden. Dat is zo’n klap, je wereld en je toekomst is ineens totaal anders. Dat is een ondragelijk verdriet wat je steeds maar weer wegstopt want je moet blijven functioneren. Er zijn nog andere kinderen, je moet door. Maar de lol is er wel vanaf.

Daarna de gevolgen. Mijn man was al langer ziek en dit was de druppel. Hij werd zwaar depressief. Hij kon niet meer werken en we raakten achter met allerlei betalingen. Dat heeft er toe geleid dat ons huis in november 2012 geveild is. En zo raakten we ons thuis kwijt.

Omdat ik niet op straat wilde staan met de kinderen heb ik in april 2012 een huis geaccepteerd in Maastricht. Niet bepaald wat ik zou wensen maar een thuis voor de kinderen is het allerbelangrijkste. Mijn man heeft de keus gemaakt om alleen te gaan wonen om aan zijn herstel te werken dus ik woon nu alleen met de kinderen en de dieren. Dat valt niet mee. We zijn al sinds mijn 16e bij elkaar en ik had me ook nooit voorgesteld om ineens alleenstaande moeder te zijn. Toch is met de liefde tussen ons niks mis, het dagelijkse leven met zoveel mensen is hem alleen teveel.

Na alle verhuisperikelen was het tijd om onze financiële situatie onder ogen te zien. Alleen kon ik dat niet meer, het werd me allemaal teveel. Daarom hebben we in december 2012 een beschermingsbewindvoerder laten benoemen door de rechtbank. Het idee was dat deze persoon onze financiële zaken zou overnemen en zou regelen zodat we daar geen omkijken meer naar hadden. Dat zou ons rust geven en de zekerheid dat in ieder geval de vaste lasten betaald zouden worden. Helaas zijn we aardig op de koffie gekomen hiermee. Deze persoon bleek onze zaken helemaal niet zo goed te regelen als we hadden gehoopt en we hebben hier heel veel ellende van gehad. Triest dat iemand die je zou moeten helpen en daar ook voor betaald krijgt, je alleen nog verder in de problemen helpt. Gelukkig zijn we per 1 augustus van deze persoon af. Omdat ik mijn vertrouwen in de mensheid nog niet helemaal verloren heb én ik het gewoon ook niet alleen red, heb ik meteen door de rechter een nieuwe bewindvoerder laten benoemen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het nu wel goed zal gaan en de zaken eindelijk op orde komen.

Door de gedwongen verkoop van ons huis hebben we een enorme schuld. Met nog wat achterstanden hier en daar zitten we wel op 2 ton. Dat kunnen we nooit meer aflossen.  Gelukkig bestaat er zoiets als de WSNP. Als je daar in toegelaten wordt los je in 3 jaar tijd zoveel mogelijk af. Hou je je aan de regels dan wordt de rest van je schuld niet meer inbaar verklaard. Dat is jammer voor de schuldeisers maar voor ons de enige oplossing. We hopen dan ook heel erg dat we daar voor toegelaten worden. De weg er naar toe is alleen best hobbelig. Eerst moet je je aanmelden voor de gemeentelijke schuldhulpverlening. Dat vereist wel enig doorzettingsvermogen want daar is een wachtlijst voor én je moet een enorme hoeveelheid gegevens en kopieën aanleveren. Helaas was dat ook nog eens allemaal voor niets want onze aanvraag werd afgewezen. Eerst moest de totale schuld duidelijk zijn en dat kon pas als het huis geveild was. Toen dat rond was hebben we weer een nieuwe aanvraag ingediend. En ook deze werd afgewezen. Het bleek een probleem te zijn dat mijn man en ik apart woonden en toch getrouwd waren. Dat was tegen hun regels. Het is heel, heel bitter als je moet scheiden om de hulp te krijgen die je nodig hebt terwijl je niet wil scheiden. Maar als we ooit weer een toekomst zonder schulden willen zit er niks anders op. Vandaar dat we een scheiding hebben aangevraagd. Op de uitspraak zijn we nog aan het wachten. Dan wagen we een nieuwe poging bij de schuldhulpverlening. Hopelijk zijn er dan geen belemmeringen meer.

In oktober 2012 kreeg mijn moeder te horen dat ze terminale kanker heeft. Hoe lang ze nog bij ons is weten we niet. We hopen in ieder geval nog op de zomer. En als toetje op de kers brak ik in maart 2013  mijn elleboog waar ik nog steeds mee sukkel.

Genoeg om op terug te blikken dus. Maar hoe doe je dat? Ik heb het idee dat als ik echt zou stil staan bij alles wat gebeurt is en echt zou voelen wat ik allemaal kwijt ben, ik dan helemaal instort. En dat kan niet want ik moet er voor de kinderen zijn. Die zijn nu het allerbelangrijkste. Zij zijn ook mijn motivatie om er nog iets van te maken want zoals gezegd, de lol van het leven is er wel vanaf.

Een kennis schrijft prachtige gedichten en zij had met nog andere kunstenaars een expositie bij Samen koken samen eten Op vrijdagavond kun je daar aanschuiven voor een heerlijk 3 gangen diner waar je naar gelieve voor betaalt.  De jongste 2 kinderen en ik zijn er laatst de expositie gaan bekijken en we hebben er natuurlijk ook gegeten. De gedichten van mijn kennis kende ik natuurlijk al en ik ging voornamelijk voor de quilts die er ook hingen. Vroeger heb ik veel gequilt maar dat is helemaal naar de achtergrond gedrongen door alles wat de laatste jaren gebeurd is. Maar het was wel heel leuk om deze quilts te zien en ik moet het quilten echt weer oppakken want ik mis het gefröbel met die lapjes 🙂 Tijdens het dessert liet de eigenaar, Victor foto’s zien van zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Victor vertelde heel inspirerend en boeiend over zijn voetreis die begon in Frankrijk en eindigde in Fisterre, bij de Atlantische Oceaan. Dat is zo’n 900 km in iets meer dan een maand, met wat rustdagen dus anderhalve maand. Op de een of andere manier raakte zijn verhaal iets in mij. Misschien is een voettocht naar Santiago voor mij een manier om te leren om te gaan met alles wat er gebeurt is. Misschien kan ik in die anderhalve maand de rust en berusting vinden die ik zo hard nodig heb.  Ik denk dat zo’n tocht je altijd iets oplevert. Of ik vind wat ik zoek weet ik niet, ik weet nog niet eens precies wat ik zoek. Maar sinds die avond denk ik vaak aan een tocht naar Santiago, het is net alsof er een zaadje in mijn gedachten is geplant. En wie weet tot wat zo’n zaadje uitgroeit.

Helaas staan tussen droom en realiteit altijd heel wat obstakels. De zorg voor de kinderen en de dieren bijvoorbeeld. De onzekerheid met betrekking tot mijn moeders gezondheid en de twijfels of ik zelf wel zo’n tocht aan kan. Het is anderhalve maand elke dag heel veel lopen door weer en wind. Je slaapt in pelgrimsherbergen met honderden mensen tegelijk en dat allemaal in een vreemd land met een taal die ik niet spreek. En het waarschijnlijk grootste obstakel, de financiering van de hele onderneming. Al met al gaat er toch een aardig bedrag in zitten en dat heb ik niet. Nu ben ik vrij vasthoudend als ik iets wil dus ik heb een potje gemaakt waar ik alle kleingeld in mik. Dit onder het motto “alle kleine beetjes helpen Heidi naar Santiago” 😉 Ook ben ik Spaans aan het leren. Het lijkt me wel heel handig als ik op z’n minst iets te eten kan bestellen en naar de weg kan vragen. Ik denk dat het jaren gaat duren maar het gaat me lukken om die pelgrimstocht te lopen. Ik heb in ieder geval iets om naar uit te kijken als ik het met alle ellende niet meer zie zitten.