“Mijn leven in puin”

Catchy titel voor een televisieprogramma maar als je leven daadwerkelijk in puin ligt heel wat minder catchy. Omdat ik zo druk ben met alle puinzooi heb ik ook al tijden niets meer geplaatst hier. De fut is er uit, denk ik. Vannacht kon ik weer eens niet slapen en dat was meteen een goede gelegenheid om weer eens wat neer te zetten.

Maar ja, wat? Ellende is alleen in televisieprogramma’s catchy. Er over lezen is saai en vervelend. En vaak is het een klaagzang zonder eind. Maar als je midden in de problemen en ellende zit lijkt er ook geen eind aan te komen. Soms wens ik zo heel erg een glazen bol. Even spieken wanneer het weer leuk wordt, wanneer het weer leven wordt in plaats van overleven.

Niet dat ik geen leuke dingen doe. Verre van dat. Dit jaar heb ik veel mooie wandelingen gemaakt en met name aan de Vierdaagse denk ik met trots terug. En natuurlijk heb ik meer leuke dingen gedaan. Maar alles wordt overschaduwd door het verdriet en de ellende van de afgelopen jaren: het overlijden van Youri wat letterlijk en figuurlijk een gat in ons leven heeft geslagen. De ziekte van mijn moeder die er uiteindelijk toe geleid heeft dat zij na een lange lijdensweg op 6 oktober is gestorven. Het niet te bevatten verraad van degene die ik het meeste liefhad. De schoolperikelen van Terry die een enorm beslag hebben gelegd op zijn en mijn energie. De lange nasleep van het ongeluk van Indy. De financiële chaos en ellende waar geen eind aan lijkt te komen. De relatieve armoede waardoor je soms keuzes moet maken die je niet zou willen maken. De bedreigingen en overlast van mijn getikte buurvrouw. De zorgen om de gezondheid van mijn vader. Mijn eigen gezondheid die natuurlijk enorm verbeterd is sinds de GBP maar toch, af en toe lijk ik wel een kwaaltjesmagneet. Het verlies van alle materiële zaken die me zo blij maakten. Mijn geliefd huis waar ik me zo veilig voelde in de buurt waar ik zo graag woonde. Mijn auto, mijn vrijheid om te gaan en staan waar ik wilde. De strijd die ik moet voeren om de hulp te krijgen en te houden die we nodig hebben. De energie die het kost om de moraal in het gezin hoog te houden en niet te verdrinken in alle ellende. En er gaat nog meer kostbare energie naar het hooghouden van de schone schijn want als ik eerlijk vertel hoe ik er voor sta schrikt dat blijkbaar af. Dat doe ik dus ook niet meer als ik iemand leer kennen. De eenzaamheid is zwaar, de last van alle problemen en zorgen die ik alleen moet dragen. Dat ik niemand heb om te overleggen of om op terug te kunnen vallen. Niemand die een arm om je heen slaat als je het zwaar hebt en het niet meer ziet zitten of je weer laat lachen. Ik moet alles uit mezelf halen en dat potje is langzamerhand behoorlijk leeg aan het raken.

Natuurlijk zijn er lichtpuntjes, lieve mensen die me troostende woorden schenken en soms meer. Dat doet me goed en ik ben er heel dankbaar voor. Maar toch, een glazen bol zou heel welkom zijn 😉

Update

Nadat Youri overleed, raakte Patrick  zwaar depressief en kon niet meer werken. Daardoor kwam er veel minder inkomsten binnen en dat hielden we niet heel lang vol. De bank besloot ons huis te veilen wat voor ons een enorme schuld opleverde. Samen met een schuld bij de Belastingdienst en bij het energiebedrijf bleken we uiteindelijk bijna 250 000 euro te moeten betalen. Een kwart miljoen, dat is een bizar idee.

Ik ben al lang geleden afgekeurd en Patrick door die depressie nu ook. Die schuld kunnen we dus nooit terugbetalen van onze uitkeringen. Een voorbeeldje: ik krijg 1036 euro uitkering en ik moet 604 euro huur betalen. Uiteraard krijg ik nog toeslagen maar als ik naar mijn budget kijk dan heb ik na aftrek van alle vaste lasten 500 euro per maand over om van te eten, kleding en schoenen van te kopen, vervoer en al die andere dingen te betalen. Voor 4 mensen, één hond en twee katten. Dat houdt niet over. Die dieren had ik trouwens al voor al deze ellende en die wil ik ook echt niet wegdoen, ook al is het soms een heel gepuzzel om alles rond te krijgen.

Omdat wij deze schuld nooit kunnen aflossen was de enige oplossing om de WSNP in te gaan. Dat is een wettelijke regeling waar je door een rechter in moet worden toegelaten. Dan los je in 3 of 5 jaar naar vermogen af en worden je strenge regels opgelegd. Maar als je het volhoud en niet in de fout gaat dan worden na afloop je schulden niet meer invorderbaar verklaard. Dat betekent dat je dan verder kunt met je leven zonder die schuldenlast.

De weg naar de WSNP is lang en moeizaam gebleken. Twee maanden nadat Youri overleed heb ik een budgetcoach ingeschakeld omdat ik het overzicht kwijt was, de situatie zo veranderd was en ik door alle verdriet en regelzaken de boel niet op een rijtje kreeg. Zij rekende alles voor me uit en kwam al heel snel tot de conclusie dat dit allemaal geen haalbare kaart meer was. In september van dat jaar ben ik naar de Kredietbank gestapt. Die wilden een enorme stapel papierwerk hebben en toen ze dat binnen hadden kreeg ik de mededeling dat ze niks voor me konden doen omdat het huis eerst verkocht moest worden. Ondertussen liepen de schulden natuurlijk op, mede dankzij de incassokosten. Maar ik kreeg geen enkele hulp en mocht alles zelf uitzoeken. Het huis is in november 2012 geveild dus meer dan een jaar later en daarna ging ik weer naar de Kredietbank. Inmiddels woonden Patrick en ik apart. Dat was op mijn initiatief omdat ik hoopte dat de rust heilzaam zou werken. Want anderhalf jaar na Youri’s dood was hij nog steeds niet opgeknapt ondanks medicatie en therapie.

Bij de Kredietbank bleek juist dit punt weer roet in het eten te gooien. Als we getrouwd waren maar apart woonden konden ze ons wederom niet helpen. Echt, ik geloofde het gewoon niet. Wel getrouwd maar niet samenwonend blijkt administratief niet te verwerken. Patrick riep meteen dat we dan maar moesten gaan scheiden maar ik wilde dat pertinent niet. Als je trouwt dan is dat voor altijd en echt in voor- en tegenspoed. Gelukkig bleek er een oplossing te zijn en zo zijn we gescheiden van tafel en bed. Dat houdt in dat je gewoon getrouwd bent maar dat je financiële zaken gescheiden zijn. Dat bleek gelukkig acceptabel voor de Kredietbank en toen konden we eindelijk verder. Uiteraard moest er weer een enorme stapel papier ingeleverd worden maar deze keer ging het goed. Ik kreeg bericht van de Kredietbank dat de grootste schuldeiser (de ING) een minnelijke schikking afwees. Een minnelijke schikking betekent dat een schuldeiser een percentage van de schuld als aflossing aangeboden krijgt. Dat percentage hangt af van je inkomen en moet drie jaar betaald worden. Maar ik had al begrepen dat de ING zoiets standaard afwijst. Met die afwijzing kon de aanvraag voor de WSNP gedaan worden. Daarvoor moet de Kredietbank namelijk kunnen aantonen dat er geen minnelijke schikking mogelijk is en dat was het dus niet in ons geval.

Twee weken geleden viel er een brief van de rechtbank in de bus met de uitnodiging voor de zitting. Dat kwam mij heel slecht uit want het was om 9.20 op de eerste dag van de Heuvellandvierdaagse 🙁  Maar goed, dit was uiteraard veel belangrijker dus heb ik geprobeerd toch iets te regelen. Patrick zijn zitting was 20 minuten later. Dus heb ik hem voorgesteld dat hij mij ergens op de wandelroute zou ophalen en dat we dan samen naar de rechtbank zouden gaan. Gelukkig wilde hij dat doen en zo waren we ruim op tijd in de rechtbank.

We troffen een hele aardige en vriendelijke rechter. Een oudere vrouw die ook duidelijk het dossier gelezen had. Ze wilde nog eens van ons horen hoe het nou allemaal zo gekomen was en  kwam tot de conclusie dat wij niks aan die schulden konden doen en dat de WSNP voor ons de enige oplossing was. Toen ze zei dat ze ons toe zou laten viel er een pak van mijn hart. Toen merkte ik pas echt hoe gespannen ik hier voor was geweest al die tijd. Je kunt namelijk net zo goed niet toegelaten worden en dan heb je een probleem. Maar bij ons waren er geen schulden bij postorderbedrijven, geen andere leningen dan de hypotheek, geen overbesteding, geen rare aankopen, geen criminele dingen of verslavingen, we hadden alles gedaan wat de Kredietbank had gevraagd en waren alle afspraken nagekomen en we hadden al langer geleden een beschermingsbewindvoerder laten aanstellen dus ik dacht wel dat we goed zouden zitten. En ik ben heel blij dat de rechter dat ook vond. En als kers op de taart zijn we ook nog allebei vrijgesteld van de sollicitatieplicht. Daar ben ik ook heel opgelucht over. Dat is namelijk een behoorlijk zware verplichting en daar zag ik enorm tegen op. Ook hoeven we allebei niet voor een herkeuring te gaan tenzij we door het UWV opgeroepen worden natuurlijk. Ook dat was een groot punt van zorg. Echt, mooier kon het eigenlijk allemaal niet gaan.

Nu is het wachten op de volgende stap. Er wordt een WSNP bewindvoerder benoemd en die gaat bellen voor een afspraak. Dan komt hij of zij naar mijn huis en gaat alle ruimten bekijken of daar iets staat wat van waarde is. Dat moet dan verkocht worden. Kunnen ze hier lang kijken 😉 Het enige kostbare hier is eigenlijk mijn laptop. Maar ik neem zo maar aan dat ik die mag houden. Dat is mijn lijntje naar de buitenwereld. Maar goed, dat zie ik allemaal wel als die nieuwe bewindvoerder zich meldt. De zorgen zijn nog niet voorbij maar ik probeer positief te denken en er van uit te gaan dat we een hele aardige, begripvolle bewindvoerder krijgen die zijn/haar werk prima doet. Dromen kun je tenslotte altijd 😉

 

 

De 66e verjaardag van mijn eigen koningin-moeder

Vandaag was het voor de eerste keer Koningsdag. Veel belangrijker:Mijn moeder werd vandaag 66. Dat had niemand gedacht na die dag in oktober 2012 waarop ze een epileptische aanval kreeg. Die bleek veroorzaakt te worden door 10 uitzaaiingen in de hersenen. Al snel bleek de kanker overal te zitten en was het duidelijk dat het een aflopende zaak was. Toen werd gezegd drie maanden, de oncoloog waar ze later bij kwam zei meteen al dat het echt wel langer kon duren. En nu spelen we al anderhalf jaar in blessuretijd 🙂

Het was fijn om met bijna de hele familie bij elkaar te zijn. We hebben samen gegeten met dank aan mijn zusje die wederom heerlijk gekookt heeft en voor deze mooie taart heeft gezorgd.

Op naar de 67e verjaardag 🙂

Taart mam 1

Neven

Met neef en jongste ging ik op bezoek bij mijn moeder in het ziekenhuis. Maar ze sliep en ik wilde haar niet wakker maken dus zijn we voor een kopje thee en een tosti in het restaurant gaan zitten. Daar maakte ik deze foto van de neven 🙂

Neven klein

Familiebezoek

Jennifer op de schootHeidi en Jennifer Mam en Jennifer Nicky en JenniferMijn neefje Jimmy die helaas niet op de foto staat, zijn moeder, oma en zijn nieuwe zusje waren op bezoek bij mijn ouders en broertje. Uiteraard moest ik kleine Jennifer even op de schoot hebben. Heerlijk zo’n vers babietje 🙂

 

High Tea

Mijn tante Marianne belde me. Ze wilde samen met mijn andere tante Erna, mijn moeder verrassen met een High Tea. Een superidee natuurlijk waarvan ik zeker wist dat mijn moeder het geweldig zou vinden.

Zondags gingen we dus naar het Hof van Huntjens voor een prima verzorgde High Tea. Mijn moeder wist dat er iets gepland was maar verder niks dus het was een hele verrassing toen wij er allemaal waren.

Op de foto van links naar rechts:

Marianne, Jeanne, Erna, ik, Edith, Inge en mijn moeder. De eerste drie zijn zussen van mijn moeder. Er is nog een zus maar die was jammer genoeg met vakantie. Echt zonde. Edith is de vrouw van Harry, de broer van mijn moeder die een paar jaar geleden veel te vroeg is overleden. En Inge is mijn zusje.

High TeaHet Hof van Huntjens was vroeger het huis en bedrijf van onze melkboer. Ik ben daar zo vaak geweest voor een fles melk of yoghurt. Nu is het helemaal gerenoveerd en verbouwd en echt heel mooi geworden. De bediening en het eten was prima in orde. Echt een aanrader. Het was een hele gezellig middag en ik vond het heel fijn om met mijn moeder, zusje en tantes zo bij elkaar te zijn.

Bedankt Erna en Marianne voor het organiseren 🙂

 

In de post

Gekregen

 

Kijk wat ik vanmorgen in de post vond! Lief hé. Alleen jammer dat er geen afzender bij stond want dan had ik de gever persoonlijk kunnen bedanken 🙂

Edit: later is gebleken van wie de kaartjes kwamen 🙂

Edit 2: ik bleek er ook tompoezen voor te mogen kopen en die hebben heerlijk gesmaakt 🙂

Verjaardagsterugblik

Nu ik 44 ben geworden en de drukte van het vieren achter de rug is kijk ik terug. Niet op 44 jaar, dat is wat veel 😉 En er is de afgelopen 2 jaar genoeg gebeurd om op terug te blikken.

Eerst en vooral, Youri’s overlijden. Dat is zo’n klap, je wereld en je toekomst is ineens totaal anders. Dat is een ondragelijk verdriet wat je steeds maar weer wegstopt want je moet blijven functioneren. Er zijn nog andere kinderen, je moet door. Maar de lol is er wel vanaf.

Daarna de gevolgen. Mijn man was al langer ziek en dit was de druppel. Hij werd zwaar depressief. Hij kon niet meer werken en we raakten achter met allerlei betalingen. Dat heeft er toe geleid dat ons huis in november 2012 geveild is. En zo raakten we ons thuis kwijt.

Omdat ik niet op straat wilde staan met de kinderen heb ik in april 2012 een huis geaccepteerd in Maastricht. Niet bepaald wat ik zou wensen maar een thuis voor de kinderen is het allerbelangrijkste. Mijn man heeft de keus gemaakt om alleen te gaan wonen om aan zijn herstel te werken dus ik woon nu alleen met de kinderen en de dieren. Dat valt niet mee. We zijn al sinds mijn 16e bij elkaar en ik had me ook nooit voorgesteld om ineens alleenstaande moeder te zijn. Toch is met de liefde tussen ons niks mis, het dagelijkse leven met zoveel mensen is hem alleen teveel.

Na alle verhuisperikelen was het tijd om onze financiële situatie onder ogen te zien. Alleen kon ik dat niet meer, het werd me allemaal teveel. Daarom hebben we in december 2012 een beschermingsbewindvoerder laten benoemen door de rechtbank. Het idee was dat deze persoon onze financiële zaken zou overnemen en zou regelen zodat we daar geen omkijken meer naar hadden. Dat zou ons rust geven en de zekerheid dat in ieder geval de vaste lasten betaald zouden worden. Helaas zijn we aardig op de koffie gekomen hiermee. Deze persoon bleek onze zaken helemaal niet zo goed te regelen als we hadden gehoopt en we hebben hier heel veel ellende van gehad. Triest dat iemand die je zou moeten helpen en daar ook voor betaald krijgt, je alleen nog verder in de problemen helpt. Gelukkig zijn we per 1 augustus van deze persoon af. Omdat ik mijn vertrouwen in de mensheid nog niet helemaal verloren heb én ik het gewoon ook niet alleen red, heb ik meteen door de rechter een nieuwe bewindvoerder laten benoemen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het nu wel goed zal gaan en de zaken eindelijk op orde komen.

Door de gedwongen verkoop van ons huis hebben we een enorme schuld. Met nog wat achterstanden hier en daar zitten we wel op 2 ton. Dat kunnen we nooit meer aflossen.  Gelukkig bestaat er zoiets als de WSNP. Als je daar in toegelaten wordt los je in 3 jaar tijd zoveel mogelijk af. Hou je je aan de regels dan wordt de rest van je schuld niet meer inbaar verklaard. Dat is jammer voor de schuldeisers maar voor ons de enige oplossing. We hopen dan ook heel erg dat we daar voor toegelaten worden. De weg er naar toe is alleen best hobbelig. Eerst moet je je aanmelden voor de gemeentelijke schuldhulpverlening. Dat vereist wel enig doorzettingsvermogen want daar is een wachtlijst voor én je moet een enorme hoeveelheid gegevens en kopieën aanleveren. Helaas was dat ook nog eens allemaal voor niets want onze aanvraag werd afgewezen. Eerst moest de totale schuld duidelijk zijn en dat kon pas als het huis geveild was. Toen dat rond was hebben we weer een nieuwe aanvraag ingediend. En ook deze werd afgewezen. Het bleek een probleem te zijn dat mijn man en ik apart woonden en toch getrouwd waren. Dat was tegen hun regels. Het is heel, heel bitter als je moet scheiden om de hulp te krijgen die je nodig hebt terwijl je niet wil scheiden. Maar als we ooit weer een toekomst zonder schulden willen zit er niks anders op. Vandaar dat we een scheiding hebben aangevraagd. Op de uitspraak zijn we nog aan het wachten. Dan wagen we een nieuwe poging bij de schuldhulpverlening. Hopelijk zijn er dan geen belemmeringen meer.

In oktober 2012 kreeg mijn moeder te horen dat ze terminale kanker heeft. Hoe lang ze nog bij ons is weten we niet. We hopen in ieder geval nog op de zomer. En als toetje op de kers brak ik in maart 2013  mijn elleboog waar ik nog steeds mee sukkel.

Genoeg om op terug te blikken dus. Maar hoe doe je dat? Ik heb het idee dat als ik echt zou stil staan bij alles wat gebeurt is en echt zou voelen wat ik allemaal kwijt ben, ik dan helemaal instort. En dat kan niet want ik moet er voor de kinderen zijn. Die zijn nu het allerbelangrijkste. Zij zijn ook mijn motivatie om er nog iets van te maken want zoals gezegd, de lol van het leven is er wel vanaf.

Een kennis schrijft prachtige gedichten en zij had met nog andere kunstenaars een expositie bij Samen koken samen eten Op vrijdagavond kun je daar aanschuiven voor een heerlijk 3 gangen diner waar je naar gelieve voor betaalt.  De jongste 2 kinderen en ik zijn er laatst de expositie gaan bekijken en we hebben er natuurlijk ook gegeten. De gedichten van mijn kennis kende ik natuurlijk al en ik ging voornamelijk voor de quilts die er ook hingen. Vroeger heb ik veel gequilt maar dat is helemaal naar de achtergrond gedrongen door alles wat de laatste jaren gebeurd is. Maar het was wel heel leuk om deze quilts te zien en ik moet het quilten echt weer oppakken want ik mis het gefröbel met die lapjes 🙂 Tijdens het dessert liet de eigenaar, Victor foto’s zien van zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Victor vertelde heel inspirerend en boeiend over zijn voetreis die begon in Frankrijk en eindigde in Fisterre, bij de Atlantische Oceaan. Dat is zo’n 900 km in iets meer dan een maand, met wat rustdagen dus anderhalve maand. Op de een of andere manier raakte zijn verhaal iets in mij. Misschien is een voettocht naar Santiago voor mij een manier om te leren om te gaan met alles wat er gebeurt is. Misschien kan ik in die anderhalve maand de rust en berusting vinden die ik zo hard nodig heb.  Ik denk dat zo’n tocht je altijd iets oplevert. Of ik vind wat ik zoek weet ik niet, ik weet nog niet eens precies wat ik zoek. Maar sinds die avond denk ik vaak aan een tocht naar Santiago, het is net alsof er een zaadje in mijn gedachten is geplant. En wie weet tot wat zo’n zaadje uitgroeit.

Helaas staan tussen droom en realiteit altijd heel wat obstakels. De zorg voor de kinderen en de dieren bijvoorbeeld. De onzekerheid met betrekking tot mijn moeders gezondheid en de twijfels of ik zelf wel zo’n tocht aan kan. Het is anderhalve maand elke dag heel veel lopen door weer en wind. Je slaapt in pelgrimsherbergen met honderden mensen tegelijk en dat allemaal in een vreemd land met een taal die ik niet spreek. En het waarschijnlijk grootste obstakel, de financiering van de hele onderneming. Al met al gaat er toch een aardig bedrag in zitten en dat heb ik niet. Nu ben ik vrij vasthoudend als ik iets wil dus ik heb een potje gemaakt waar ik alle kleingeld in mik. Dit onder het motto “alle kleine beetjes helpen Heidi naar Santiago” 😉 Ook ben ik Spaans aan het leren. Het lijkt me wel heel handig als ik op z’n minst iets te eten kan bestellen en naar de weg kan vragen. Ik denk dat het jaren gaat duren maar het gaat me lukken om die pelgrimstocht te lopen. Ik heb in ieder geval iets om naar uit te kijken als ik het met alle ellende niet meer zie zitten.

Jarig nichtje

Als kat en hond ;)

Twee van de dieren van mijn ouders. Dat is echte liefde 🙂

Oma&kleinkinderen

Neefje’s verjaardag

Neefje was jarig, alweer 15 🙂 Dat werd gevierd met taart. Neefje had een blitse taart gekregen van een mengpaneel. De damestaart was voor de vriend van mijn zusje.

Mountainbiken

Mijn liesblessure is eentje van het hardnekkige soort. We zijn ondertussen al weken verder en het schiet nog steeds niet op. De fysiotherapeut heeft al gemasseerd en oefeningen gegeven maar ook dat helpt niet genoeg. Wel gaf de fysiotherapeut aan dat fietsen goed zou zijn. Dat belast niet en je traint toch. Dus ben ik op de sportschool gaan fietsen. Ze hebben daar grote tv’s hangen dus je krijgt de tijd wel om 😉

Patrick heeft al vaker gezegd dat ik eens mee moest gaan fietsen op de mountainbike. Alleen heb ik die niet maar hij kon er eentje lenen van zijn nicht. Nou leek me dat mountainbiken helemaal niks eerlijk gezegd. Dat gewroet op die bospaadjes en landweggetjes 🙁 Ik zag Patrick altijd terugkomen van die ritjes met werkelijk overal modder en troep. Maar goed, Patrick doet het al jaren dus er zal toch wel iets leuks aan zijn  😉 Vandaag hadden we afgesproken dus reed ik naar Miranda&John om daar op de fiets te stappen. De fiets paste gelukkig goed en zo gingen we op pad richting Cadier en Keer. Op de verharde weg ging het allemaal wel goed, heuvel op had ik het conditioneel al wat moeilijker maar echt eng werd het op de paden die bergaf liepen en met sneeuw bedekt waren. Patrick crosst daar zo naar beneden dankzij zijn jarenlange ervaring maar ik vond het maar akelig. En het was natuurlijk de eerste keer op een onbekende fiets 😉 Op de steilste stukken ben ik dus maar afgestapt en heb ik een stukje gelopen. Volgende keer beter. Dan ligt er hopelijk ook geen sneeuw meer en is het niet meer zo glad. Het voelt best eng als je achterwiel wegglijdt. Volgens Patrick moet je doortrappen en dan trekt je fiets zich wel weer recht. Dat heb ik ook wel geprobeerd maar soms hield ik het niet meer en dan was het voor mijn gevoel vallen of afstappen.

Omdat het heel belangrijk schijnt te zijn dat je een goede zeem in je fietsbroek hebt, heb ik maar een fietsbroek gekocht. Op Marktplaats kun je die voor een prikkie kopen gelukkig. Tweedehands maar na een goede wasbeurt merk je daar niks meer van.  Als je niks als zadelpijn hebt dan vergaat je de lol ook snel tenslotte. Voor de rest heb ik m’n hardloopkleren gebruikt. Een ondershirtje, een trui met ritsje en een windjasje. Dat ging ook allemaal prima. Wat  niet goed ging waren mijn schoenen. Een paar gympen zei Patrick maar dat was toch geen goed idee. Met afstappen zijn m’n voeten nat geworden en door de kou werd dat heel vervelend na een tijdje. De volgende keer moet ik dus andere schoenen aantrekken én dikkere sokken. Sinds 2 jaar heb ik last van Raynaud en als alles zo koud wordt speelt dat heel erg op. Toen we klaar waren en ik terug ging naar huis kon ik bijna niet meer lopen door de gevoelloze plekken onder m’n voeten. Toen ik de schoenen uitdeed schrok ik. Zo erg heb ik het nog niet gehad dus de volgende keer echt beter opletten.

Ik vond het fietsen boven verwachting leuk. Tuurlijk mis ik de behendigheid, de ervaring en natuurlijk de conditie én ik zal morgen wel flinke zadelpijn hebben 😉 Maar dat komt allemaal wel vanzelf en ik kijk uit naar vrijdag. Dan gaan we weer 😉