Neven

Met neef en jongste ging ik op bezoek bij mijn moeder in het ziekenhuis. Maar ze sliep en ik wilde haar niet wakker maken dus zijn we voor een kopje thee en een tosti in het restaurant gaan zitten. Daar maakte ik deze foto van de neven 🙂

Neven klein

Gewicht

GewichtIk heb al lang niks meer geschreven over mijn gewicht, zag ik. Het is ook niet echt een issue meer. Na de maagverkleining ben ik ruim 40 kg afgevallen en heb ik een enorme slag gemaakt wat betreft welzijn, bewegingsvrijheid en gezondheid en voor mij is het prima nu. Wel val ik nog steeds in de categorie overgewicht maar aangezien ik van morbide (dodelijke) obesitas af kom vind ik dit al een enorme winst. De grafiek hierboven laat dat perfect zien.  Ik schommel het afgelopen jaar steeds rond de 70 en eigenlijk zou ik er nog zo’n 10 kg af willen. Gek genoeg heeft al dat wandelen van de laatste tijd geen effect. Komt misschien nog en ik zou natuurlijk ook weer beter op m’n eten moeten letten. Meer eiwit en groenvoer en minder koolhydraten, ik weet het wel maar ik hou zo van die carbs 😉 Al begin ik nog steeds met de eiwitten en groenten als ik eet maar ik denk dat het de koolhydraatrijke tussendoortjes, lees chocolade, zijn die verder gewichtsverlies voorkomen 🙂

 

Heiligbeen

Blijkbaar ben ik toch wel een beetje “zalig” want ik blijk een heiligbeen te hebben 😉

Nu al een jaar heb ik last van mijn lies met uitstraling naar het bovenbeen. Toen dat net begon ben ik bij een fysiotherapeut geweest die het los masseerde  en bij de huisarts die rust voorschreef. Nadat ik mijn elleboog brak stopte ik met de fysiotherapie omdat ik simpelweg niet meer tot daar kon komen. Rust heb ik toen genoeg gekregen omdat ik, ook door het slechte weer, bijna 4 maanden binnen gezeten heb. Maar de pijn bleef en toen ik weer begon met wandelen werd de pijn weer heftiger.

Mijn elleboog/arm was er nogal slecht aan toe dus ik heb een fysiotherapeut gezocht waar ik lopend naar toe kon en daar hebben we hard gewerkt om die arm weer beter te krijgen. Dat is voor een heel groot deel gelukt dus daar ben ik blij mee 🙂 De lies heeft al die tijd pijn gedaan maar ik ben pas weer met fysiotherapie daarvoor begonnen toen we de behandeling van de arm konden afsluiten.

Sinds een aantal maanden zijn we nu dus bezig met die lies. De fysiotherapeut heeft de spier die vanuit de lies over het bovenbeen loopt los gemasseerd en er stroom op gezet. Ook heb ik oefeningen gekregen die ik trouw doe.

De fysiotherapeut had goede ervaringen met een acupuncturist en ook daar heb ik me laten behandelen. Helaas haalt het allemaal niks uit en blijf ik pijn houden. Daarom heb ik ook mijn plannen om naar Santiago de Compostela te lopen afgeblazen. Dat durf ik nu gewoon niet aan. Ik wandel wel nog maar dat is allemaal maximaal een dagje én in de buurt. Als het niet gaat ben ik zo weer thuis. Als je in de binnenlanden van Spanje zit is dat toch wel even anders.

Omdat de ingezette behandeling niet hielp heeft de fysiotherapeut het over een andere boeg gegooid. Het schijnt dat ieder mens een heiligbeen heeft en dat kreng kan zorgen voor liesproblemen.

SI–klachten

De sacro-iliacaalgewrichten (SI-gewrichten) vormen de verbinding tussen het heiligbeen en het bekken en daarmee tussen de rug en de benen. De gewrichten bevinden zich onderin de rug, aan weerskanten van de wervelkolom. De gewrichten kunnen maar weinig bewegen, zodat rug en bekken vrij stevig met elkaar verbonden zijn. SI-gewrichten kunnen overbelast of ontstoken zijn. 
De pijn zit onderin de rug, meestal aan één kant en straalt uit tot in de bil. Soms straalt de pijn uit tot in het bovenbeen, maar meestal niet voorbij de knie. Ook kan er pijn in de lies zijn. Het lopen kan moeilijk gaan en pijn verergeren veroorzaken.
De banden van het SI-gewricht kunnen door te zware belasting (tillen) of door een onverhoedse beweging (vallen, verstappen) overbelast raken en pijn doen. Ook langdurige en zware loop- of fietstraining kan een dergelijke overbelasting veroorzaken. Een verkeerde houding (soms veroorzaakt door verkeerde schoenen) en overgewicht vormen aanvullende risicofactoren voor het ontstaan van SI-gewrichtsklachten.

Alleen heb ik geen pijn in mijn rug. De oorzaak van mijn klachten staat er ook bij. Ik ben namelijk toen begonnen met hardlopen en daar ben ik natuurlijk ook weer te fanatiek mee van start gegaan. Maar nu zit ik er mee. Het doet behoorlijk zeer en hindert me bij alles wat ik wil doen.  De fysiotherapeut is nu bezig met dat heiligbeen en dat wacht ik maar even af maar ik zie nog geen positieve verandering. Goede schoenen en nieuwe steunzolen heb ik. Maar wat kan ik nog proberen als deze behandeling niet helpt?

 

De Maastricht Studie

Een tijd geleden zag ik een oproep waarmee mensen gezocht werden die mee wilden doen aan de Maastricht Studie.  Van de site: De Maastricht Studie is een uniek onderzoek onder de Zuid-Limburgse bevolking naar het voorkomen, de oorzaken en de behandeling van type 2 diabetes (“suikerziekte”), hart- en vaatziekten en andere chronische aandoeningen. Deelnemers aan De Maastricht Studie worden aan het begin van de studie en over 5 jaar uitgebreid medisch onderzocht. Centraal staat de vraag waarom de ene persoon wel type 2 diabetes ontwikkelt en de andere niet?

Voordeel voor jezelf is dat je de uitslagen van de onderzoeken krijgt en dat vind ik interessant. En het is natuurlijk geweldig dat er onderzoek gedaan wordt naar diabetes. Mijn moeder heeft het, voor de GBP had ik het ook en hoogstwaarschijnlijk zal ik het ooit weer krijgen. Dan is meer kennis alleen maar fijn.

Het is wel een hoop gedoe, deelname aan die studie. Ik moest er om 8 uur ‘s ochtends nuchter zijn met een potje ochtendurine en ik kreeg meteen een infuusnaald in mijn arm.  Daar is een keer of 7 bloed mee afgenomen. Ook mijn bloeddruk werd erg vaak gemeten. Na de eerste keer bloedprikken kreeg ik een walgelijk zoete suikerdrank te drinken. Dat is om te kijken hoe je lichaam suiker verwerkt. Daarna is steeds weer bloed geprikt om te kijken wat het effect van die drank was. Ook moest ik ellenlange vragenlijsten invullen en werd van alles aan mij opgemeten. Daarna kreeg ik een ontbijt en daar was ik erg aan toe 😉  En toen was het tijd voor de wandeltest. De onderzoeker had een afstand gemarkeerd met 2 pionnen die ik in 6 minuten zo vaak mogelijk moest afleggen. Dat zal wel een test zijn waar ik heel erg bij gefaald heb 😉

Na de wandeltest was ik zo ver klaar. Ik kreeg alleen nog een bewegingsmeter op mijn been geplakt die me 2 blauwe plekken bleek op te leveren, een apneu-meet-apparaat, een bloeddrukmeter en een grote fles om 24 uur urine in te verzamelen. Hoop huiswerk 😉 In die bewegingsmeter zaten 2 lichtjes en dat gaf  ‘s nachts wel een grappig effect 🙂

Ondertussen heb ik alles gedaan wat ik moest doen en alle apparatuur en de fles weer ingeleverd en nu is het wachten op bezoek nr. 2 Ik ben erg benieuwd wat er bij uitkomt maar dat krijg ik pas bij bezoek nr 3 te horen.

Maastricht Studie 1 Maastricht Studie 2 Maastricht Studie 3 Maastricht Studie 4 Maastricht Studie 5

Indy aangereden

Indy was net weg naar school, op voor zijn laatste schooldag. Gaat ineens de  telefoon. Aan de andere kant een Belg die blijkbaar ook geschrokken was, want hij vroeg of ik de zoon was van Indy Steven? Nee, wel de moeder en toen vertelde de Belg dat Indy aangereden was. Dan staat je hart toch wel even stil. De Belg zei meteen dat het er niet op leek dat er iets erg aan de hand was en waar Indy was. Dus toen sprong ik meteen op mijn fiets om er naar toe te gaan. Midden op de kruising lag Indy op de weg, met zijn hoofd op zijn tas en toegedekt met een baddoek.

Aanrijding Indy verkleind

 

Indy was gelukkig goed aanspreekbaar maar gaf aan veel pijn te hebben. De ambulance was al gebeld zeiden de mensen die erbij waren dus we lieten Indy liggen tot die er was. Je weet tenslotte maar nooit. Bij Indy zat een jongen en die voorspel ik een grote toekomst. Wat bleef die rustig en kalm. Hij bleef bij Indy zitten en stelde hem gerust. Echt geweldig.

Eerst kwam een motoragent die de gegevens van de veroorzaker van het ongeluk en van Indy op nam en daarna de ambulance. De ambulancemensen hebben Indy helemaal nagekeken en er was gelukkig niks aan de hand. Met wat moeite kwam Indy rechtop en ging toen nog even mee de ambulance in. Daar hebben ze zijn bloeddruk gemeten en nog wat dingetjes. Al snel werd hij OK verklaard en toen konden we naar huis.

De fiets lieten we maar even staan. Het was wat moeilijk om die mee te nemen. Terry heeft die later opgehaald. De fiets en Indy dus ook hebben een flinke klap gemaakt.

Fiets Indy verkleind

 

‘s Middags kwam de man langs die Indy had aangereden. Hij had al heel vaak sorry gezegd en nu weer. Hij heeft Indy nooit gezien tot die ineens op zijn motorkap lag. Tja, in het verkeer zit een ongeluk in een heel klein hoekje. Wel was nu duidelijk wat er gebeurd is. Indy fietste rechtdoor achter een auto. De auto die hem aanreed wilde linksaf slaan en liet de andere auto voor en reed toen door. Hij heeft Indy niet gezien. Het was heel duidelijk zijn schuld dus daar was gelukkig geen discussie over. De schade was in ieder geval voor de verzekering van de automobilist omdat Indy nog geen 14 is. Dat is gelukkig wettelijk geregeld.

En daarna begon het geregel voor mij. Ziek melden, verzekering inlichten, het schadeformulier er naar toe brengen, met Indy naar de huisarts omdat hij zo’n pijn had en nog heeft. Indy vertroetelen natuurlijk en de familie bellen. Maar Indy kan het navertellen en daar ben ik zo ontzettend blij om.

Indy ook aan het mountainbiken

Na mijn onfortuinlijke val ben ik niet meer gaan fietsen maar Indy heeft het stokje cq de fiets overgenomen 🙂 Hij is nu al een paar keer mee gaan fietsen en dat gaat goed. Hij heeft een mooi tempo, houdt het goed bij en vind het leuk. Ik ben blij. Elk kind zou een sport moeten hebben waar ‘ie voor warm loopt 🙂

Boek gewonnen :)

Met een winactie op Facebook heb ik een boek gewonnen. Niet toevallig een boek wat al lang op mijn verlanglijstje stond dus ik ben superblij 🙂 De schrijfster heeft trouwens een hele interessante website. Misschien een tip 🙂

Mountainbiken en vallen

Ik ging dus mountainbiken vanwege een liesblessure, opgelopen bij het hardlopen. De tweede keer, 5 maart 2013 gingen we de Ambyer Hei op, lekker crossen door het bos. Daar ligt een heuveltjes waar ik tegen op wilde fietsen. De eerste paar keren ging dat met een flinke aanloop redelijk. Ik haalde het steeds niet maar als ik stil viel kon ik op mijn been steunen. De derde keer ging het niet zo goed. Heuvel op viel ik weer stil en kon me niet opvangen. Ik viel naar links en kwam vol op mijn arm terecht. Dat deed echt heel erg pijn. Ik geloof dat ik wel 10x “fuck, dat deed pijn” heb gezegd. Nadat de ergste pijn gezakt was moest ik toch verder fietsen. We zaten midden op de hei en het was nog een heel eind naar huis. Maar fietsen ging niet echt, ik kon niet steunen op die arm en elk bobbeltje en kuiltje in de weg deed zeer. Nu ben ik best een watje maar dit was wel heel erg. Ik kon nog niet eens huilen van de pijn zo erg deed het zeer. Ik was alleen maar aan het proberen om uit dat bos te komen met zo min mogelijk pijn en brokken. Na een hele lange tocht was ik er eindelijk. Geloof niet dat ik ooit zo opgelucht ben geweest dat ik van die fiets kon afstappen.

Thuis gekomen trok ik m’n vieze kleren uit en inspecteerde mijn arm. Op mijn elleboog zat een klein schaafwondje. Het bloedde niet eens. Verder had ik nergens blauwe plekken of zo. Ook mijn kleren waren niet kapot. Het was echt een val van niks geweest van geringe hoogte maar wat deed dat zeer. De rest van de dag heb ik die arm niet kunnen gebruiken en stil tegen me aan gehouden. Gelukkig hebben de kinderen goed geholpen  want met één arm viel het allemaal niet mee.

De dag erna werd ik wakker van de pijn. De arm was dik en ik zag gewoon scheel van de pijn. Het was nog erger dan gisteren en ik bedacht dat ik er misschien toch maar eens mee naar de huisarts moest gaan. Ik ben niet iemand die snel naar een arts gaat maar nu was het wel nodig. Vervoer geregeld want fietsen ging echt niet en een uur later kon ik bij de huisarts terecht. Die vond het maar erg dik en ze dacht dat het gebroken was. Dát had ik nou weer niet verwacht 🙁 Ik moest naar het ziekenhuis om een foto te laten maken.  Gelukkig had mijn chauffeur tijd en reden we meteen door. Drie foto’s in hele pijnlijke houdingen waren nodig maar toen kwam de uitslag: gebroken.

Dat had ik toch niet verwacht 🙁 Wie breekt er nou iets met zo’n lullige val?

We moesten door naar de EHBO, daar zouden ze verder kijken wat er gedaan moest worden. Ik kreeg een drukverband om mijn arm vanwege de zwelling en een mitella. Tegen de pijn moest ik paracetamol en ibuprofen nemen en verder moest die arm rust hebben. Met een afspraak voor controle voor 8 dagen later kon ik weer naar huis.

Wat is dat lastig, alles met één arm doen. Je kunt jezelf heel lastig aankleden, je kunt geen BH vast- of losmaken, geen veters strikken. Douchen is heel lastig, al heb ik daar een heel handige hoes voor gekregen. Alles gaat een stuk langzamer, pijnlijker en moeizamer. Die hele week heb ik elke dag 2 dutjes gedaan omdat ik steeds zo moe was van de pijn en de extra moeite die alles koste. Ik slikte een hoop paracetamol en ibuprofen om de dag maar een beetje door te komen maar daar werd ik best duf van en dan deed ik nog maar een extra dutje 😉

Wat ook heel vervelend was dat ik nu niet met mijn moeder steeds naar het ziekenhuis kon. Ze moet geregeld voor onderzoeken en behandelingen gaan en dan moet er steeds iemand mee. Tot nu toe deed ik dat steeds maar ik kon niet fietsen of autorijden dus dat lukte niet meer. Gelukkig heeft mijn zusje dat opgevangen 🙂

Na een paar dagen zat het drukverband zo los dat het er bijna van af viel. Kun je je voorstellen hoe gezwollen die arm was. Ik heb gebeld met de poli wat ik daar nu mee moest en we konden zelf de arm opnieuw verbinden. Dus een vrijwilliger gestrikt en de boel opnieuw vastgezet.

Na 8 dagen ging ik op controle. Het drukverband werd er door een verpleegkundige afgeknipt en toen kwam er  een kauwgomkauwende arts die eens aan mijn arm voelde en hem bekeek. Ook de foto’s werden nog eens bekeken. Hij zag geen breuk, hooguit een scheurtje. Dat maakte voor de behandeling verder niks uit. Die was verder hetzelfde. Geen drukverband meer, geen mitella, zoveel mogelijk gebruiken, niet belasten en bepaalde bewegingen zoals wringen en draaien niet maken. Over 4 weken terug voor controle en toen waren we klaar.  Geen breuk dus maar een scheurtje. Beetje raar wel dat ze dat op de Röntgen zo uitdrukkelijk wel gezegd hadden. Mijn arm voelde heel raar nu er geen verband of mitella meer om zat. Gelukkig was nu wel mijn hand weer in orde. De hele week had ik een dikke hand gehad die vervelend aanvoelde.

Omdat ik een GBP heb gehad heb ik een verhoogd risico op osteoporose. Nu ik mijn elleboog gebroken/gescheurd had met zo’n onbenullige val vroeg ik me af of dat niet een teken is dat zich osteoporose aan het ontwikkelen is. Dus heb ik de internist gebeld waar ik onder controle ben voor de GBP. Zij zei dat er niks aan de hand was met mijn elleboog, dat de kauwgumkauwende arts er nog eens naar gekeken had en nu ook geen scheurtje kon vinden. Ook zag het bot er goed uit, niet osteoporotisch. Ik kreeg geen Dexa scan want daar was geen reden voor. Mijn argumenten dat er nog meer risicofactoren waren zoals mijn zeer lage calcium inname en vitamine D tekort deden er niet zo veel toe. Ik moest mijn calciumtabletten blijven nemen en gewoon volgend jaar weer op controle komen.

Ik moet wel zeggen dat ik de diagnosestelling in het azM héél apart vind. Ik ben nu in 3 weken tijd van een breuk naar een scheurtje naar niks gegaan. Ondertussen weet ik dat het voor de behandeling en het herstel niet uitmaakt wat het precies is geweest maar ik wil gewoon graag weten wat ik heb. Niks dus 😉 Wat ik dan alleen niet snap is waarom het dan nog zo’n pijn doet en waarom ik mijn arm nog steeds niet helemaal kan buigen en strekken en waarom ik niet zoveel kracht heb in die arm?

Vandaag moest ik weer op controle bij de poli chirurgie. Mijn val is nu 5 weken geleden en ik heb nog steeds veel pijn. Vooral als ik veel in huis probeer te doen moet ik het behoorlijk bezuren. De arm helemaal strekken lukt niet en buigen wil ook niet tot boven aan. Ik kan nu een leeg glas dragen met die kant maar een vol gaat niet. Het doet pijn en ik hou het ook niet. Na heel lang wachten bij de poli was ik eindelijk aan de beurt. Ik werd geroepen door een jonge arts in opleiding die ik niet kende. Het was in ieder geval niet de kauwgumkauwende arts van de vorige keer 😉 Hij wilde de arm zien en mat op tot hoe ver ik hem kon strekken en buigen. Die artsen willen altijd net iets verder dan wat kan, dus de zweetdruppels stonden op m’n hoofd na het onderzoek. Ik vertelde hem dat ik van breuk naar scheurtje naar niks ben gegaan. Hij keek nog eens naar de foto’s en vond het toch een duidelijke breuk. Ook wist hij te vertellen dat ik hier nog wel een tijdje mee bezig zou zijn én dat ik de arm nooit meer helemaal zou kunnen buigen of strekken. Dat zou maar een paar procent zijn maar toch. Ik vind het best schokkende dat ik aan zo’n onnozele val iets blijvends overhou en dat ik er zo lang mee aan het sukkelen ben. Ook heb ik de jonge arts verteld van mijn zorg over eventuele osteoporose. Hij zei dat iedereen deze breuk had kunnen krijgen. Het bot in de bovenarm is met kracht tegen de kop van het radiusbot aan gekomen en dat brak daardoor. Het is geen typische osteoporosebreuk. Ik vroeg ook of je op deze foto kon zien of een bot osteoporotisch was zoals de internist had beweerd. Dat kon niet volgens hem. Dat kon alleen met een Dexa scan bepaald worden. Ik had al niet het gevoel serieus genomen te worden door de internist maar nu al helemaal 🙁 Ik hoef niet terug te komen op controle. Fysiotherapie zou niet veel verschil maken maar kon ik doen als ik wilde. Ik denk dat ik dat wel doe. Dan heb ik er in ieder geval alles aan gedaan om die arm weer zo goed mogelijk te krijgen. En toen kon ik weer naar huis. Met een breuk dus en een arm die krom blijft staan 🙁

Leesvoer

Ik breng heel wat uurtjes door in wachtkamers. Om die tijd nuttig te besteden lees ik veel boeken. Laatst heb ik Liefde, Lust en Ellende gewonnen en dat heb ik nu net uit. Leuk boek, lekker vlot geschreven en vol interessante psychologische feiten 🙂 Van Roos Vonk wil ik nog meer lezen, dat is zeker.

Dit boek, Het effect vanvoeding op de gezondheid van je kind,  ligt al een tijdje in mijn kast maar ik was er nog niet aan toe gekomen. Nu het allemaal niet zo geweldig gaat met jongste leek het me hoog tijd om er aan te beginnen. Het is goed geschreven en makkelijk leesbaar ondanks dat het vertaald is. Ik ben al wat nuttige dingen tegen gekomen maar ik begin pas met dingen aanpassen als ik het hele boek uit heb.

Jongste

Onze jongste Indy is een beetje een kwakkelkindje. Eigenlijk begon het al vlak na zijn geboorte toen hij niet groeide, veel huilde, eczeem had en later allergisch bleek te zijn voor heel veel voedingsmiddelen. Op een gegeven moment groeide hij hier vrijwel overheen en qua eten en drinken ging het daarna wel redelijk goed. Toen Indy 2 jaar was brak hij op het kinderdagverblijf zijn sleutelbeen en toen hij 5 was kreeg hij een keelabces waardoor hij bijna het loodje legde. Met 6 jaar had Indy logopedie nodig omdat hij zijn mond niet goed kon sluiten en nu heeft hij een beugel omdat zijn kaak nogal een apart model begon aan te nemen. Met 9 jaar kreeg Indy de diagnose ADHD en PDD-nos maar dat zijn familiekwaaltjes. Lichamelijk is hij verder in orde. Zo af en toe speelt zijn eczeem weer op waardoor hij dan weer onder zit maar hij vermijdt nu melkproducten zoveel mogelijk en dat helpt wel. De laatste jaren klaagt Indy veel over vermoeidheid en heel vreemd ook over slapeloosheid en hij heeft veel moeite met het schoolsysteem. Ik heb er in 2010 zelfs serieus over nagedacht om hem naar 5+5=11 te sturen. Dat is een school waar je leert wat en wanneer je wil. Dat zou voor hem de druk van de ketel halen. Ik vind het nog steeds jammer dat ik dat niet rond heb gekregen. Op dit moment gebruikt Indy melatonine om beter te slapen en Concerta voor op school. Ook krijgt hij een multivitamine voor kinderen van Raw, 2000 IE vitamine D en teunisbloemolie voor zijn huid.

Indy is dit jaar begonnen op de middelbare school  en dat samen met wat er hier allemaal gebeurt is de afgelopen tijd is het heel zwaar voor hem. Dat zie je ook aan Indy. Hij is altijd moe en niet fit en heeft donkere kringen onder zijn ogen. In de vakanties heeft hij nergens last van dus ik denk dan dat het met school te maken heeft. Sinds hij op de middelbare school zit is hij af en toe een dag thuis gebleven om bij te tanken. Hij was dan ook echt niet lekker maar knapte door de rust in de loop van de dag weer op. In principe heb ik daar ook geen moeite mee maar er moet wel een stijgende lijn zitten in zijn naar school gaan. Het moet er natuurlijk niet op neer gaan komen dat hij voor elke scheet die hem dwars zit, thuis mag blijven.

Vanmorgen was het weer prijs. Indy zag er verschrikkelijk uit. Bijna zwarte kringen onder zijn ogen en gewoon beroerd van vermoeidheid. Voor de carnavalsvakantie had ik met hem afgesproken dat hij niet meer thuis zou blijven voor moe zijn maar zo kon hij niet naar school. Waarschijnlijk zouden ze hem toch weer naar huis sturen maar je kunt je natuurlijk ook afvragen wat Indy er aan heeft om in zo’n toestand naar school te gaan. Op zulke momenten heb ik het heel moeilijk ermee dat Patrick niet hier woont.  Dit soort beslissingen moet je niet in je eentje hoeven te nemen. Maar goed, het was niet anders dus heb ik besloten dat Indy vandaag thuis zou blijven maar ook dat ik actie ga ondernemen. Ik heb meteen gemaild naar de mentor om een afspraak te maken om de schoolkant nog eens te bespreken. De mentor en ik mailen geregeld en spreken elke 3 maanden af maar omdat Indy ook aangeeft dat op school niet alles even lekker loopt wil ik niet op het volgende gesprek wachten. Ook heb ik de huisarts gebeld om de lichamelijke kant te laten checken. Daar konden we bijna meteen terecht en komende week gaat Indy bloedprikken. Ook heb ik de computertijd beperkt en de bedtijd met een half uur vervroegd. Dat zal van de zomer nog lastig worden als het langer licht is maar dat zien we dan wel. Misschien kan ik tegen die tijd een rolluik op de kop tikken want het rolgordijn wat er nu hangt houdt niet veel licht tegen. Voor nu hoop ik dat het helpt.

Jongste en ik zijn vanochtend samen naar de huisarts geweest en daarna nog even naar oma&opa en boodschappen doen. Ik moest toch mijn normale dingen ook doen. Voordeel hiervan was dat we goed gepraat hebben. Op de een of andere manier praten kinderen makkelijker tijdens het autorijden 😉 Ik vroeg aan Indy of hij eens goed wilde nadenken over een aantal dingen. Bijvoorbeeld waarom hij niet graag naar school wil soms. Hij zei dat hij vandaag een zware/belangrijke toets had en dat hij daar voor bang was. Omdat Indy huiswerkbegeleiding heeft weet ik 100% zeker dat hij goed geleerd heeft voor die toets en dat hij hem zonder problemen zou kunnen maken. Indy zei dat hij dat ook wist maar dat hij toch niet naar school durfde. Ik vind dat een beetje naar faalangst klinken. Nu weet ik verder niks van faalangst af dus dat ga ik op school aankaarten maar dat zou een deel van het probleem kunnen verklaren.

Er is een hoop in gang gezet. Wat het uithaalt is afwachten en misschien komt er ook niks bij uit. Maar dan weten we dat in ieder geval.

Weer een opname

Mijn moeder moest een scan van het bovenlichaam laten maken om te kijken wat de stand van zaken is nu de behandelingen al een tijdje bezig zijn. Hiervoor moest ze opgenomen worden omdat de contrastvloeistof uit haar lichaam gespoeld moest worden met een infuus. Dinsdag om 11 uur moest ze zich melden en kreeg ze een bed in een vierpersoonskamer. Dat is trouwens echt niet meer van deze tijd om met zoveel mensen op een kamer te liggen. Je hebt totaal geen privacy omdat je kamergenoten én hun bezoek alles van je kunnen zien en horen. Wat de arts heeft te vertellen, wat de verpleegkundige doet, wat je kwijt wil aan je bezoek, hoe vaak je naar de wc gaat, je tranen als je het moeilijk hebt 🙁

Nadat mijn moeder geïnstalleerd was kreeg ze een infuus. Ik heb nog tv en telefoon geregeld en toen ze lekker lag ben ik weer naar huis gegaan. het was trouwens echt hondenweer. Het hagelde verschrikkelijk, er lag een dikke rand tegen het raam.

De dag erna kreeg mijn moeder de scan wat allemaal prima ging. De uitslag horen we pas over twee weken. De oncoloog is wel nog bij haar geweest om te kijken hoe het ging en daarna heeft mijn moeder een voedingssonde gekregen. Ze heeft ontzettende moeite met eten. Alles smaakt en ruikt vies. Ze eet nu al bijna 2 maanden amper, af en toe wat beschuit met smeerkaas. Ondertussen is ze zo’n 20 kg afgevallen. Ze had natuurlijk heel wat reserve maar afvallen is natuurlijk niet de bedoeling. Die voedingssonde is erg vervelend maar ze merkt nu al de positieve effecten er van. Wat meer energie en iets minder moe 🙂 Hopelijk zet dat nu door.

Lunch

Ik ben de hele ochtend (bijna dan) bezig geweest met de lasagne voor het avondeten en net toen ik met de laatste tomatensaus bezig was kwam zoon nr. 3 thuis. Spontaan besloot ik een beetje saus achter te houden en er een snel tomatensoepje van te maken. Gewoon een bouillonblokje erbij mikken en even laten doorkoken. Erbij de laatste restjes van het gehaktbrood van gisteren. Terwijl ik bezig was kwam jongste ook thuis dus die kon ook meteen eten. Ze waren zo vroeg omdat ze weer naar de orthodontist moesten voor de maandelijkse controle. Deze keer moesten de kinderen alleen gaan omdat ik met mijn moeder naar het ziekenhuis moest voor een CT scan. Maar ze zijn bijna 16 en 13 en al vaak daar geweest dus dat gaat prima.

Ontbijt

Elke ochtend dat de kinderen naar school gaan probeer ik een gezond en vooral lekker ontbijt te maken. Dat lokt de kinderen uit bed 😉 en zo hebben ze een stevige bodem voor hun schooldag. Terry neemt ook brood mee maar Indy wil dat pertinent niet. Hij vind dat het vies gaat smaken als hij iets meeneemt, maakt niet uit wat ik hem meegeef. Hij wil ook geen water uit kunststof drinkflessen want ook daar zit een bijsmaak aan. Ik denk dat hij daar gewoon wat gevoelig voor is. Ik vind dat wel een probleem want de hele dag zonder eten is geen goed idee. Zo’n schooldag is best lang. Ook daarom probeer ik er voor te zorgen dat hij dan in ieder geval goed ontbijt.

Omdat ik veel lees over gezondheid en eten en ik geloof dat goed eten de basis is voor alles wat er met je lichaam en geest gebeurt, zit er een hele filosofie achter mijn ontbijtjes 🙂 Bruin brood vanwege de vezels en de koolhydraten, roomboter vanwege het vet wat je lichaam nodig heeft, jam voor de snelle suikers zodat je energiereserves weer aangevuld worden na een lange nacht. In elke groente- en fruitsoort zitten weer andere voedingstoffen. Daar moet je niet op gaan studeren want een handig foefje is om gewoon elke keer andere en zoveel mogelijk verschillende kleuren te eten. Vandaag hadden we rood van de tomaten, groen van de komkommer, geel van de banaan en oranje van de mandarijn. Erbij voor de lekker wat rolletjes vlees en een glas sap. Toevallig appelsap omdat dat nog openstond van de zuurkool gisteren. Maar appelsap is eigenlijk suikerwater dus alleen goed om het vochttekort na de nacht aan te vullen. Qua vitaminen en vezels is appelsap waardeloos. Normaal gesproken geef ik de kinderen dan ook een glas sinasappelsap. De aanbeveling vanuit het Voedingscentrum is 2 stuks fruit per dag en 200 gram groenten. Dat is best veel en ik denk dat wij daar niet elke dag aan komen, net zoals de meeste mensen. Maar met wat fruit en groenten bij het ontbijt heb je in ieder geval een beginnetje. Verder krijgen de kinderen bij hun ontbijt ook meteen hun pillen. Terry een multivitamine en 2 capsules vitamine D, Indy zijn ADHD medicatie, teunisbloemolie voor zijn eczeem, 2 vitamine D capsules en ook een multi. Er moet eigenlijk ook nog visoliecapsules bij maar die zijn op en moet ik nieuw halen.

Voor Terry vul ik dan nog een broodtrommel en Indy krijgt weer wat als hij uit school komt. En voor morgen ga ik weer wat anders verzinnen. Afwisseling doet eten tenslotte 🙂

Maastrichts Mooiste

Elk jaar wordt in Maastricht een hardloopwedstrijd georganiseerd, Maastricht Mooiste. Nu ik zelf aan het hardlopen ben wil ik daar natuurlijk aan mee doen 🙂 Ik heb zitten dromen over de 10 kilometer  omdat het lopen zo lekker ging in eerste instantie. Maar een paar weken geleden kreeg ik een luchtweginfectie en mijn hele conditie ging er aan. Volgens de huisarts ben ik weer helemaal ok en mijn zuurstofgehalte was zelfs 100% maar ik blijf benauwd. Dat ligt natuurlijk ook aan het weer, koud en vochtig is gewoon niet goed voor de luchtwegen. Ik ben nu ook weer gewoon heel rustig begonnen met hardlopen. Met langzaam opbouwen gaan die luchtwegen ook weer vooruit en de weersomstandigheden worden nu ook elke maand beter. En er zijn zoveel sporters met astma dus dat moet mij ook lukken 🙂

Om een mooie uitdaging te hebben en een doel om naar toe te werken heb ik me vandaag ingeschreven voor de 5 km van Maastricht Mooiste. Streeftijd is alles binnen het half uur 😉 De snelsten doen de 5 km binnen een kwartier dus binnen 30 minuten moet lukken. Daar ga ik de komende 5 maanden hard voor trainen want om 10.00 uur op zondag 9 juni 2013 sta ik aan de start!

Ik kreeg al meteen de bevestiging van mijn inschrijving:

Beste Heidi Sour,

Hartelijk dank voor uw inschrijving voor Maastrichts Mooiste Maastrichts Mooiste Gamma/Karwei 5 km!

Uw startnummer (incl. tijdregistratiechip), eventuele bestelde merchandising en de laatste wedstrijdinformatie kunt u het beste ophalen op zaterdagmiddag 8 juni 2013 tussen 12.00 en 17.00 uur tijdens de Sportmarkt op de Markt in Maastricht.

Wij raden u dringend aan, met name als u uit de directe omgeving van Maastricht komt, om uw spullen op zaterdag op te halen, zodat u op de wedstrijddag niet voor verrassingen kunt komen te staan en ontspannen aan de start verschijnt. Tevens raden wij u aan om op zondagochtend, voorzover enigszins mogelijk, met de fiets en/of openbaar vervoer richting het centrum van de stad te komen, vanwege de verwachte verkeersdrukte.

Voor deelnemers die niet uit de regio Maastricht komen, is het ophalen van startbescheiden ook mogelijk op zondag 9 juni 2013, tot een uur voor de start van het betreffende onderdeel, bij het wedstrijdsecretariaat op de Markt in Maastricht.

Kijk regelmatig op www.maastrichtsmooiste.nl voor de laatste informatie over Maastrichts Mooiste. Wij sturen u nadat u bent ingeschreven automatisch een maandelijkse nieuwsbrief met daarin o.a.informatie over de evenementen van Maastrichts Mooiste.

Wij willen u tevens adviseren om via onze website vanaf twee weken voor het evenement de weersverwachting in de gaten te houden. Het weer kan van invloed zijn op de wedstrijd en is zeker van invloed op uw optimale voorbereiding. De organisatie probeert u tot op het allerlaatste moment zo goed mogelijk te informeren, per nieuwsbrief, facebook of twitter. Op onze website vindt u op de homepage altijd de voor u meest recente relevante informatie.

Mocht u kort voor het evenement vanwege een betere of minder goede dan verwachte conditie van afstand willen wisselen, dan is dat uitsluitend mogelijk op zaterdag 8 juni 2013. U moet hiervoor naar de Sportmarkt komen. Hiervoor wordt € 2,50 administratiekosten in rekening gebracht die u ter plekke contant moet afrekenen. Van afstand wisselen op zondag 9 juni 2013 is niet meer mogelijk.

Wij wensen u veel succes met de voorbereiding en zien u graag gezond en fit aan de start op zondag 9 juni 2013 in Maastricht.

De organisatie van Maastrichts Mooiste
www.maastrichtsmooiste.nl

Jaarwisseling

En weer een jaar voorbij. Een heel jaar zonder Youri en met veel veranderingen. Een jaar waarin duidelijk werd dat Patrick zieker was dan gedacht, een jaar waarin het duidelijk werd dat we ons huis niet zouden kunnen houden. Een jaar waarin ik met kinderen&dieren naar Maastricht verhuisde, een jaar waar in Patrick een flat voor zichzelf vond. Een jaar waarin ons huis geveild werd en we met een gigantische restschuld bleven zitten, een jaar waar in we te horen kregen dat mijn moeder terminaal ziek is. Een jaar waarin de kinderen veel moesten doorstaan en waarin dat niet altijd even goed ging maar waarin ze gelukkig ook heel veel veerkracht toonden.

Maar ook een jaar met een frisse nieuwe start in een huis waar we langzaam beginnen te wennen, een jaar waarin ik dankzij een maagverkleining zo’n 35 kilo afviel en me enorm veel beter ging voelen, een jaar met heel veel steun van soms onbekende lieve mensen en een jaar met 2 nieuwe huisgenootjes waar we veel plezier aan beleven.

Op naar 2013. Wederom een jaar waar in veel staat te gebeuren. Ik wens iedereen een geweldig 2013 met heel veel licht en liefde 🙂

Ylana aan de beugel

Mijn jongste twee kinderen hebben al een tijdje een beugel en nu moest nichtje Ylana er ook aan geloven. Omdat mijn zusje moest werken ging ik mee om de beugel op te halen. Ze heeft een uitneembare beugel gekregen. Dat is makkelijk want dan kan ‘ie met eten uit.

Zorgen om mijn moeder 8-11-12 tot en met 18-11-2012

Update 8-11-2012

Vanmiddag zijn we naar de poli geweest. Eerst hadden we een gesprek met de oncoloog, dr Hoeben. Een Belgische vrouw die heel aardig was en heel kundig overkwam. Ze nam uitgebreid de tijd, legde alles heel goed uit en beantwoorde al onze vragen.

Er zit geen tumor in de nier. Er is gezegd dat daar de haard zou kunnen zitten omdat er iets met de urineleider was. De urineleider is gestremd en mijn moeder krijgt daar een stent in. Het is namelijk belangrijk dat beide nieren het zo goed mogelijk blijven doen. Het plaatsen van de stent is een kleine ingreep maar met een roesje en ze moet ze een nachtje in het ziekenhuis blijven.

In de long zit een kleine tumor maar die kan niet zo veel kwaad en daar zou ze ook geen last van moeten krijgen. De lymfklieren zijn ook aangetast maar ook die zijn niet zo belangrijk.

In de hersenen zit een grotere en 9 kleinere tumoren. Die kunnen epileptische aanvallen veroorzaken maar daarvoor krijgt mijn moeder medicijnen. Om deze tumoren kleiner te maken stelde de arts bestraling voor gevolgd door een chemokuur. De bestraling is alleen voor het hoofd omdat de chemotherapie daar niet goed werkt. De chemo is voor de uitzaaiingen in de rest van het lichaam, ook met het doel die kleiner te maken. Dat is altijd beter. Deze behandelingen genezen niet natuurlijk maar zullen haar leven verlengen.  In principe zou ze van de bestralingen niet heel veel last moeten hebben maar ze zal wel kaal worden.

We hebben natuurlijk gevraagd hoe lang ze nog heeft. De neuroloog had het over geen jaren maar we wisten niet of we in weken of in maanden moesten denken. Deze arts zei dat we rustig van maanden kunnen uitgaan, misschien zelfs een jaar of iets langer. Dat klonk heel positief en daar doen we het voor 🙂

We hebben ook gevraagd waar nu die haard zit. Dat weten ze dus nog steeds niet. Ze dachten de nier maar die was het niet en de mammografie was negatief. Toch denkt de arts dat de haard in de borst zit. Mijn moeder heeft intussen hiervoor bloed laten prikken omdat ze dan naar een bepaalde marker kunnen zoeken en ze krijgt nog een MRI van de borst. Op een MRI kun je veel beter dan op een mammografie zien of er niet toch ergens een tumor zit. Het is waarschijnlijk maar een hele kleine maar wel eentje die zich dus uitzaait. Ergens is het vreemd dat de haard zo klein is en de uitzaaiingen zo groot en veel. Maar de arts zei dat dat wel vaker voorkwam.

Mijn moeder wilde graag naar haar zus die aan het overwinteren is in Portugal. Dat vond de arts geen goed idee. Het was heel belangrijk dat ze zo snel mogelijk met de behandeling zou beginnen. Daar zit wat in dus Portugal wordt even uitgesteld 🙂

Daarna zijn we naar de radioloog geweest. Zij heeft een enorme vragenlijst doorgewerkt en een lichamelijk onderzoek gedaan om te kijken of mijn moeder de bestralingen kan doorstaan. Dat kan en de radioloog heeft uitgelegd dat mijn moeder 10 bestralingen gaat krijgen. Elke dag eentje en in het weekend niet dus twee weken. Mijn  moeder krijgt komende week een CT scan en een speciaal masker aangemeten wat nodig is voor de bestraling. Die moet namelijk elke keer op precies de goede plekken gegeven worden. Met de CT scan bepalen ze die plekken en die markeren ze dan op het masker.  De radioloog legde ook uit dat de stralingsdosis elke keer maar heel weinig en gericht is. Dat geeft weinig schade aan de gezonde cellen en weinig bijwerkingen. Laten we hopen dat mijn moeder inderdaad nergens last van heeft.

Verder is er nog geregeld dat er een aanvraag gedaan wordt voor een hulp in de huishouding en taxivervoer op de dagen dat ze bestraald moet worden. Mijn moeder mag niet meer rijden vanwege de medicijnen en mijn vader kan dat ook niet meer echt.

Daarna zijn we nog gaan bloedprikken en toen hadden we er een hele lange middag opzitten. Maar we zijn wel positiever gestemd nu en we gaan voor nog een jaar 🙂

Update 12-11-2012

Mijn moeder krijgt taxivervoer. Als je patient bent bij de Maastrokliniek kun je dat aanvragen. Heel handig want zij mag niet meer autorijden met de medicijnen die ze nu krijgt. Helaas was vandaag de taxi te vroeg en ik te laat en was ze al weg. Mijn zusje bracht me en zette me meteen bij de Maastro kliniek af. Opgelost 🙂 Mijn moeder en ik kwamen bijna gelijktijdig aan en ze mocht meteen mee met een dame van de receptie. Ze wilde de gegevens van mijn moeder controleren en aanvullen en een foto maken. Voor de patientidentificatie. Altijd wel een veilig gevoel.

Vandaag stond er een gesprek met een assistente op het programma. Zij gaf vertelde van alles over de bestralingen die volgende week beginnen. Ook nu weer een bijzonder vriendelijke en behulpzaam persoon. Volgens mij zoeken ze die er op uit bij de Maastro en in het azM. Heel aangenaam 🙂

Daarna moest het masker gemaakt worden. Als het hoofd bestraald wordt, maken ze van kunststof een masker wat heel precies aansluit. Op dat masker worden lijnen getekend zodat de radioloog referentiepunten heeft tijdens de bestraling. Het is tenslotte wel handig om precies de juiste plekken te bestralen 😉 Dat masker maken is wel grappig. Mijn moeder moest op een tafel gaan liggen die er best oncomfortabel uitzag. Een plaat dun plastic met klemmen aan de zijkant werd in een bak met water van 66 graden gelegd. Toen de kunststof zacht was werd de plaat afgedroogd en op mijn moeder’s gezicht gelegd. Met de klemmen werd het masker vastgemaakt aan de tafel en toen moest mijn moeder 10 minuten zo liggen tot de kunststof uitgehard was. Toen mocht ze eindelijk los en had ze een mooie afdruk van haar gezicht 😉

Met dat masker gingen we naar de CT scan. Daar werd ze weer met masker en al vastgelegd en werden de lijnen afgetekend. Daarna werd er een CT scan gemaakt. Voor de bestralingen volgende week kijken ze dan precies waar alle tumoren zitten en waar ze precies moeten richten. Na de CT scan waren we gelukkig klaar en ben ik de taxi gaan waarschuwen. Een paar minuten later werden we heel luxe in een sjieke Mercedes naar huis gereden 😉

Update 13-11-2012

Er is iets met de nier en de urineleider van mijn moeder aan de hand. Er zijn al verschillende onderzoeken gedaan en we weten intussen dat er geen tumor in de nier zit, dat de nier zwakker werkt en dat de urineleider gestuwd is. Vanmiddag om 13 uur werd mijn moeder bij de uroloog verwacht om te kijken wat we daarmee moeten. Na de bestralingen krijgt ze nog chemotherapie en daarvoor hebben de artsen graag twee goedwerkende nieren zodat alle afvalstoffen zo goed mogelijk afgevoerd worden.

De uroloog was ook weer een Belg.  In de Maastro en het azM werken ontzettend veel Belgen. Het is ook maar een klein stukje tot aan de grens hier. Hele aardige en betrokken arts die goed uitlegde wat er aan de hand was. Er was al eerder gesproken over het zetten van een stent. Dat is een soort buisje wat de urineleider open moet houden. Omdat mijn moeder heel vaak blaasontstekingen heeft gehad was de uroloog een beetje huiverig om die stent te zetten. Met een beetje pech zou ze aan die ingreep een infectie en mogelijk een nierbekkenontsteking overhouden. En dat moeten we nu natuurlijk niet hebben. Ook zei de arts dat het nog steeds niet helemaal duidelijk was wat er nou precies met die nier en de urineleider aan de hand was. Daarom wilde hij graag een onderzoek doen waarbij hij met een slangetje contrastvloeistof in de blaas en urinewegen zou spuiten. Dan werden er foto’s gemaakt en daarmee zou hij dan beter kunnen zien wat daar precies aan de hand was.

Dat onderzoek zou later een keer afgesproken kunnen worden maar het zou ook nu meteen kunnen. In verband met het risico op een infectie moest ze dan eerst een antibioticapil slikken die dan een half uur moest inwerken. Mijn moeder was een beetje huiverig er voor maar zag wel in dat die nier belangrijk is en dat dit onderzoek nodig was. Dus gingen we in het cafetaria wat drinken zodat die pil de kans kreeg om in het bloed opgenomen te worden.

Tegen half drie mocht mijn moeder weer naar binnen bij de uroloog en ik bleef uiteraard in de wachtkamer zitten. Een gesprek met een arts á la maar bij een onderzoek van haar onderkant hoef ik niet bij te zijn 😉  Gelukkig had ik een stapel tijdschriften en mijn mobiel want het duurde allemaal lang. Ineens hoorde we iemand vanuit de behandelkamers keihard auw auw roepen. Zeker 5 keer achter elkaar. Het was een hele jonge stem dus niet mijn moeder gelukkig maar de sfeer in de wachtkamer werd er niet beter op 😉 Daar zaten natuurlijk allemaal mensen die nog moesten. Net toen ik wilde twitteren dat ik een houten kont begon te krijgen kwam de arts naar buiten en wenkte mij. Hij zei dat het onderzoek niet zo goed was gegaan en dat mijn moeder veel pijn had. Dat was een understatement. Mijn moeder kroop zo ongeveer over de grond van de ellende. Dat was echt heel erg om te zien. De arts vertelde dat het hele gebied al gevoelig was vanaf het begin maar dat het mis ging toen hij de contrastvloeistof naar binnen spoot. Dat waren maar enkel milliliters geweest maar genoeg om enorme pijn te veroorzaken. Waarschijnlijk was dat iets van de nier want mijn moeder heeft vaker onderzoeken gehad met contrastvloeistof en daar zijn nooit problemen mee geweest. De arts had mijn moeder al een paracetamol gegeven en later kreeg ze nog een injectie met diclofenac maar ze bleef die verschrikkelijke pijn houden. Ze heeft echt alle hoeken van dat kamertje gezien. Liggen ging niet, staan en zitten ook niet. Een beetje voorover hangen en op de wc zitten ging nog het beste. En ze was beroerd, ze heeft enorm gespuugd. Ze had dikke zweetdruppels op het hoofd staan en ze was maar bezig dat ze zich zo ellendig voelde . Zo naar om te zien en niks te kunnen doen.

De arts had al aangekondigd dat als het niet snel beter ging, hij haar wilde laten opnemen. Hij vond het niet verantwoord om haar met die pijn  naar huis te sturen en daar was ik het alleen maar mee eens. De arts kwam steeds weer kijken, net als de verpleegkundige maar het ging niet beter. Ondertussen zaten we daar dus al lang. Mijn moeder heeft diabetes en omdat ze bang was om misselijk te worden had ze niks meer gegeten. Dus de angst voor een hypo kwam er ook nog bij. Ik had al een flesje Fanta gehaald maar ze kon niet veel drinken omdat ze zo misselijk was. Tegen half vijf kwam de uroloog vertellen dat hij een opname geregeld had en dat ze mijn moeder zo kwamen halen. Dat duurde ook nog even en toen het bed er was, ging dat nogal lastig. Mijn moeder kon niet meer liggen. Ze had zo’n last van die nieren, die stralen uit naar de rug dus daar kon ze niet op liggen. Half zittend is ze naar beneden gereden naar een vierpersoonskamer. Dat is echt antiek en heel patiënt onvriendelijk, vind ik. Gelukkig lag er maar een oudere man. Die kreeg trouwens  meteen bezoek van een arts die er over begon dat de man geklaagd had over dat hij  niet naar de wc kon. Wat ik zeg, bijzonder patiënt onvriendelijk. Zoiets is niet fijn voor de patiënt en ook niet voor de andere mensen op de kamer.

Mijn moeder werd geïnstalleerd en toen alles enigszins in orde was ben ik naar haar huis gereden. Ze had natuurlijk geen spullen bij zich en mijn vader wist nog van niks. Die had eerder al gebeld of we nog daar waren. Ik had maar gezegd dat het uitgelopen was want ik wilde hem niet ongerust maken. Mijn vader is 76, beetje doof, beetje slechtziend, mankeert van alles en geestelijk is het ook niet meer altijd even top. Dus dan kun je hem beter persoonlijk zoiets vertellen dan door de telefoon. Ik heb de spullen van mijn moeder bij elkaar gezocht en ben toen weer terug  gegaan naar het ziekenhuis. Daar had mijn moeder intussen al te horen gekregen dat het twijfelachtig is dat ze morgen naar huis mag. De zaalarts wilde dat de pijn helemaal over was en dat het weer helemaal goed ging. Net toen ik aan kwam was kreeg mijn moeder een infuus aangelegd. Dat was om de nieren goed door te spoelen. Eten had ze ook al gehad en ze hadden al bloed geprikt voor die suiker. Ze had nog steeds pijn maar gelukkig niet meer zo heftig als ‘s middags. Maar liggen kon ze nog steeds niet en ze was zo moe. Haar zus kwam ook net aan en later kwam mijn zusje en haar dochter ook nog. Toen ben ik naar huis gegaan. Ik heb friet gehaald voor de kinderen want die hadden ook nog niks gegeten en om iets na achten was ik thuis. Net zo gaar als de frikandel die ik ging eten 😉

Update 14-11-2012

Vanochtend heb ik meteen met mijn moeder gebeld hoe de nacht was gegaan. Ze had nog veel pijn gehad en uiteindelijk een morfinespuitje gekregen. Daarna had ze gelukkig een beetje geslapen. Ze klonk beroerd en moe. Ik sprak af dat ik later zou komen met spullen als ze nog langer zou moeten blijven.

Daarna kwam mijn administratiemevrouw en konden we een beginnetje maken met een enorme achterstallig berg papierwerk. Dat ging goed tot mijn zusje appte dat mijn vader een beetje in de stress zat. Hij had met mijn moeder gebeld en ze klonk zo beroerd. Hij wilde er graag naar toe. Dus heb ik de administratiemevrouw maar naar huis gestuurd en meteen voor dinsdag afgesproken want ik loop echt verschrikkelijk achter. Daarna ben ik naar mijn vader toe gegaan. Daar heb ik de spullen voor mijn moeder maar alvast bij elkaar gezocht voor het geval ze nog daar moest blijven. Om te kijken of ik niks vergeten was heb ik haar gebeld. Ze klonk inderdaad beroerd maar had wel goed nieuws. Als haar bloed verder in orde was mocht ze naar huis. Ze wilde niet dat mijn vader kwam en ze zou bellen als ze wat wist. Dus ben ik maar weer naar huis gekomen en om een uur of drie belde ze dat ze naar huis mocht.  Ze kon alleen niet zo ver lopen en of ik een rolstoel kon meenemen. Ik was al aan het grappen dat ik met haar zou gaan rondscheuren maar toen ze eenmaal zat was dat ding niet vooruit te krijgen. Ik had zweetdruppels op m’n voorhoofd staan tegen de tijd dat we bij de uitgang waren. Had ik wel m’n workout gehad voor vandaag  😉 Thuis heeft mijn moeder zich meteen op de bank geïnstalleerd. Ze was erg moe en had nog wel wat pijn. Dat samen met de schrik en alle emotie heeft haar toch wel een behoorlijke dreun gegeven. Ik ben weer naar huis gegaan en om later teruggereden met chinees. Daar had ze zin in. Wat was ik blij met de auto van mijn zusje vandaag, als ik dat allemaal met m’n fietsje had moeten doen 🙁

De uroloog was gisteren nog een keer of drie geweest, vertelde mijn moeder. De eerste keer kwam hij een beetje voorzichtig binnen, of ze hem nog wel wilde zien 😉 Hij was zelf ook behoorlijk geschrokken van hoe dit allemaal ging. Dit had hij nog nooit meegemaakt. Hij weet nog steeds niet wat er nou met de urineleider en de nier aan de hand is maar laat het zo. Twee goede nieren waren fijn i.v.m. de chemotherapie maar het is niet anders. Mochten er problemen op dat gebied komen zien we dan wel verder, zei de arts.

De MRI die voor vandaag gepland stond is afgezegd en verplaatst naar zondag. Maandag beginnen de bestralingen. Mijn moeder krijgt er 10. Elke werkdag eentje voor 2 weken met elke week een gesprek met de arts over hoe het gaat.

Update 15-11-2012

Vanmorgen appte mijn zusje. Mijn broertje had gebeld met mijn moeder en maakte zich zorgen omdat ze zo beroerd klonk. Mijn zusje had geprobeerd te bellen naar mijn ouders maar daar nam niemand op. Dus is ze er naar toe gereden en er was niks ernstigs maar mijn moeder voelde zich helemaal niet goed. Ze had veel pijn, meer dan gisteren ondanks de paracetamol. Mijn zusje belde met de huisarts en die schreef nog diclofenac  voor.

Ik was er om een uur of twaalf en ik schrok. Mijn moeder was er echt een stuk slechter aan toe als gisteren terwijl ze eigenlijk beter had moeten zijn. Maar ze was nog niet zo lang bezig met de Diclofenac dus die moest even de kans krijgen. Mijn zusje en ik gingen naar Valkenburg en mijn vader en een kennis waren bij haar.

Toen we terug kwamen was mijn moeder nog slechter. Ze had veel pijn, was wat suf en gewoon niet haarzelf. Mijn zusje ging weer met de huisarts bellen want we wilden dat die langs kwam want we vertrouwden het niet. Om twintig voor vier kwam de huisarts al, onverwacht snel. Hij heeft mijn moeder onderzocht en ze heeft het hele verhaal verteld met af en toe wat aanvullingen van mij.  Hij vond dat ze er niet goed bij lag en dat haar buik te gevoelig was. Ze ademde hoog en niet door en was duidelijk ziek. Hij vond het verontrustend dat het vandaag slechter ging als gisteren en stelde voor dat ze weer opgenomen zou worden. Dat vond zij zelf een goed idee en wij al helemaal.

Jammer genoeg was dat niet zo snel geregeld. De huisarts is meer dan een half uur aan de telefoon geweest om een opname te regelen maar uiteindelijk is het gelukt. Hij heeft ook een ambulance geregeld en ging daarna. De ambulance kwam wat later wat ons de kans gaf haar spullen bij elkaar te pakken. Mijn zusje is meegegaan naar het ziekenhuis en ik ben naar huis gegaan. De eerste keer koken deze week, alle andere dagen is het bij friet, chinees of een boterham gebleven 🙁

Mijn zusje heeft uit het ziekenhuis geappt: bloedwaarden geven flinke infectie aan. Nu op de echo niks te zien in de nieren, er wordt nu een foto van de longen gemaakt. Ze krijgt een infuus met vocht en antibiotica. Morgen krijgt ze een CT scan van de nieren en urinewegen. Heeft nog steeds pijn ondanks spuit. Ze krijgt nu slaapmedicatie en pijnstillers.

Ik ga er vandaag niet meer heen. Ik ben zo moe. Morgenvroeg krijg ik bezoek en daarna ga ik wel.

Update 16-11-2012

Vanmorgen heb ik mijn moeder gebeld. Ze klonk al beter, frisser 🙂 Ze had van gisteravond tot half negen geslapen en had wel nog veel pijn maar voelde zich wat beter. Gelukkig. De arts denkt aan een nierbekkenontsteking en mogelijk een lekkage van de urineleider door de ingreep van dinsdag. Straks krijgt ze een CT scan en dan hebben we hopelijk meer duidelijkheid.

Mijn broertje komt terug uit Cambodja. Uiteraard is hij liever bij zijn zoon en vriendin maar er moeten hier dingen geregeld worden en nu kan hij zijn moeder nog zien zoals ze altijd was. En we weten gewoon niet hoe snel alles gaat. Misschien hebben we nog een jaar maar het kan ook (veel) minder zijn. Zeker met die grapjes zoals het deze week gaat.

Update 17-11-2012

Ik ben gisteravond naar het ziekenhuis geweest. Het gaat gelukkig al wat beter met mijn moeder. We weten nu wel wat er aan de hand is. Bij het kijkonderzoek dinsdag, wilde de uroloog met een slangetje via de urinebuis in de blaas en urineleiders kijken. Aan het begin van de urineleider heeft iets gezeten, misschien een gezwelletje, waar hij doorheen heeft geprikt. Hierdoor heeft mijn moeder een gaatje in de urineleider waardoor er urine in de buikholte loopt. Ze plast nu heel weinig en de urine is donkerbruin van het bloed. De urine in de buikholte wordt door het lichaam afgebroken en het gaatje moet vanzelf helen. Mijn moeder kreeg in eerste instantie antibiotica via het infuus, nu krijgt ze die als pillen. Het infuus heeft ze wel nog steeds. Nu de ontsteking aangepakt wordt voelt ze zich gelukkig ook wat beter maar ze heeft een gevoel of er een waterzak onder in haar buik zit. Kan kloppen 😉 Als ze zit of ligt gaat het goed maar het gaan zitten of liggen is pijnlijk. Maar dat zal wel vanzelf over gaan in de komende dagen.

Mijn moeder heeft veel verteld over vroeger. Was echt een trip down Memorylane 😉 Ze heeft hele mooie herinneringen aan een vakantie met haar zus in Portugal. Die herinnering heeft ze opgeroepen toen ze in de CT scanner lag gisteren. Die vind ze eng dus dan kun je wel een mooie herinnering gebruiken. Gelukkig is die scan probleemloos verlopen, ook met dank aan de Xanax.

Komende week komt mijn schoonzusje met neefje Wesley op bezoek. Wesley is het kind van mijn broer en heeft zijn eerste jaren en daarna ook nog perioden daar in huis gewoond. Die twee hebben een enorme band dus het is fijn dat Wesley zijn oma nog een keer kan zien nu ze nog gewoon hetzelfde uitziet. Als de bestralingen starten kan dat snel veranderen tenslotte. Wesley zit in een instelling in Noord-Limburg dus die kan niet elke week even langskomen.

Mijn moeder heeft 4 zussen en een daarvan ziet en spreekt ze maar zelden. Toen ik gisteravond daar was belde die zus net op. Dat vond ze wel fijn. Het begin is er en ik hoop voor haar dat ze elkaar nog een keer in IRL kunnen zien.  Wat er ook gebeurt is, het zijn toch zussen en niemand weet hoe lang mijn moeder nog heeft.

Update 18-11-2012

Mijn moeder zou woensdag een MRI krijgen van de borst om te kijken of daar de primaire tumor zit. Ze heeft een mammografie en een echo gehad maar daarop was niks te zien. Als er inderdaad een tumor zit dan is die dus heel klein. Klein maar groot genoeg om zich uit te zaaien. Doordat mijn moeder nog zo ziek was ging de geplande MRI niet door en werd die naar vandaag verschoven. Toen had ze nog veel pijn en ze is door een eerdere nare ervaring bang voor de MRI. Toen zat ze namelijk klem en is ze vervelend behandeld door het personeel. Om de zenuwen wat te bedwingen heeft ze Xanax voorgeschreven gekregen maar die deed bij de CT ook niet veel.

Om half tien was ik in het ziekenhuis en om 10 uur werden we door een verpleegkundige opgehaald om naar de MRI afdeling gebracht te worden. Mijn moeder heeft nadat ze donderdag weer opgenomen is, een infuus gekregen om de nieren door te spoelen. Dat was best veel vocht waardoor ze nu nog kortademiger is dan normaal en ze hele dikke benen en voeten heeft. Omdat ze maar langzaam en niet ver kan lopen nu kwam de verpleegkundige met een rolstoel. Dat was hard werken voor haar want mijn moeder weegt 125 kg 😉 We waren wat vroeg dus we hebben er best lang zitten te wachten. Toen mijn moeder aan de beurt was werd uitgelegd hoe het allemaal zou werken en toen mijn moeder vertelde hoe bang ze er voor was vertelde de verpleegkundige dat er twee scanners waren. De grootste was nog in gebruik en ze dacht dat het beter was als we daar even op zouden wachten. Dus wij weer terug naar de wachtkamer 😉 En geen thee daar want het apparaat was kapot 🙁

In de wachtkamer van de MRI gekke bekken trekken 😉

Eindelijk waren we dan echt aan de beurt. Ik mocht mee de scannerruimte in maar alle metalen dingen moesten af en uit. Zelfs mijn haarspeldjes 😉 Ineens dacht ik aan mijn nietjes. In 2010 heb ik een maagverkleining gehad en daarbij zijn tig nietjes gebruikt. Dat was gelukkig geen probleem dus gingen we de ruimte in. Mooi ding die MRI. Het idee is dat je op de buik op een tafel gaat liggen met de borsten in 2 bakjes en je hoofd in een steun. Onder de heupen zit een schuin gedeelte waardoor je met de billen omhoog ligt. Je gaat met de benen eerst de tunnel in en worden er heel veel foto’s genomen van de borsten. Op de computer ziet het er naderhand uit alsof de borsten in schijfjes zijn gehakt en op die dunne schijfjes kun je veel afwijkingen zien.

Mijn moeder had nog flinke pijn in de buik van de ingreep van dinsdag dus we waren al een beetje huiverig voor die MRI. Toch klom ze op de tafel en schoof ze met stukjes en beetjes op de buik naar de goede plek. Soms moest ze stoppen van de pijn en toen ze uiteindelijk op de juiste plek op haar buik lag ging het echt niet. Het was gewoon veel te pijnlijk. Zo’n onderzoek duurt een half uur en ze kon nog geen minuut op de buik liggen.  Ondertussen hadden we ook al gezien dat het ook gewoon niet ging passen. De opening van de tunnel was te smal. Dus zelfs als mijn moeder op de buik had kunnen liggen hadden ze toch geen MRI kunnen maken. Zo dom, de helft van de Nederlandse bevolking heeft flinke obesitas en het azM koopt toch nog zo’n smalle MRI 🙁 Dus zijn we maar weer terug naar de kamer gegaan. Ik heb maar zelf de rolstoel geduwd want anders moesten we weer wachten op een verpleegkundige.

Eenmaal terug kwam de verpleegkundige over het ontslag praten.De zaalarts had gisteren al aangegeven dat hij mijn moeder naar huis wilde  sturen maar ze had nog veel pijn en dat was nu nog erger. Dus gaven we aan dat we ontslag niet zagen zitten en de verpleegkundige zou de zaalarts waarschuwen dat ‘ie nog even langs moest komen. Die kwam na een tijdje en was het gelukkig er mee eens dat het zo geen idee was om mijn moeder naar huis te laten gaan. Ze had veel pijn en daardoor ‘s nachts niet geslapen. Hiervoor had ze pijnstilling gekregen maar die hielp niet. De zaalarts zou ook aan de verpleging doorgeven dat er iets anders gegeven moest worden tegen de pijn. Naderhand heeft mijn moeder tramadol gekregen en dat hielp goed. Nieuwe afspraak is nu dat ze morgen na de bestraling naar huis gaat.

Zorgen om mijn moeder 1-11-12 tot en met 6-11-2012

Afgelopen zaterdag (27-10-2012) kwam mijn zusje me ophalen om naar onze ouders te gaan. Bij hun huis aangekomen reed daar net een ambulance weg. Grote schrik natuurlijk en we gingen snel naar binnen. Mijn vader vertelde dat mijn moeder een soort aanval had gehad en dat hij de ambulance maar had gebeld. Mijn zusje ging meteen naar het ziekenhuis en ik bleef daar.

Later belde mijn zusje op. Mijn moeder had een scan gehad en er waren dingen in haar hersens te zien die daar niet zouden moeten zitten. Mijn zusje kwam weer terug om de spullen van mijn moeder op te halen want ze moest in het ziekenhuis blijven. Die aanval was een epileptische aanval geweest.

Dat hadden we niet verwacht. Ondertussen heeft mijn moeder nog een scan gehad en ze krijgt nog een darmonderzoek. Ook heeft ze nu medicijnen tegen die epileptische aanvallen. Ze moet voorlopig in het ziekenhuis blijven totdat die medicijnen goed ingesteld zijn en alle onderzoeken klaar zijn.

Tot nu toe is nog steeds geen uitslag bekend dus we wachten nog maar af.

Mijn moeder wil graag haar familie en vrienden zelf vertellen wat er aan de hand is. En aangezien die mijn getwitter en facebookactiviteiten blijken te volgen, scherm ik dit bericht af. Ik zal dit bericht steeds aanvullen als er iets nieuws te vertellen is. Omdat WordPress hele lange bericht niet pakt heb ik de blogs verdeeld. Is ook leesbaarder denk ik. Met de tags medische zaken, familie of gezondheid aan de linkerkant vind je makkelijk alle blogs.

Update 1-11-2012

Vandaag zou om 16 uur de arts komen om de uitslagen te bespreken. Iets later kwamen ze met z’n tweeën. Piepjong maar wel heel meelevend. Fijne arts die alle tijd nam. Hij begon met het verhaal nog eens samen te vatten. Zaterdag een epileptische aanval, opname en meteen een scan waarop allerlei afwijkingen te zien waren. Daarna nog meer onderzoeken, nog een scan, een mammografie, een biopsie en een urineonderzoek. Tot nu toe konden ze zeggen dat het kanker was met 10 uitzaaiingen in de hersenen, een kleine tumor in de longen, verschillende opgezette lymfklieren en rond de urineleider zat ook een tumor.

Behandeling is niet meer mogelijk, er kan wel palliatieve bestraling van het hoofd gegeven worden. We hebben gevraagd hoe lang ze nog heeft en dat kon de arts nog niet zeggen. Er komen nog meer onderzoeken naar de haard en de soort kanker en die uitslagen horen we waarschijnlijk komende donderdag. Maar we moesten zeker niet in jaren denken.

Mijn moeder is er heel rustig onder. Ze zei maar, als het zo is dan is het zo. Niemand in haar familie wordt oud dus misschien dat ze het al verwachtte.  Voorlopig blijft ze nog in het ziekenhuis voor de onderzoeken en dat vind ze ook niet erg. Ze noemt het elke keer een goed hotel. Ze heeft een kamer alleen, ze hebben prima eten en ze komt op rust. Thuis is het nogal druk, ze hebben nog een eigen zaak en mijn vader is best moeilijk. Die is nu 76 en mankeert van alles en hij heeft  een ingewikkeld karakter. Dat is ook een grote zorg. Wat moeten we met mijn vader doen?

Hopelijk hebben we nog genoeg tijd om alles goed te regelen. Ik heb ook geen idee wat mijn vader wil.

Update 3-11-2012

Mijn vader weet het nu ook en mijn moeder denkt dat hij het ook beseft. Dat is namelijk niet altijd even duidelijk. Mijn broertje is nog steeds in Cambodja bij zijn vriendin en nieuwe baby. Hij belt elke dag met mijn moeder en ze heeft hem gezegd dat hij zo lang mogelijk daar moet blijven. Als we meer weten over een termijn is het nog vroeg genoeg om de terugreis te plannen.

Met mijn moeder gaat het verder goed. Als ik haar bel of als ik daar ben is ze heel relaxed en berustend. Ik heb de indruk dat ze het allemaal wel goed vind. Ze heeft zoveel verdriet meegemaakt en een lichaam wat niet zo goed wil, dat ik denk dat ze het wel genoeg vind. En er is toch niks meer aan te doen. Met zoveel uitzaaiingen is het per definitie een verloren zaak.

Update 4-11-2012

Uitzicht vanuit het ziekenhuis. Mijn moeder heeft een mooi uitzicht op de Sint Pietersberg 🙂

De kinderen en ik zijn er vanmiddag geweest. Ze is nog steeds haar gewone normale zelf en het is heel raar om te bedenken dat ze zo ziek is. Heel moeilijk voor te stellen dat ze er dadelijk niet meer is.

Ik heb haar een schrijfblok meegenomen om haar gedachten op te schrijven. Altijd goed lijkt me. Nicky heeft haar E reader aan de gang gekregen. Mijn zusje had haar die meegebracht met het nieuwe boek van de schrijfster van Harry Potter er  op. Dat wilde ze graag lezen maar zo’n E reader is geloof ik toch wat hoog gegrepen 😉 Ben benieuwd of het gelukt is om wat te lezen.

We hebben het nog even gehad over dingen die ze nog wil doen. Ik had namelijk bedacht dat het misschien een goed idee zou zijn om een foto te maken van haar met elk kleinkind. Dat lijkt me een mooie herinnering, zeker voor de kleintjes. De jongste is net geboren en die zal haar helemaal niet kennen maar Jimmy bijvoorbeeld is ook nog maar 6. Over een paar jaar is bij hem ook de herinnering vervaagd. Mijn moeder is trouwens gezegend met kleinkinderen: ik heb 4 jongens, Youri, Nicky, Terry en Indy. Mijn zusje heeft een jongen en een meisje, Arjan en Ylana. Mijn broertje heeft er nu ook 4, allemaal jongens: Wesley, Jimmy, Nic en Genghis. Youri en Nic zijn gestorven. Youri op z’n twintigste en Nic bij de geboorte. Dat worden in ieder geval heel wat foto’s 😉 Grappig genoeg had zij hetzelfde bedacht. Dus meteen als ze weg kan uit het ziekenhuis boeken we de kapper en de fotograaf 🙂

En verder wil mijn moeder nog een keer gaan wokken met z’n allen. Na Youri’s crematie zijn we allemaal gaan wokken en vorig jaar toen hij één jaar dood was ook weer. We wilden er eigenlijk een traditie van maken maar dat gaat dus niet meer lukken. In ieder geval niet met z’n allen.

Eens kijken waar ze nog meer mee komt. Ik heb wel gezegd dat als ze nog iets wil, dat ze dat dan snel moet doen. We weten niet hoeveel tijd ze nog heeft en als ze slechter wordt kan er veel niet meer natuurlijk.

Update 6-11-2012

Niet de meest charmante foto maar wel echt mijn moeder 😉

Ze is dus weer thuis. Vanmorgen mocht ze weg. Met een hoop medicatie en een rijverbod, dat dan weer wel. En donderdag moet ze naar de oncologie poli om de uitslagen, de prognose en het behandelplan te bespreken.

Ik ben er de hele middag geweest. Boodschappen doen, beetje kletsen. Dan heb je zo middag om. Twee van haar zussen zouden komen maar ze hebben afgebeld. Heb ik voor niks vlaai gehaald 😉 Ach ja, die gaat wel op. We hebben het ook nog gehad over dingen die ze wil doen. Ze wil graag samen met haar schoonzus naar haar zus in Portugal. Donderdag moeten we dus ook vragen of ze mag vliegen, je weet maar nooit. En daarna boeken. Met een beetje geluk is ze het weekend al daar.

Donderdag gaan mijn zusje en ik mee naar de poli en daarna doe ik hier wel verslag.

.

Het verhaal tot nu toe

De samenvatting van ons verhaal. (Speciaal voor degenen die niet het hele weblog willen lezen)
Ons leven was nooit makkelijk. Veel later bleek ook waarom en waren gebeurtenissen beter te duiden. Ik kreeg namelijk in 2007 de diagnoses ADD en Syndroom van Asperger, de kinderen bleken al eerder allemaal PDD-nos te hebben en de twee jongsten respectievelijk ADD en ADHD. Ik heb beslissingen genomen en dingen gedaan die ik misschien (zeker) beter niet had kunnen doen en nemen. Fouten die veel ellende opleverden. Maar altijd was er de liefde voor ons gezin, voor ons samen die ons weer er door sleepten en waardoor je wist waarvoor je het allemaal deed.
Wij hebben in 1996/1997 een huis gebouwd. Een prachtig en geriefelijk huis, helemaal naar onze wensen. Maar we groeiden we uit ons huis. We hadden intussen 4 kinderen die gezien hun leeftijd en stoornis meer ruimte, lees eigen kamer nodig hadden. Ze lagen in ons oude huis met z’n tweeën op één kamer en dat leverde voortdurend spanningen op.
Ook boterde het niet echt tussen mij en mijn familie die naast ons woonde. Gelukkig heeft tijd en afstand daar goed aan gedaan. Maar op dat moment was de voortdurende nabijheid teveel voor mij.
In de zomer van 2006 zochten en vonden we een huis in Margraten. Een voormalig pension met 5 slaapkamers en een dubbele zolder. Ruimte in overvloed en ik had een ongelofelijke klik met dat huis. Tuurlijk was het een oud huis met veel onderhoud maar in mijn ADD enthousiasme zag ik daar natuurlijk geen enkel beletsel in. En we waren jong en gezond dus waarom zou het ook een probleem moeten worden?
Ik ging naar de bank voor een hypotheek en en ook daar waren geen enkele belemmeringen. Ook de noodzakelijke verbouwing/renovatie leverde geen problemen op. Hoeveel ik wilde lenen? Euhh, geen idee. Ik noemde een idioot hoog bedrag en kreeg meteen een akkoord. Dat waren nog eens tijden. Wat ik me niet realiseerde en de bank me niet vertelde, de markt voor koophuizen was toen al aan het inzakken. De verwachte winst op de verkoop van ons oude huis verdampte toen het maar steeds niet verkocht werd en we met de prijs moesten zakken. Het was een enorme opluchting toen het uiteindelijk toch lukte werd maar de domper kwam toen bleek dat we niet zoveel als verwacht op de nieuwe hypotheek konden aflossen. Uiteindelijk hadden we een behoorlijk pittige hypotheekschuld op ons nieuwe huis. Volgens de bank was dat geen probleem. De rente konden we aftrekken en er stonden genoeg inkomsten tegen over. Dat was waar en ik verbande het onrustige gevoel naar een stil plekje in mijn hoofd.
Op zaterdag 26 maart 2011 belde mijn moeder ‘s ochtends vroeg dat onze oudste zoon daar gestorven was. Een aardverschuiving zonder weerga. Een schok die we nooit te boven komen. Letterlijk en figuurlijk een enorm gemis.
Na de crematie ging het steeds slechter met mijn man, Patrick. Hij was al kwetsbaar door zijn slaapapneu waar hij waarschijnlijk al jaren mee kampte en nu kwam daar nog een zware depressie boven op. De directe aanleiding was natuurlijk het overlijden van onze oudste. Maar in de 27 jaar dat wij samen zijn heeft hij door mijn stoornissen ook veel moeten slikken wat toch ook schade heeft aangericht. Ondanks medicatie en hulp van een psychiater en psycholoog knapte Patrick niet echt op. Hij was weliswaar niet meer constant zo diep depressief maar goed ging het hem helemaal niet.
Werken kon mijn man niet meer en ineens vielen we enorm terug in inkomen. Dat leverde grote problemen op die ik al snel niet meer overzag. Ik schakelde een budgetcoach in en de conclusie was dat onze vaste lasten zo hoog waren dat het een onhaalbare kaart was om dit huis te behouden. Het waren niet alleen de hoge hypotheeklasten maar ook de pittige stookkosten die je in een oud, slecht geïsoleerd huis nu eenmaal hebt.
Langzaam begon zich de omvang van dit drama af te tekenen. Nu we de aflossingen niet meer konden opbrengen zou het huis vroeg of laat geveild worden en wat dan? Gelukkig had ik een oude inschrijving bij het woningburo in Maastricht. Niet dat ik naar Maastricht wilde. Na 5 jaar in Margraten wonen was ik erg gehecht aan dit dorp en had ik daar mijn sociaal leven. Maar er zijn maar weinig huurhuizen in Margraten of de dorpen in de omgeving en de kans op zo’n woning was heel erg klein. Uiteindelijk begon ik toch te reageren op huurwoningen in Maastricht en al snel kon ik een woning krijgen met 4 slaapkamers. Niet bepaald in een geweldige buurt en erg klein vergeleken bij wat we gewend waren maar we zouden in ieder geval een dak boven ons hoofd hebben.
In april 2012 verhuisden de kinderen, onze dieren en ik naar Maastricht. Een behoorlijke overgang, zeker omdat Patrick in ons huis in Margraten bleef wonen. Het idee was dat hij daar een tijdje alleen zou zijn om te kijken of hij beter opknapte als hij meer rust had. Het is natuurlijk een enorm verschil of je een gezin hebt met een vrouw, drie kinderen, een hond en twee katten of dat je alleen woont. Ik verwachte op dat moment dat de bank vrij snel de executieverkoop zou aankondigen en dat mijn man dus na een paar weken, misschien een maand of twee, bij ons zou komen wonen. Maar het alleen wonen deed Patrick  zo goed dat hij besloot om niet bij zijn gezin te komen wonen maar een flat voor zich alleen te huren. De rust is helend maar hij is er nog lang niet. Hij heeft behoefte aan ruimte, rust en de mogelijkheid om zijn eigen structuur te volgen. Dat is niet mogelijk in een huishouden zoals ik dat voer met de kinderen. Hier is constant iets aan de hand, heel veel onrust en bedrijvigheid. Logisch ook met 3 pubers in huis maar heel slecht voor mijn man.
Ondertussen kondigde de bank de executieveiling aan. Op 8 november 2012 zal ons thuis geveild worden. Dat is heel verdrietig omdat ik zo gelukkig ben geweest in dat huis. Er liggen daar zoveel herinneringen en het is het laatste huis waar onze oudste heeft gewoond en waar we met z’n allen samen zijn geweest. Maar het is niet anders. De consequentie van het veilen van ons huis is dat we met een enorme restschuld blijven zitten. Die zullen we nooit kunnen afbetalen. Vorig jaar september heb ik ons al aangemeld bij de Kredietbank Limburg in de hoop hulp en advies te krijgen om de schulden te beperken. Dat was een behoorlijke vergissing. Na inlevering van een torenhoge stapel kopieën werd het stil aan die kant. Geen hulp, geen advies. De Kredietbank liet na lange tijd weten dat ze niets voor ons konden doen totdat het huis verkocht was. Dan was namelijk pas de totale schuld bekend en konden ze met de bemiddeling beginnen. Mij lijkt dat er in de tussentijd toch nog het een en ander te regelen is maar dat mochten we allemaal zelf uitzoeken. De Kredietbank heeft in mijn ogen een wel hele smalle opvatting van haar taak. Dat de Kredietbank ons niet wilde helpen was al een domper maar de klapper kwam een paar weken geleden. We hadden een gesprek daar om de laatste stand van zaken door te spreken. Patrick en ik dachten dat we nu eindelijk hulp zouden krijgen omdat er nu een veilingdatum bekend is. Helaas kwam de dame van de Kredietbank met een nieuwe reden om de bemiddeling te beëindigen. Omdat mijn echtgenoot en ik apart wonen kunnen ze ons niet helpen. De regels van de Vereniging van Kredietbanken stellen dat 2 aparte woningen een benadeling van de schuldeisers betekenen en daarom is bemiddeling dan niet mogelijk. Het komt er op neer dat we moeten gaan samenwonen wat door de gezondheid van mijn man dus niet mogelijk is of dat we moeten gaan scheiden. Ik vind het onverteerbaar dat een instantie ons eigenlijk verplicht om te gaan scheiden als we hulp willen krijgen. Mij lijkt dat we ellende genoeg hebben (gehad) en een scheiding daar bovenop is echt teveel. Tuurlijk verandert een scheiding niks aan het gevoel dat mijn man en ik voor elkaar hebben. Maar wij zijn komende mei 24 jaar getrouwd en voor mij betekent dat heel veel. Een huwelijk is niet alleen een papiertje of een administratieve  handeling. Mijn huwelijk is onderdeel van wie ik ben, zichtbaar teken van de liefde tussen mijn man en mij, de verbintenis waaruit onze 4 kinderen zijn voortgekomen, de fundering van ons gezin en het is, in mijn ogen, niet iets wat je beëindigd omdat een instantie dat makkelijker vind.
Ondertussen ging ik naar een advocaat en er bleek een ontsnappingsmogelijkheid te zijn. We konden ook scheiden van tafel en bed. Dan blijf je gewoon getrouwd maar je financiële zaken worden wel gescheiden. Dat zou voor ons de perfecte oplossing zijn.  Daar ben ik nu mee bezig en hopelijk kan dat snel afgerond worden.