Gewicht

GewichtIk heb al lang niks meer geschreven over mijn gewicht, zag ik. Het is ook niet echt een issue meer. Na de maagverkleining ben ik ruim 40 kg afgevallen en heb ik een enorme slag gemaakt wat betreft welzijn, bewegingsvrijheid en gezondheid en voor mij is het prima nu. Wel val ik nog steeds in de categorie overgewicht maar aangezien ik van morbide (dodelijke) obesitas af kom vind ik dit al een enorme winst. De grafiek hierboven laat dat perfect zien.  Ik schommel het afgelopen jaar steeds rond de 70 en eigenlijk zou ik er nog zo’n 10 kg af willen. Gek genoeg heeft al dat wandelen van de laatste tijd geen effect. Komt misschien nog en ik zou natuurlijk ook weer beter op m’n eten moeten letten. Meer eiwit en groenvoer en minder koolhydraten, ik weet het wel maar ik hou zo van die carbs 😉 Al begin ik nog steeds met de eiwitten en groenten als ik eet maar ik denk dat het de koolhydraatrijke tussendoortjes, lees chocolade, zijn die verder gewichtsverlies voorkomen 🙂

 

Jurkje

2013-08-01 11.06.49Laatst vond ik in de opruiming een jurkje maat 38. In een optimistische bui gepast en het zat nog mooi ook 🙂 Ik blijf het ongelofelijk vinden dat ík in maat 38 pas. Voor ik geopereerd ben had ik maat 50/52 en soms wat groter en nu maatje 38. Het blijft een wondertje.

 

Tortilla

Vanavond stond er een spaanse tortilla op het menu. Dat is een aardappelpannekoek met ui, knoflook, chorizo en heel veel ei. Ik kwam er namelijk achter dat ik ineens wel erg veel eieren had staan en in zo’n tortilla gaan er met gemak 8! Helaas bleek de chorizo 4 dagen over de THT te zijn maar na een vraagje op Twitter heb ik de gok genomen. Met vers vlees moet je zoiets niet doen maar dit was droge worst en dan maken die 4 dagen volgens mij niet veel uit.

De kinderen vonden het lekker, ik ook maar hij viel niet zo goed. Ik denk dat het te droog was of zo. En met de GBP mag ik niet erbij drinken dus dan zakt het maar moeilijk. Na een uurtje plat op de bank ging het gelukkig weer 🙂

Dinsdagontbijt

Een kaas-ananastosti met een banaan-yoghurtsmoothie. De kinderen vonden het heerlijk, ik ook maar de smoothie viel behoorlijk verkeerd. Ik heb het nog kunnen uitzingen tot de jongens naar school waren maar daarna ben ik toch maar heel snel op bank gaan liggen. Om 2 uur later pas weer wakker te worden 🙁 Ik denk dat het de yoghurt was want er zat maar een beetje suiker in. Dat is het nadeel van een Gastric Bypass, die dumpings. Gelukkig heb ik ze niet vaak.

Jaarwisseling

En weer een jaar voorbij. Een heel jaar zonder Youri en met veel veranderingen. Een jaar waarin duidelijk werd dat Patrick zieker was dan gedacht, een jaar waarin het duidelijk werd dat we ons huis niet zouden kunnen houden. Een jaar waarin ik met kinderen&dieren naar Maastricht verhuisde, een jaar waar in Patrick een flat voor zichzelf vond. Een jaar waarin ons huis geveild werd en we met een gigantische restschuld bleven zitten, een jaar waar in we te horen kregen dat mijn moeder terminaal ziek is. Een jaar waarin de kinderen veel moesten doorstaan en waarin dat niet altijd even goed ging maar waarin ze gelukkig ook heel veel veerkracht toonden.

Maar ook een jaar met een frisse nieuwe start in een huis waar we langzaam beginnen te wennen, een jaar waarin ik dankzij een maagverkleining zo’n 35 kilo afviel en me enorm veel beter ging voelen, een jaar met heel veel steun van soms onbekende lieve mensen en een jaar met 2 nieuwe huisgenootjes waar we veel plezier aan beleven.

Op naar 2013. Wederom een jaar waar in veel staat te gebeuren. Ik wens iedereen een geweldig 2013 met heel veel licht en liefde 🙂

Resultaat 8 maanden na de WLS operatie

Vanochtend woog ik 80.7 kg. Nog 7 ons en ik zit op de 80. Dat had ik me een jaar geleden nog niet in mijn wildste fantasieën durven voor te stellen. Het afvallen gaat nu wel wat langzamer. Eerst was het steevast een kilo per week en nu doe ik daar soms wel twee weken over. Maar dat is helemaal niet erg want er blijft beweging in zitten. Ik heb gelukkig nooit stil gestaan, dat lijkt me heel frustererend.
Gelukkig is het uitverkoop want van mijn oude kleren past echt niks meer, broeken vallen gewoon uit. Maar mijn kast is nu wel weer redelijk aangevuld. Ik heb niet heel veel gekocht want ik weet natuurlijk niet hoe veel er nog af gaat.
Mijn operatie is nu 8 maanden geleden dus ik verwacht dat er nog wel wat af gaat. Maar als het hierbij zou blijven was het voor mij ook prima. Voor de operatie had ik kledingmaat 50/52, schoenmaat 40 en bh maat 85E. Ik zit nu op kledingmaat 42, bh maat 80D en ik heb mijn oude schoenmaat (39) weer terug 🙂
Nu in de vakantie is de klad er een beetje in gekomen maar in principe ga ik 3x per week zwemmen (aquajoggen en trimzwemmen) en ik volg 4 groepslessen en doe mijn fitnessoefeningen 3x per week.
In het algemeen voel ik me stukken beter en fitter als voor de operatie. Alleen mijn rug wil niet. De middenrug blijft pijn geven. Ik loop ondertussen al maanden bij de fysiotherapeut maar het helpt niet echt. Van de week moet ik er weer heen en dan gaan we eens bekijken hoe we hier verder mee gaan.
Mijn knieën geven me de laatste tijd ook meer last. Ik heb er artrose in en de pijn is de laatste tijd veel erger. Ik denk dat het komt doordat ik nu veel meer beweeg dan vroeger. Helaas is er niet veel aan te doen. Afvallen doe ik al, pijnstillers wil ik alleen gebruiken als het echt niet anders kan en oefeningen ervoor doe ik ook al.
Ik had wel ontzettende last van haaruitval. Dat heb ik nog steeds maar ik heb wel het idee dat het minder aan het worden is.
Mijn lijf is ontzettend verandert door het afvallen. Mijn armen, billen en benen zijn heel acceptabel uit de strijd gekomen. Daar ben ik blij mee. Mijn gezicht is echt enorm smaller geworden en daar hangt gelukkig niks.
Mijn borsten en vooral mijn buik zijn andere koek. Daar ben ik heel ongelukkig mee. Mijn buik hangt ontzettend en ziet er heel lelijk uit. En omdat hij nog zo dik is scheelt dat nog een aantal kledingmaten. Mijn borsten zijn gewoon leeggelopen en wat niveautjes gezakt. Zo jammer. Die heb ik altijd het mooiste gevonden aan mijn lijf en nu zijn ze zo lelijk geworden. Maar goed, het is een kleine prijs voor wat de operatie me gegeven heeft. Over een jaartje of zo ga ik eens informeren bij een plastische chirurg. Wie weet wordt er dan iets vergoed want zelf betalen is pittig.
Voor de operatie is bloed geprikt en bleek dat ik een vitamine B12 en een vitamine D tekort had. Beiden worden nu aangevuld. De vitamine D doe ik zelf en de B12 krijg ik nog steeds 2x per week bij de huisarts gespoten. Ik heb geprobeerd af te bouwen maar dat lukt nog niet. Ook wel logisch als je na gaat hoe lang ik met dit tekort heb gelopen dankzij mijn flut huisarts.
Tsja en verder geniet ik van de gekste dingen. Dat ik met mijn knieën over elkaar kan zitten, dat ik veel makkelijker beweeg dan voorheen, dat ik zo veel meer leuke kleren aan kan, dat ik niet meer die grote ruimvallende tenten aan hoef maar dat ik ook wat strakkere dingen aan kan, dat ik meer uithoudingsvermogen heb.

Eten en zo :(

Vorige week ging het met eten eigenlijk best redelijk. Niet alles viel even lekker maar meer dan wat geborrel of diarree had ik er niet van. Maar deze week is het huilen met de pet op. De ene keer gaat het prima, de andere keer helemaal niet. Dan blijft het vast zitten ergens halverwege m’n borst en dat doet ontzettend pijn. Het trekt dan helemaal door naar m’n rug, erg naar. Soms lukt het om te spugen maar dat wil niet zeggen dat de pijn dan weg is. En ik vind spugen zo vies 🙁
Donderdag 13 januari zijn we weer naar Bergen op Zoom geweest voor controle bij de chirurg en de diëtiste. Daar heb ik het eten natuurlijk aangekaart. Volgens de chirurg was dit niet zoals het zou moeten maar was het niet verontrustend. We hebben de slikfoto bekeken (heel grappig om je binnenkant te zien) en die was goed dus de kans dat er een obstructie zit is heel klein. Dr. Reremoser wilde wel dat ik over een maand terug kom om te kijken hoe het dan gaat met het eten.
De diëtiste had nog wat tips, nog beter kauwen en rustig eten. Daar probeer ik nu op te letten en hopelijk gaat het snel beter. Vanavond had ik bami gemaakt en die rook zo lekker. Ik heb nog geen 2 happen genomen of de pijn begon al. Van die twee happen heb ik meer dan een uur plezier gehad. Ik heb een aantal keren gespuugd en ik had echt wel goed gekauwd maar ik denk dat ik te snel heb gegeten.
Jammer dat gehannes met het eten want verder knap ik eigenlijk wel goed op 🙂

Overgewicht

Op Twitter tweette @zaligzoet dat ze een blogje had geschreven over overgewicht naar aanleiding van een tv programma. Uiteraard kon ik het niet laten om daar op te reageren 😉
Naderhand heb ik nog zitten te denken over de oorzaken van overgewicht. Die zijn er heel veel natuurlijk. Voor mijzelf weet ik er wel een paar:
*slecht genen. Mijn moeder is veel te dik en mijn zusje was altijd veel te dik totdat ze een maagbandje kreeg. Mijn oma en tantes hebben ook altijd met hun gewicht geworsteld.
*opvoeding. Mijn moeder kookte ontzettend lekker maar niet bepaald slank én eten nam een prominente plaats in ons leven. Een feest was pas geslaagd als er goed gegeten was.
*psyche. Op een gegeven moment heb ik mezelf aangeleerd om alle emotie om te zetten in eten. Fijne gevoelens, nare dingen, verdriet, pijn alles was/is een reden om te eten.
*gewoonte. Het slijt er op een gegeven moment gewoon in. Chocolade bij de thee, chips en cola bij het tv kijken.
*te weinig verbruiken. Ik zou nooit die hoeveelheid calorieën kunnen verbruiken die ik binnenkreeg maar ik heb ook over het algemeen te weinig bewogen. Ik pak overal de auto voor en ik sport niet altijd.
*medicatie. Ik heb een tijdje medicijnen gebruikt waarvan ik ontzettend aangekomen ben. De medicijnen gebruik ik niet meer maar het extra gewicht ging er natuurlijk niet af.
*diëten. Ik heb al heel veel gedieet en niks is zo goed om je stofwisseling om zeep te helpen als diëten.
*verleiding 1. Overal waar je komt is er eten, de winkels liggen vol met de heerlijkste dingen en je kunt de tv niet aanzetten of komen eetreclames langs. En dat werkt, onbewust maar zeker.
*verleiding 2 Vroeger was ik content met een klein zakje chips maar tegenwoordig werk(te) ik een XXL zak weg. Tactiek van de voedingsindustrie.
*verleiding 3. Eten moet je altijd, minstens 3X per dag. Met andere verslavingen kun je stoppen maar eten is onontkoombaar. En wat doet een verslaafde die dag in dag uit aan zijn verslaving wordt blootgesteld? Die gaat hoe dan ook weer de mist in.
*stress. Ik heb mijn portie stress de afgelopen jaren wel gehad en dat helpt ook niet echt.
*te weinig slaap. Er is een verband tussen te weinig slapen en overgewicht en ik ben nogal van het laat opblijven én ‘s avonds laat krijg je makkelijk zin om nog iets extra’s te eten.
*diabetes. Ik kan er geen harde bewijzen voor vinden op internet maar ik heb het gevoel dat mijn overgewicht mede veroorzaakt wordt door mijn diabetes. Er werken dingen niet goed in mijn lijf en daardoor bleef ik aankomen.
En dan nog iets waar ik pas recent achter ben gekomen. Bij het vooronderzoek voor mijn maagverkleining heb ik bloed laten prikken en daarbij kwam uit dat ik tekorten had aan
*vitamine B12. Dat zou de enorme vermoeidheid kunnen verklaren waar ik al jaren mee kamp en nog wat andere dingen zoals concentratieproblemen, depressies, kortademigheid, de hartkloppingen en zo verder.
*vitamine D. De gevolgen van een vitamine D tekort kunnen zijn vermoeidheid, depressies, slecht slapen, hartkloppingen. Precies die dingen waar ik al jaren mee worstel.
Mijn overgewicht heeft dus een hele hoop oorzaken en is dus ook niet simpel aan te pakken. Ik heb gekozen voor een radicale stap omdat ik na al die jaren niet meer geloofde in andere oplossing én omdat ik steeds meer lichamelijke klachten kreeg. We zullen zien welk effect mijn Gastric Bypass heeft
Waar ik wel voor zou willen pleiten en wat mij misschien had geholpen, is dat de huisarts bij mensen met overgewicht eens bloed laat prikken. Bij mij waren het vitaminetekorten maar je kunt bijvoorbeeld ook een te langzaam werkende schildklier hebben. Zonde om daar jaren mee door te lopen en je overgewicht maar min of meer te accepteren terwijl er een oplossing bestaat.
En als je huisarts er niet zelf mee komt vraag er dan om.

Meten en wegen: een overzicht.

Ik dacht dat het leuk was om eens een overzichtje neer te zetten. Leuk voor als ik veel afgevallen ben 😉

1 januari 1999 : 96 kg (dat heb ik gevonden op de zwangerschapskaart van Indy)
27 januari 2009 : 114 kg (mijn zwaarste gewicht ooit) BMI 40
1 november 2009: 101 kg (flink gedieët en mooi resultaat)
22 april 2010 : 111 kg (hoezo jojoën)
12 augustus 2010:106 kg (weer een dieët)
7 oktober 2010 :109 kg (ik kan prima afvallen, het komt alleen helaas steeds weer terug)
15 december 2010:110.7 kg (dat is voor het prédieet) BMI 39.5
23 december 2010:108 kg (3 dagen na de operatie)
29 december 2010: 104.5 kg (anderhalve week na de operatie)
5 januari 2011: 103.7 kg (2,5 week na de operatie)
9 januari 2011: 103 kg (7,7 kg minder dan vlak voor het prédieet)
12 januari 2011: 102.6 kg (23 dagen na de operatie)
19 januari 2011: 101.9 kg (de 2 cijfers komen in zicht)
23 januari 2011: 100.6 kg (wat gaat het hard)
30 januari 2011: 99.9 kg (yessss, onder de 100. Mijn eerste doel)
5 februari 2011: 98.4 kg (ongelofelijk)
16 februari 2011: 98.1 kg (ineens gaat het een stuk langzamer)
20 februari 2011: 97.2 kg (de schade weer ingehaald)
26 februari 2011: 96.5 kg 🙂
2 maart 2011: 95.2 kg (ik weeg nu minder dan 11 jaar geleden) 🙂
23 maart 2011: 93.3 kg (het wordt al een beetje gewoon om zoveel af te vallen) 😉
03 april 2011: 91.9 kg
17 april 2011: 90.4 kg
26 april 2011: 89.3 kg (van voor het pré dieet tot nu 21.4 kg afgevallen)
1 mei 2011: 89 kg BMI 31.5
15 mei 2011: 87.6 kg (23.1 kg minder dan voor de operatie en het prédieet. Ik pas nu in kledingmaat L!)
22 mei 2011: 86.5 kg (weer één kilo deze week eraf 🙂
29 mei 2011: 85.1 kg (25.6 kg er af en ik droeg vandaag een broek maat 44)
23 oktober 2011: 74.7 kg (op een gegeven moment wordt het een beetje gewoon om steeds af te vallen maar vandaag wilde ik me toch weer eens wegen. Nu 36 kg minder dan voor de operatie. Ongelofelijk 🙂 )
2 maart 2012: 71.6 kg
6 mei 2012: 69.8 kg
11 augustus 2012: 69.3 kg BMI 24.8 (Het gaat heel langzaam maar er blijft gewicht vanaf gaan. Gelukkig heb ik nog heel veel speelruimte eer ik te weinig ga wegen, namelijk 19 kg. Omdat er gewicht af blijft gaan denk je wel eens wanneer het stopt. Ik wil ook weer geen ondergewicht.)

13 september 2012: 68.1 kg BMI 24.4 (Dat was even een wauw momentje op de weegschaal vanochtend)

En het is allemaal al achter de rug

Zondag om 15 uur zijn we vertrokken, Patrick, Indy en ik. Omdat het zo’n slechte weer was zijn we extra vroeg vertrokken. Het viel niet mee op de weg. Vanwege sneeuw en gladheid kon Patrick soms maar 50 rijden. Maar uiteindelijk lukte het toch hoewel we te laat waren. Al met al hadden we er 4 uur over gedaan terwijl we het normaal in een kleine 2 uur doen.

We moesten in melden bij de portier en die stuurde ons door naar de 6e verdieping, afdeling G. Op de afdeling kregen we thee, koffie en sap en een hele hoop uitleg. De bloeddruk en het gewicht moesten nog eens gemeten worden en toen kreeg ik mijn kamer te zien. In het bed tegen over me lag een oude man en het andere bed was leeg. Het zijn mooie ruime kamers daar en zo te zien vrij nieuw. Patrick en Indy vertrokken al gauw want die moesten natuurlijk dat hele eind weer terug. Ik liep mee naar beneden om afscheid te nemen en meteen tv en telefoon te regelen.

Terug boven wilden de verpleegkundigen me in bed hebben zodat ze een infuus konden aanleggen en de beenpompen konden aansluiten. Dus ben ik me maar gauw gaan klaarmaken voor de nacht én ik mocht meteen mijn uiterst charmante steunkousen aantrekken. Dat zijn witte kousen van teen tot aan de liezen die er voor moet zorgen dat je geen trombose krijgt. Die zal ik in totaal 6 weken moeten dragen 🙁

Toen sloten ze de beenpompen aan. Dat zijn 2 grote flappen die om elk been moeten en met klitteband sluiten. Aan de onderkant zit een plastic slang die naar een apparaat gaat wat er steeds lucht in blaast. Daardoor pompt de flap zich op 3 plekken om het been op en dat is ook weer ter voorkoming van trombose. De verpleegkundige liet zien hoe ik de slangen kon losmaken als ik naar de wc moest. Daarna wilde ze het infuus prikken. Nou heb ik hele vervelende aderen om te prikken dus waarschuwde ik maar meteen. Ze wilde het toch proberen en bleef zoeken naar een geschikte ader. Midden op de binnenkant van mijn onderarm dacht ze eentje te zien en die prikte ze aan. Dat deed errug pijn en nog erger, de naald zat niet in een ader 🙁 Alles voor niks ook nog. Gelukkig besloot ze toen wel iemand anders op te roepen. Die prikte op dezelfde plek maar aan de andere arm wel goed. Het was weer heel pijnlijk maar deze zat tenminste.

De rest van de avond heb ik wat tv gekeken en later kreeg ik nog een nieuwe buurvrouw. Die ging ‘s middags met kramp naar de huisarts en eindigde een paar uur later met een ontstoken blindedarm op de operatietafel. Die vrouw was nogal van de kaart, best zielig. Patrick sms-de ook nog dat hij met Indy bij het Glazen Huis in Eindhoven was 🙂

Maandagochtend was ik als eerste aan de beurt dus ik werd om twintig na 6 wakker gemaakt. Da’s errug vroeg voor mijn doen 😉 Ik wilde gaan douchen maar werd achtervolgd door een verpleegkundige met een tondeuse. Gelukkig hou ik dat zelf bij want daar zat ik niet op te wachten 😉 Toen ik klaar was met douchen hielp de verpleegkundige me in een uiterst charmant operatiejasje en ik moest de steunkousen weer aan. Heel blij dat niemand daar een foto van heeft gemaakt 😉

Ik mocht weer in bed met beenpompen natuurlijk en ik kreeg een pilletje om wat slaperig te worden. Om 10 na 8 kon ik naar beneden. Daar heb ik nog wat zitten kletsen met iemand en daarna herinner ik me alleen nog een zuurstofmasker.

De rest van de maandag heb ik eigenlijk geslapen en weet ik niks meer. Pas aan het eind van de middag was ik een beetje helder en heb ik Patrick gebeld. Ik had geen pijn maar ben wel een beetje misselijk geweest. Daar hadden ze gelukkig spuitjes voor in het infuus voor. Ik had trouwens een infuus extra in mijn hand toen ik wakker werd. Nu had ik aan elke kant een infuus, niet echt handig.
‘s Avonds kwam Jeanette op bezoek die ik ken van het WLS forum maar ik viel steeds in slaap.

‘s Nachts was het slapen een ramp. Mijn buik viel reuze mee qua pijn maar ik werd gek van die infusen. De rechtse deed ook pijn maar het ergste was dat ik m’n draai niet kon vinden in dat bed. Ik heb echt elk uur op de klok gezien, ook omdat ik steeds naar de wc moest. En dat betekent rollen naar de rand van het bed, best moeilijk omhoog komen, beenpompen los maken, kastje en infuusstandaard opzij schuiven, stekker van infuus eruit trekken, met het infuus naar de wc schuifelen en dan de omgekeerde volgorde weer. Niet zo fijn.

Ik was dan ook erg blij dat het dinsdagochtend was en ik wat afleiding had. De verpleegkundige kwam met een paracetamolzetpil, de thermometer, de bloedsuikermeter en de bloeddrukmeter. En het ene was te hoog en het andere te laag om het spannend te houden 😉
Ik had nog met Indy gebeld, leuk om even met m’n jongste te kletsen 🙂 Daarna ben ik in slaap gevallen om ‘s middags wakker te worden met ontzettende buikpijn. Ik lag echt te kronkelen van de pijn en de tranen liepen me over de wangen. Uiteraard meteen gebeld maar er kwam alleen een stagaire die zei dat er iemand zou komen. Ik lag recht tegenover een klok en pas na een half uur kwam er een verpleegkundige. Die gaf me een paracetamolzetpil en zei dat ik het een half uur moest aankijken. Maar die zetpil deed niet veel en na een half uur belde ik weer. Mijn overbuurman moest naar beneden gebracht worden voor een afspraak met zijn arts en dat ging blijkbaar voor want ik kreeg te horen dat ik moest wachten. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige met een morfinespuitje en dat hielp eindelijk.

De rest van de middag heb ik nergens meer last van gehad. Die morfine is goed spul 😉 Ik heb Patrick nog gebeld en Jeanette is weer geweest. De rest van de avond heb ik nog wat tv gekeken. Ik kreeg steeds meer last van het infuus aan mijn rechterarm en het was ook rood aan het worden dus de verpleegkundige heeft het eruit gehaald. Ze zei dat er dan een nieuw infuus geprikt moest worden. Ik begon meteen over mijn slechte aderen en dat ik dat helemaal geen goed idee vond en of niet alles op het infuus aan de linkerkant kon. Ik zag de bui al hangen, weer zo’n pijnlijk prik 🙁 Volgens de verpleegkundige kon het tweede infuus eigenlijk niet erbij maar ze zag ook wel in dat een nieuw infuus prikken lastig zou zijn dus heeft ze het er toch bij gezet. Ik was erg opgelucht dat ik in ieder geval één infuus kwijt was én dat er geen nieuw geprikt hoefde te worden. Alleen deed mijn arm behoorlijk pijn, nog steeds trouwens en het is nu vrijdag. ‘s Nachts heb ik weer niet veel geslapen en ik was weer heel blij dat het ochtend was.

Het was woensdag en vandaag zou ik de slikfoto krijgen. De verpleegkundige kwam zeggen dat ik weer als eerste aan de beurt was dus ik dook de badkamer in voor een kattewasje. Echt douchen is zo lastig met dat infuus dus dan maar alleen tanden poetsen en wassen met het washandje.

Na een tijdje kwam de verpleegkundige met de rolstoel en reden we naar beneden. Daar moest ik even wachten en werd toen de onderzoekskamer binnengereden door een assistent. Ik moest alvast op het apparaat gaan staan waar de foto’s mee gemaakt zouden worden en toen moesten we wachten op de radioloog. Dat duurde een hele tijd en ik stond gezellig te kletsen met de assistent. En toen werd het me ineens zwart voor ogen en redde ik het net tot in de rolstoel. Te lang gestaan dus.

Gelukkig kwam de radioloog toen ook en konden we eindelijk met de foto’s van start. Ik kreeg een bekertje met gewoon water (heerlijk) en daarna een bekertje met contrastvloeistof. Dat moest ik in 4 slokken leegdrinken en telkens werd dan een foto gemaakt. Die vloeistof was vies maar te doen. De radioloog zei dat de foto’s gelukt waren en ik kon weer naar mijn rolstoel, gelukkig.

De assistent reed me naar de gang en toen moest ik wachten tot de verpleegkundige me weer kwam ophalen. Na een tijdje kwam ze en kon ik weer naar mijn bed. Ik had het gevoel alsof ik een marathon had gelopen 🙁 logisch natuurlijk, ik had sinds zondagmiddag niks meer gegeten, niks meer gedronken en een zware operatie gehad maar toch. Het is heel vervelend om je zo slap te voelen.

Later op de ochtend kwam de verpleegkundige vertellen dat mijn chirurg, dr. Feskens, de foto’s had bekeken en dat alles goed was. Ik moest 2 uur doen over een half glas water en als dat goed ging kreeg ik nog een glas. Als ik dan geen problemen met drinken had mocht ik naar huis. Dat drinken ging prima dus belde ik Patrick dat ‘ie me kon komen halen.

Om een uur of 12 kwam Patrick dan ook, samen met Indy. Ik was heel erg blij om ze weer te zien en ik verheugde me er erg op om naar huis te gaan. De verpleegkundige kwam nog een keer alles meten en toen waren we een stuk minder blij. Alle keren na de operatie dat ze kwamen meten was mijn bloeddruk te laag, mijn suiker te hoog en mijn temperatuur te hoog. Dat was nooit een probleem en nu wel. Ik mocht niet naar huis tot er overlegd was met Dr. Feskens. Grrrrrrrrr 🙁 Ik kreeg weer een paracetamolzetpil en ik moest de koptelefoon van de tv (vanwege de oorthermometer) af laten en dan zouden ze na een tijdje weer komen meten. Die uitslag hebben ze weer doorgebeld naar Dr. Feskens en die zei dat ik moest wachten tot 4 uur om te kijken hoe het ging. Ik heb nog wat geslapen in die tijd en Patrick en Indy zijn beneden gaan eten.

Om 4 uur was mijn temperatuur zover gezakt dat ik mocht gaan. Wat een opluchting. De verpleegkundige haalde het infuus er uit wat erg fijn was en ik kreeg mijn ontslagpapieren. Patrick vond dat ik me niet hoefde aan te kleden dus ik trok mijn schoenen en jas aan terwijl Patrick en Indy mijn spullen inpakten. En om 5 uur zaten we eindelijk in de auto. In tegenstelling tot zondag waren de wegen vrij en kon Patrick overal goed doorrijden en om een uur of zeven waren we weer thuis. En dat is een heel goed gevoel 🙂

Maagverkleining

Dinsdag ging de telefoon. Het Lievensbergziekenhuis in Bergen op Zoom aan de andere kant. Er was iemand uitgevallen en of ik er voor voelde om maandag geopereerd te worden. Dat overviel me nogal. Ik had de oproep nog lang niet verwacht. Uiteraard ja gezegd want dit is wat ik wil en waar ik al zo lang mee bezig ben. Ik moest per direct op een koolhydraat- en vetarm dieet en beginnen met de Nexiumpillen (maagbeschermer) en de Fragminspuiten (anti-trombose).
De dag erna belden ze terug dat ik me zondag om 18.30 in het ziekenhuis moest melden.
Het gaat dus echt gebeuren. Maandag ga ik onder het mes en daarna zal mijn hele eetgebeuren anders worden.
Ik droom heel stiekum al ervan dat ik in de zomer al flink wat gewicht kwijt ben en eindelijk niet meer zo’n last van de hitte heb.
Maar voorlopig worstel ik met dat dieet. Ik mis m’n koolhydraten. Ik ben dol op brood, pasta, rijst en noedels. Zonder hen heb ik gewoon honger. Gelukkig mag ik wel crackers dus neem ik die dan maar met Philadelphia Light. En veel sla met tomaat, paprika en een visje erbij.
Met de zenuwen gaat het redelijk. Soms overvalt me zo’n gevoel van: waar ben ik mee bezig en ik durf niet. Maar ik weet gewoon dat ik geen andere optie heb als ik een normaal en gezond leven wil leiden.

Goedgekeurd :)

Vandaag zijn Patrick en ik weer naar Bergen Op Zoom gereden voor het definitieve gesprek met de chirurg. Stelde echt niks voor. We hebben langer in de wachtkamer gezeten dan in de spreekkamer. Maar het belangrijkste was dat hij een gastric bypass voor mij wel zag zitten. Goedgekeurd dus 🙂 Ik ben blij. Helaas kreeg ik niet meteen een datum maar moet ik wachten op een oproep.
Nagekomen bericht van 19 november:
Vrijdag kreeg ik telefoon van het Lievenberg. De anesthesioloog wil me toch nog zien. Toen we er van de week waren is dat nog nagevraagd en was het niet nodig en nu moet ik dus 6 december nog een keer. Ach ja, tis voor een goed doel Ik zou een belafspraak hebben met de dietiste maar daar ga ik nu dus ook meteen naar toe. Kan ik meteen goed bespreken hoe dat met het prediet moet. Ik heb vroeger 2x een shakedieet gevolgd maar ik verdraag dat spul niet.

Vitaminetekort

Toen ik bij de huisarts was voor de verwijsbrief hebben we in goed overleg voor het ziekenhuis in Maastricht gekozen. Naderhand bleek daar een wachttijd van 2 jaar te zijn dus toen ben ik met het traject in bergen op Zoom begonnen. Een paar weken geleden kreeg ik een oproep voor een gesprek met de chirurg in Maastricht. Onder het motto van 2 ijzers in het vuur ben ik daar toch naar toe gegaan. Voor de chirurg moest ik gaan bloedprikken en zij zou me bellen met de uitslagen. Dat heeft ze net gedaan en een hoop dingen waren goed. Maar mijn B12 is te laag en ze wil dat ik vanaf nu elke 2 maanden hiervoor een spuit ga halen. Verder was mijn vitamine D te laag ondanks dat ik multivitaminen én calcium met D+K slik. Daarvoor stuurt ze me een recept voor tabletjes. Ook had ik iets met de bezinking in mijn bloed maar dat kwam waarschijnlijk door de artrose en mijn schildklier was iets te traag. Maar omdat ik nu al vaak last heb van hartkloppingen doen we daar niks aan want van de medicatie wordt dat alleen nog maar erger. Het positieve is dat ze ja zei op mijn vraag of ik geschikt was voor de operatie. Ik ga er maar vanuit dat ze dat dan in Bergen op Zoom ook vinden;)

Screening

Vandaag had ik de screening in Bergen op Zoom. Om 6! uur opgestaan en om kwart voor 7 in de auto. Eerst jongste bij oma afzetten en daarna op weg. Gelukkig geen enkele file en qua wind en regen viel het ook reuze mee. Bij binnenkomst in het Bariatrisch Centrum kreeg ik meteen te horen dat de afspraak met dr. Feskens niet door kon gaan omdat hij moest opereren. Dus ook geen uitslag Dat was wel een domper. Mijn eerste gesprek was met de verpleegkundige. Dat ging voor mijn gevoel eigenlijk prima net als het gesprek met de dietiste erna. De psychologe was heel aardig en dat gesprek viel me ook reuze mee. Toen een afspraak maken voor het gesprek met dr. Feskens. Omdat ik steeds dik anderhalf uur moet rijden, vroeg ik of er nog een onderzoek of gesprek in de komende tijd moest gebeuren en of dat dan niet gecombineerd kon worden. Inderdaad moest ik nog allerlei onderzoeken hebben, bloedprikken, hartfilmpje enzo. De secretaresse ging even voor me bellen en komende donderdag ben ik daar de hele dag zoet. Vervelend om dat eind 2x in een week te moeten rijden maar aan de andere kant heb ik dan wel alles gehad. Gesteld dat ik natuurlijk de goedkeuring krijg. Dus ja, aan de ene kant ben ik teleurgesteld dat ik nu nog niks weet, aan de andere kant maakt die week natuurlijk ook niet echt uit.

Voorlichting over maagverkleining

Vandaag zijn Patrick en ik naar het Bariatrisch Centrum in Bergen op Zoom geweest voor een voorlichtingsbijeenkomst. Het meeste wat verteld werd wist ik al maar voor Patrick was het natuurlijk wel nieuw. Omdat we bang waren voor files gingen we al om 9 uur weg. Onderweg kwamen we gelukkig maar 1 file tegen en we waren er al om 11 uur. Omdat ik natuurlijk niet bekend ben in dat ziekenhuis moest ik me in het eigenlijke ziekenhuis laten inschrijven. Daarna zijn we wat gaan drinken in het restaurant en tegen half een waren we weer in het bariatrisch centrum. Daar moest ik me ook weer inschrijven en de verwijsbrief van de huisarts inleveren. In de wachtkamer werd het steeds drukker maar gelukkig was het al snel 1 uur. Ongeveer 12 patienten moesten in een vergaderruimte aan een tafel gaan zitten en de meegekomen familie mocht achterin gaan zitten. We werden welkom geheten door Deborah die een powerpointpresentatie gaf over de ingreep. Er volgde een overzicht van de opzet van het bariatrisch centrum en hun doelstelling, het team, de verschillende ingrepen en de risico’s. Daarna wat dingen over de intake procedure, de operatie en het natraject. Na afloop kregen we een klappertje mee met formulieren die nog ingevuld moeten worden voor de volgende keer en een voorlichtingsfolder. Die is wel erg belgisch. Volgens mij zijn een aantal dingen toch niet van toepassing. Na de voorlichting mochten we weer allemaal naar de wachtkamer waar we een voor een werden opgeroepen om een afspraak te maken voor de screening. Die heb ik in november en dan krijg ik ook meteen te horen of ik door mag. Nog even spannend dus. En als ik de goedkeuring krijg gaat het snel. Deborah gaf aan dat je dan binnen 3 maanden onder het mes gaat dus uiterlijk half februari heb ik m’n GBP

Maagverkleining

Ik worstel al jaren met mijn overgewicht. Dan eens wat minder maar vooral elk jaar meer. De kast staat vol met dieetboeken en ik heb waarschijnlijk alle dieten al eens geprobeerd. Ondertussen heb ik diabetes en artrose gekregen door een overgewicht van, op dit moment, 40 kg. Mijn zusje heeft 2 jaar geleden een maagband laten plaatsen en sinds die tijd ben ik er ook over aan het denken. Eerst durfde ik niet zo vanwege de angst voor complicaties maar langzaamaan ben ik er van overtuigd geraakt dat een maagverkleining voor mij de enige optie is. Na wat gegoogle en navraag op Twitter heb ik een voorkeur voor een Gastric Bypass maar dat ligt natuurlijk ook aan het advies van de chirurg. Maar vanmorgen ben ik begonnen met de eerste stap, een verwijsbrief van de huisarts. Eigenlijk had ik verwacht dat ik hem een beetje zou moeten ompraten maar hij vond het een goed idee en steunt me helemaal. Dat is fijn 🙂 De huisarts had het wel erover dat er lange wachtlijsten waren. Thuisgekomen heb ik daarom eens een rondje gebeld. Het ziekenhuis in Maastricht heeft een wachtlijst van 2 jaar en het Atrium in Heerlen een wachtlijst van anderhalf jaar. Dat valt me niet mee en daarom heb ik Univé, onze ziektenkostenverzekering gebeld. Die hebben wachtlijstbemiddeling dus misschien dat zij iets kunnen betekenen. Ze zouden het uitzoeken en me terugbellen dus daar moet ik nog even op wachten. Ondertussen heb ik op Twitter allerlei tips gekregen die ik ook aan het natrekken ben. Eventjes druk dus 🙂