Indy aangereden

Indy was net weg naar school, op voor zijn laatste schooldag. Gaat ineens de  telefoon. Aan de andere kant een Belg die blijkbaar ook geschrokken was, want hij vroeg of ik de zoon was van Indy Steven? Nee, wel de moeder en toen vertelde de Belg dat Indy aangereden was. Dan staat je hart toch wel even stil. De Belg zei meteen dat het er niet op leek dat er iets erg aan de hand was en waar Indy was. Dus toen sprong ik meteen op mijn fiets om er naar toe te gaan. Midden op de kruising lag Indy op de weg, met zijn hoofd op zijn tas en toegedekt met een baddoek.

Aanrijding Indy verkleind

 

Indy was gelukkig goed aanspreekbaar maar gaf aan veel pijn te hebben. De ambulance was al gebeld zeiden de mensen die erbij waren dus we lieten Indy liggen tot die er was. Je weet tenslotte maar nooit. Bij Indy zat een jongen en die voorspel ik een grote toekomst. Wat bleef die rustig en kalm. Hij bleef bij Indy zitten en stelde hem gerust. Echt geweldig.

Eerst kwam een motoragent die de gegevens van de veroorzaker van het ongeluk en van Indy op nam en daarna de ambulance. De ambulancemensen hebben Indy helemaal nagekeken en er was gelukkig niks aan de hand. Met wat moeite kwam Indy rechtop en ging toen nog even mee de ambulance in. Daar hebben ze zijn bloeddruk gemeten en nog wat dingetjes. Al snel werd hij OK verklaard en toen konden we naar huis.

De fiets lieten we maar even staan. Het was wat moeilijk om die mee te nemen. Terry heeft die later opgehaald. De fiets en Indy dus ook hebben een flinke klap gemaakt.

Fiets Indy verkleind

 

‘s Middags kwam de man langs die Indy had aangereden. Hij had al heel vaak sorry gezegd en nu weer. Hij heeft Indy nooit gezien tot die ineens op zijn motorkap lag. Tja, in het verkeer zit een ongeluk in een heel klein hoekje. Wel was nu duidelijk wat er gebeurd is. Indy fietste rechtdoor achter een auto. De auto die hem aanreed wilde linksaf slaan en liet de andere auto voor en reed toen door. Hij heeft Indy niet gezien. Het was heel duidelijk zijn schuld dus daar was gelukkig geen discussie over. De schade was in ieder geval voor de verzekering van de automobilist omdat Indy nog geen 14 is. Dat is gelukkig wettelijk geregeld.

En daarna begon het geregel voor mij. Ziek melden, verzekering inlichten, het schadeformulier er naar toe brengen, met Indy naar de huisarts omdat hij zo’n pijn had en nog heeft. Indy vertroetelen natuurlijk en de familie bellen. Maar Indy kan het navertellen en daar ben ik zo ontzettend blij om.

Identiteitsfraude voorkomen.

Elk jaar worden zo’n 200 000 mensen slachtoffer van identiteitsfraude. Dat varieert van een pakje van de Pabo krijgen wat door een grapjas op jouw naam besteld is tot het leeghalen van je rekening. En nog veel meer ellende.

Op de Scoop It pagina van Ouders Online kwam een stukje hierover langs. Meer hierover las ik op de site van de overheid.

Ik heb een korte samenvatting gemaakt van de tekst van die site en die uitgeprint. Beetje bijgeknipt tot kleiner formaat en bij mezelf en alle kinderen in de portemonnee gestopt als geheugensteuntje. Dit is mijn samenvatting:

Een klein aantal organisaties mogen een kopie van uw identiteitsbewijs maken, zoals uw werkgever en uw bank. In de praktijk vragen ook veel andere organisaties om een kopie. U bent echter niet wettelijk verplicht om die aan hen te geven. Als u lid wordt van een sportschool of een telefoonabonnement afsluit, hoeft u bijvoorbeeld geen kopie af te geven. Geef nooit zomaar uw identiteitsbewijs af. Als iemand een kopie wil maken, vraag dan altijd waarom dit nodig is. Registratie van het soort identiteitsbewijs en het documentnummer is meestal voldoende. Bijvoorbeeld: ‘Paspoort, NWLFR3706.’ Geeft u een kopie af? Help dan misbruik te voorkomen. Schrijf op de kopie dat het een kopie is, voor wie of welk product de kopie bedoeld is, de datum waarop u de kopie afgeeft, streep uw burgerservicenummer door; in het document, maar ook in de strook nummers onderaan. Organisaties en bedrijven mogen het burgerservicenummer alleen gebruiken als dat wettelijk is bepaald. Dit geldt bijvoorbeeld voor zorgverleners, zoals uw huisarts, apotheek en zorgverzekering. Schrijf groot op de kopie dat het een kopie is, voor wie de kopie is bedoeld en de datum. Streep uw burgerservicenummer door. Hotels enzovoort hebben dit nummer niet nodig. Het burgerservicenummer staat ook in de strook onderaan. Streep het ook daar door.

Slecht nieuws over de gestolen fiets

Patrick z’n racefiets is vorige week gestolen. De dieven zijn de dag erna opgepakt toen ze met een andere gestolen fiets betrapt werden. Ik las dat in een nieuwstweet op Twitter en heb meteen Patrick gebeld. Die belde op zijn beurt meteen de politie of ze dan ook zijn fiets hadden gevonden. De dieven waren ingeboekt in het politieburo in Maastricht en Patrick heeft aangifte gedaan in Meerssen en zijn aangifte was niet bekend in Maastricht. De ICT bij de politie is niet de beste blijkbaar.  Patrick heeft dus weer zijn hele verhaal gedaan en de agent zou uitzoeken of er iets van Patrick’s fiets te vinden was. Daarna was het stil dus Patrick heeft vandaag maar zelf weer gebeld. De dieven waren verhoord, hadden bekend en zaten nog steeds vast maar Patrick’s fiets was niet meer te vinden. Dat is echt zo ontzettend balen. Patrick krijgt papieren thuisgestuurd over zijn aangifte en dan maken we er natuurlijk een zaak van tegen die dieven maar daar heb je a) de fiets niet mee terug en b) als de dieven al veroordeeld worden dan moet je ook nog maar een schadevergoeding zien te krijgen. Van een kale kip kun je niks plukken tenslotte. Patrick baalt als een stekker en is weer een beetje terug bij af qua depressie. Echt ontzettend zonde.

Weer pech :(

Patrick z’n racefiets is gestolen.

Hij is vanochtend gaan fietsen met twee mannen van de fietsclub. Toen ze toe waren aan een pauze zijn ze bij de Nachtegaal iets gaan drinken.  De heren waren bezweet en het was een beetje afgekoeld dus ze gingen binnen zitten. De fietsen hadden ze buiten onder het raam gezet zodat ze ze goed in de gaten konden houden.

Ineens kwam een brommer met 2 mannen er op met een enorm tempo het terras oprijden en de achterste man pakt zo Patrick’s fiets mee. Patrick en z’n vrienden stormden natuurlijk meteen naar buiten maar de brommer reed zo hard dat die al een heel eind weg was.

Patrick heeft meteen mijn moeder gebeld die aan de vermoedelijke route van de brommer woont. Zij is meteen naar buiten gerend en inderdaad, de brommer met de 2 mannen en de fiets kwam net langs. Mijn moeder probeerde ze nog tegen te houden maar dat lukte natuurlijk niet. Wel heeft ze gezien dat het een gele brommer was, waarschijnlijk met een X in het kenteken. De ene man had een indo uiterlijk, de andere was blank.

Een van de mensen van het restaurant had de politie gebeld en er kwam een motoragent. Die zei dat er in die buurt al verschillende fietsen op die manier waren gestolen de laatste tijd. Hij zou de melding doorgeven zodat zijn collega’s naar de brommer konden uitkijken.

Patrick is er enorm kapot van. De fiets was pas anderhalf jaar oud en helemaal op zijn maat gemaakt. Lekker licht door het carbonframe en met een hoop dure dingen er op. Hij was er zo blij mee. Jammer genoeg was fiets niet verzekerd maar een verzekering zou toch niet uitgekeerd hebben omdat de fiets niet afgesloten was. Patrick is al een hele tijd zwaar depressief en eigenlijk is het fietsen het enige waar hij plezier in heeft en zich goed bij voelt. Hij heeft een hele tijd bijna niet meer gefietst maar een paar weken geleden heeft hij het weer opgepakt. En omdat het ineens lekker ging, was hij bijna elke dag een paar uur weg. Heel goed voor hem en ook nog op doktersvoorschrift 😉 Zijn psychiater vind dat hij een aantal keer per week moet gaan fietsen. Maar dat gaat nu dus niet meer omdat een paar aso’s niet met hun handen van andermans spullen kunnen afblijven en dat is toch wel heel triest.

Uitslag sectie

28-03-2011

Gistermiddag laat heeft iemand van de recherche gebeld met de uitslag van het onderzoek naar Youri’s dood. Youri had 119 miligram ecxtasy per liter bloed in zijn lichaam. Dat is 4x de dodelijke hoeveelheid. Dat heeft zijn hart zo’n optater gegeven dat het ermee gestopt is.
Volgens de arts die het onderzoek heeft gedaan heeft Youri er niks van meegekregen, dat is tenminste nog iets.
In zijn broekzak heeft de recherche een zakje gevonden met de rest van die rommel er in. Het waren geen tabletjes maar los poeder en de man van de recherche zei dat het maar een paar vingertoppen vol zijn wat Youri genomen heeft. Dat zo’n klein beetje wit poeder zulke gevolgen kan hebben. Daar heeft Youri zeker niet bij stilgestaan. Wie verzint nou zoiets?
We weten (vrij) zeker dat Youri verder nooit drugs gebruikte. We hebben nooit iets aan hem gemerkt of gezien.
Youri had een zeer beperkt sociaal leven. Hij was eigenlijk altijd thuis en soms bij zijn grootouders. Hij ging niet naar andere mensen, alleen een heel enkele keer met zijn oom mee naar de kroeg.
Het zal altijd wel een raadsel blijven hoe hij aan dat spul is gekomen. Juist omdat hij het nooit nam heeft hij het waarschijnlijk zo onderschat.

Youri

Zaterdag 26-03-2011

Vanmorgen om ongeveer half negen werd ik wakker omdat de telefoon ging. Patrick nam op en wat ik hoorde klonk wel een beetje vreemd maar ik draaide me nog lekker een keer om. Patrick kwam naar boven en ik zag aan zijn gezicht dat er wat was. Hij kon niks zeggen maar kwam op bed liggen en hield me stevig vast. Ik vroeg wat er was en uiteindelijk kwam er Youri uit. Youri was dood. Dat moment is onbeschrijfelijk. Ik wilde weten hoe maar dat wist Patrick ook niet.
Gisterochtend heb ik Youri en Nicky naar hun oma en opa gebracht. Nicky ging met oma winkelen en Youri wilde gewoon ernaar toe. Ze bleven ook daar slapen. Youri is nog met zijn oom Johann naar de kroeg geweest maar om 21.00 uur waren ze alweer terug.Youri en Johann zaten op de bank tv te kijken en Johann is in slaap gevallen. Johann heeft Youri ‘s morgens om half zeven voor de bank op de grond gevonden. Youri was toen al helemaal koud dus waarschijnlijk is ‘ie ‘s nachts ergens gestorven.
Oma heeft de politie gebeld en die hebben alles onderzocht en Youri meegenomen. Toen wij aankwamen reden ze hem net in zo’n zwarte zak op zo’n wagen naar buiten. Toen drong het bij mij pas echt door.
Naderhand kwam iemand van de recherche vertellen wat ze al wisten en wat er ging gebeuren. Youri ging mee omdat ze sectie wilden verrichten en bloedonderzoek. Afhankelijk van hoe snel daar de resultaten terug waren zouden we horen wanneer zijn lichaam werd vrijgegeven. Dat kan nog wel even duren. Ze vroegen nog wat dingen over Youri’s gezondheid en wat ‘ie allemaal gedaan had de laatste tijd.
De politie heeft bij Johann nog alles doorzocht en toen ze klaar waren zijn ze gegaan en wij zijn toen ook naar huis gegaan. Ik heb de Dela gebeld en die hebben iemand gestuurd om de uitvaart te regelen. Zo breng je je kind weg om te logeren en zo zit je een kist en een rouwkaart uit te zoeken.
Het is gewoon niet te bevatten.
Patrick heeft op Youri’s computer geprobeerd zoveel mogelijk van zijn online vrienden op msn, hyves en een spel wat Youri veel speelde, een bericht te sturen. Dat waren nog best veel mensen.
De rest van de middag heb ik in bed gelegen met knallende hoofdpijn. Krijg je met al dat gehuil 🙁
Patrick vertelde naderhand dat de politie nog gebeld had dat ze een koerier hadden gestuurd naar een laboratorium in Duitsland om Youri’s bloed na te kijken. Hopelijk betekent dat ze dan ook gauw met de uitslag van het onderzoek komen want ik wil heel graag weten wat er nou gebeurt is.
Youri is pas met vakantie naar Cambodja geweest en daar heeft ie een meisje leren kennen. Die belde ook nog vanmiddag en toen moest ik haar duidelijk maken wat er gebeurt was. En dat is best lastig, zij spreekt slecht engels en ik natuurlijk geen Khmer. Dat was echt erg, het kind was verschrikkelijk aan het huilen. Ze bleef maar zeggen I love Youri, I love Youri. Ik ben in ieder geval heel blij dat hij daar nog een leuke tijd heeft gehad. Hij was vol op plannen aan het maken om terug te gaan en eigenlijk wilde hij het liefst daar blijven. Niet alleen vanwege dat meisje maar om het land. Het moet daar erg mooi zijn met hele relaxte mensen.

Ongeluk Nicky

Vanmorgen ging Nicky met de brommer naar school. Dat ging helaas niet zo goed. Nicky reed rechtdoor op het fietspad terwijl een bestelbus rechtsaf sloeg. De bestuurder zag Nicky niet en reed hem aan. Een voorbijrijdende huisarts gaf Nicky eerste hulp en er kwam politie en de ambulance bij. Nicky hoefde gelukkig niet mee met de ambulance en de politie heeft proces verbaal opgemaakt. Patrick is Nicky gaan ophalen en de brommer werd door de brommerzaak opgehaald. Thuisgekomen bleek Nicky nogal gekneusd te zijn maar zoals de brommer en de helm uitzag heeft ‘ie enorm geluk gehad. Gelukkig hebben we een rechtsbijstandverzekering die de schade verder afhandelen en hebben we daar geen omkijken naar. Nicky moet nu rustig herstellen wat wel heel vervelend uitkomt want hij zit midden in zijn examens.

Inbraak in de auto

Patrick wilde Indy naar school brengen vanmorgen toen hij zag dat de rechter zijruit ingeslagen was.  Blijkbaar had vannacht de een of andere onverlaat gedacht dat er iets te halen viel in onze auto want het dashboardkastje was leeggehaald. Dat zal dan vies zijn tegengevallen want daar lag niks van waarde in. Een tupperwaredoosje met wat pleisters en paracetamol en de boekjes van de auto, meer zat niet in dat kastje en dat heeft  ‘ie ook allemaal laten liggen. De autoradio heeft die inbreker gelukkig laten zitten want met een beetje pech trekt zo’n idioot het hele dashboard kapot voor een radio die misschien nog een tientje opbrengt bij een heler. Het enige waardevolle, de fietsdrager, lag in het koffer en die heeft ‘ie laten liggen. Patrick heeft meteen gebeld naar de politie om aangifte te doen en naar de verzekering voor de schade aan de ruit. Patrick is dus, veel te laat, Indy naar school gaan brengen en daarna meteen door naar Carglass. Gelukkig kon hij daar meteen terecht, helaas hadden ze de ruit niet op voorraad.   Toen ze weg waren heb ik alle glas op de oprit opgeruimt. Er zitten toch wel heel veel stukjes in zo’n ruitje 😉  En als ik nu kijk zie ik nog stukjes liggen. Maar goed, het had veel erger kunnen zijn denk ik maar 🙂

Boodschappen, pech en consternatie bij de Huisartsenpost

Patrick en zijn vrienden zijn druk bezig aan de carnavalswagen want er moet nog veel gedaan worden en in februari is het alweer zo ver. En wat doe je dan met je vrouw als je de hele dag weg zult zijn? Die stop je wat geld in haar handen en stuur je boodschappen doen in Aachen 🙂 Kind nr 3 had ATT dus die hebben we gebracht en daarna ben ik doorgereden. Kaufland is het paradijs voor shopverslaafden zoals ik 🙂 Ik heb zo mijn vaste producten die ik sowieso in sla en verder schuim ik gewoon de rekken af. Dat resulteerde weer in een overvolle kar maar het was ook wel nodig. Jammer dat die karren altijd te klein zijn, eigenlijk moet ik een hele grote hebben. Na alle kerstmaaltijden was de koelkast vrijwel leeg. Nadat we afgerekend hadden gingen we door naar de kraam in het hoekje. Die heeft ontzettend lekkere salades, olijven en smeersels voor op het brood. Dus daar hebben we ook nog even flink ingeslagen want dat werd het avondeten. Toen was het ook echt tijd om zoonlief op te halen dus snel alles in de auto gezet en weer op weg naar huis. Bij Johan en Sibille waren ze druk aan het scrabbelen en hoewel zoonlief er goed voor stond bleek Sibille uiteindelijk gewonnen te hebben. Eenmaal thuis alles in de koelkast gepropt en toen eindelijk aan al die heerlijk dingen begonnen. We hadden turks sesambrood, van die ringen en een hoop bakjes met allerlei smeersel voor erop. Heeeeerlijk. Patrick was ondertussen ook thuis dus die nam de surimigarnalen voor zijn rekening 🙂
Het was wel een drukke dag zo dus om een uur of tien ging ik naar bed om 2 uurtjes later weer wakker te worden. Patrick lag niet naast me en omdat ik toch niet meer kon slapen ging ik ook naar beneden. Om Patrick daar in tranen aan te treffen 😉 Hij had geholpen ‘s middags door de stukken ijzer vast te houden bij het lassen. Hij had wel steeds weg gekeken maar hij had nu toch weer lasogen 🙁 Dat heeft ‘ie al een keer gehad en dat is geen feest. Hij wilde het eerst nog even aankijken maar uiteindelijk moest ik toch maar de huisartsenpost bellen. Daar mochten we naar toe komen, dan zou hij een verdovend druppeltje in elk oog krijgen zodat de pijn minder werd. Dus maar weer aangekleed en de auto in. Arme Patrick, het werd met de minuut erger. Bij lasogen heb je het idee dat je ogen vol zand zitten, het brandt en traant en het doet gewoon ontzettend zeer. Ondertussen was half twee dus gelukkig heel rustig op de weg. Bij de huisartsenpost stond een man buiten en binnen zat nog een vrouw dus ik goede hoop dat het snel zou gaan. Binnengekomen heb ik Patrick vlak bij de ingang op een stoeltje gezet want die hield zijn ogen de hele dicht omdat het felle licht natuurlijk pijn deed. Gemeld bij de balie waar 2 mannen van de bewaking rondliepen en we moesten even wachten. Was wel een beetje raar dat die bewakingsmensen de hele tijd in de wachtruimte rondliepen maar het was zaterdagnacht dus dan kun je problemen verwachten. Ineens kwam die man die buiten stond toen wij aankwamen naar binnen. De bewakingsmensen meteen op hem af dus ik dacht al dat die al eerder voor problemen had gezorgd. Maar hij ging rustig in een hoekje staan met de bewaking heel kort in zijn buurt. Er kwam een verpleegster de wachtruimte in, helaas niet voor ons want ze ging naar die man toe. In het frans begon ze hem van alles te vertellen maar wat ze zei was blijkbaar niet naar zijn zin. De fransman werd steeds onrustiger en riep van alles in het frans. De bewakingsmensen stonden er heel kort bij om meteen te kunnen ingrijpen. De verpleegster legde het allemaal nog een keer uit en toen gaf ze het op. Tegen de bewakingsmensen zei ze dat ze de fransman had uitgelegd dat hij bij een huisarts terecht kon maar dat die dat niet wilde. Hij wilde perse een specialist zien. En dat ze verder niks kon doen en weer aan het werk ging. De fransman ging weer zitten en zei dat ´ie dan wel bleef zitten totdat er een specialist kwam. Daarop zei een van de bewakingsmensen in zijn beste frans dat dat niet kon en dat ´ie weg moest gaan. De fransman weigerde en bleef gewoon zitten. Hij bleef maar zeggen dat ´ie niet weg ging eer ´ie een specialist had gezien. De bewakingsman vorderde hem 3 keer en hield hem toen aan. De andere bewakingsman vroeg via de mobilifoon of de meldkamer de politie kon waarschuwen. En toen was het even rustig, de bewakingsmannen hielden de fransman scherp in de gaten en die zat op zijn stoel. Ondertussen zaten wij nog steeds te wachten. Patrick zat maar steeds zijn ogen te deppen want die bleven maar tranen ondanks dat ´ie ze de hele tijd dicht hield. Ineens sprong de fransman op en wilde naar buiten lopen. De bewakingsmensen zeiden dat hij moest blijven omdat ´ie aangehouden was maar de fransman liep gewoon door. De bewakingsmensen gingen voor hem staan en hij probeerde ze weg te duwen en er toch door te komen. Ze pakten hem vast en probeerden hem tegen te houden. De fransman duwde ze weg en sloeg naar ze waarop ze hem in de houdgreep pakten en hem tegen de grond werkten. Dat was wel heftig om te zien. De fransman was aan het schoppen en gillen om hulp. Er kwamen mensen van de verpleging kijken en eentje vroeg of ik bang was maar ik zat veilig achter Patrick. Zelfs als die niks kan zien is ´ie nog groot en sterk en kun je prima achter hem schuilen 🙂 Maar ik vond het wel heel vervelend om te zien zeker omdat we er praktisch naast zaten 🙁 De fransman lag ondertussen nog steeds op de grond met de twee bewakingsmensen boven op zich en vond het duidelijk niet leuk want hij riep in het engels steeds dat ‘ie los wilde. Een bewakingsman zei dat ‘ie rustig op zijn stoel moest gaan zitten en dat ‘ie dan los mocht. Heel voorzichtig en met veel waarschuwingen lieten ze los. Ze trokken hem op z’n voeten en toen kwam de politie ook al. Die sloegen hem meteen in de boeien en voerden hem af. Toen de fransman veilig opgeborgen zat in de politiebus kwamen de politiemensen weer naar binnen en vragen de bewakingsmensen wat er allemaal gebeurd was. En toen waren wij eindelijk aan de beurt. Het is natuurlijk heel spannend als je zoiets ziet maar ik was wel heel blij dat we de spreekkamer in konden. Patrick moest gaan liggen en kreeg twee druppels in elke oog. Nadat de huisarts even had gewacht tot de druppels werkten keek ‘ie met een lampje in Patrick’s ogen wat natuurlijk weer pijn deed maar er waren gelukkig geen beschadigingen te zien. We kregen nog oogdruppels mee en het advies om paracetamol te nemen en toen waren we alweer klaar. Inmiddels was het 4 uur dus ik was behoorlijk gaar en Patrick natuurlijk al helemaal dus gauw naar huis gereden. Patrick nog wat paracetamol gevoerd en toen snel naar bed. Vanmorgen was het gelukkig wel wat beter maar hij heeft er nog steeds flink last van. Ben bang dat het ook nog wel even duurt maar het gaat gelukkig ook wel weer over.