Ascha naar school

Vandaag ging ik met Ascha naar de school van Indy. Indy had verteld dat we vroeger met haar aan pakwerken deden en dat wilden ze wel eens zien. Jorik en Alec waren zo dapper om de bijtmouw aan te trekken 🙂

Ascha 1 Ascha 2 Ascha 3 Ascha 4 Ascha 5 Ascha 6 Ascha 7 Ascha 8 Ascha 9 Ascha 10 Ascha 11 Ascha 13 Ascha 14 Ascha 15 Ascha 16

Indy aangereden

Indy was net weg naar school, op voor zijn laatste schooldag. Gaat ineens de  telefoon. Aan de andere kant een Belg die blijkbaar ook geschrokken was, want hij vroeg of ik de zoon was van Indy Steven? Nee, wel de moeder en toen vertelde de Belg dat Indy aangereden was. Dan staat je hart toch wel even stil. De Belg zei meteen dat het er niet op leek dat er iets erg aan de hand was en waar Indy was. Dus toen sprong ik meteen op mijn fiets om er naar toe te gaan. Midden op de kruising lag Indy op de weg, met zijn hoofd op zijn tas en toegedekt met een baddoek.

Aanrijding Indy verkleind

 

Indy was gelukkig goed aanspreekbaar maar gaf aan veel pijn te hebben. De ambulance was al gebeld zeiden de mensen die erbij waren dus we lieten Indy liggen tot die er was. Je weet tenslotte maar nooit. Bij Indy zat een jongen en die voorspel ik een grote toekomst. Wat bleef die rustig en kalm. Hij bleef bij Indy zitten en stelde hem gerust. Echt geweldig.

Eerst kwam een motoragent die de gegevens van de veroorzaker van het ongeluk en van Indy op nam en daarna de ambulance. De ambulancemensen hebben Indy helemaal nagekeken en er was gelukkig niks aan de hand. Met wat moeite kwam Indy rechtop en ging toen nog even mee de ambulance in. Daar hebben ze zijn bloeddruk gemeten en nog wat dingetjes. Al snel werd hij OK verklaard en toen konden we naar huis.

De fiets lieten we maar even staan. Het was wat moeilijk om die mee te nemen. Terry heeft die later opgehaald. De fiets en Indy dus ook hebben een flinke klap gemaakt.

Fiets Indy verkleind

 

‘s Middags kwam de man langs die Indy had aangereden. Hij had al heel vaak sorry gezegd en nu weer. Hij heeft Indy nooit gezien tot die ineens op zijn motorkap lag. Tja, in het verkeer zit een ongeluk in een heel klein hoekje. Wel was nu duidelijk wat er gebeurd is. Indy fietste rechtdoor achter een auto. De auto die hem aanreed wilde linksaf slaan en liet de andere auto voor en reed toen door. Hij heeft Indy niet gezien. Het was heel duidelijk zijn schuld dus daar was gelukkig geen discussie over. De schade was in ieder geval voor de verzekering van de automobilist omdat Indy nog geen 14 is. Dat is gelukkig wettelijk geregeld.

En daarna begon het geregel voor mij. Ziek melden, verzekering inlichten, het schadeformulier er naar toe brengen, met Indy naar de huisarts omdat hij zo’n pijn had en nog heeft. Indy vertroetelen natuurlijk en de familie bellen. Maar Indy kan het navertellen en daar ben ik zo ontzettend blij om.

Indy en school

Dat is nooit zo’n goede combinatie geweest. Indy had en heeft door zijn ADHD en autisme grote problemen met dingen als op tijd komen, zijn spullen bij zich hebben, zijn huiswerk plannen en maken en het omgaan met de leraar en de kinderen in zijn klas. Zeker nu hij in een klas met nog 27 andere leerlingen zit en er steeds hogere eisen worden gesteld aan zijn zelfstandigheid loopt hij helemaal vast.

Na de zomervakantie ging hij heel enthousiast naar school maar ‘s middags kwam hij alweer helemaal gefrustreerd thuis en had hij er al geen zin meer in. Dat verbeterde niet echt in de dagen er na. Ik zag als een berg op tegen de rest van het schooljaar. Vorig jaar ging het allemaal al zo moeizaam. Elke ochtend dat geduw en getrek om hem uit bed te krijgen en aangekleed en op tijd naar school 🙁 Hij had zo’n tegenzin steeds. In de vakantie is het allemaal perfect gegaan maar meteen als de school begint is hij weer bokkig en gestrest.

Afgelopen dinsdag belde de mentor op. Die vond dat het zo niet ging. Indy gaf de indruk elke dag naar de gevangenis te moeten, de mentor merkte aan Indy dat hij het heel moeilijk had op school en eigenlijk zag de mentor het niet zo zitten om zo door te gaan. Hij vroeg hoe ik er tegen over stond om Indy aan te melden voor speciaal onderwijs. Nou heb ik al 3 jaar geleden voorgesteld dat Indy naar het speciaal onderwijs zou gaan en ook de psychologe die Indy toen had vond dat een goed idee. Helaas hebben de leerkrachten die Indy toen had, daar nooit aan willen meewerken en dan houdt het op.

Dus heb ik meteen tegen de mentor gezegd dat ik speciaal onderwijs een prima idee vind en dat hij vooral al moest beginnen met alles in gang te zetten. Zoiets duurt namelijk eeuwig.

Later op de dag toen het allemaal wat rustiger was heb ik nog eens nagedacht over de combinatie van Indy en school. En eigenlijk denk ik dat Indy niet heel veel opschiet met speciaal onderwijs. Hij zal daar ook tegen dingen aan lopen waar hij nu al problemen mee heeft. De voordelen zijn natuurlijk dat de klassen kleiner zijn en er meer begeleiding is maar ik heb ook bij onze oudste gezien dat het helemaal aan de leerkracht ligt hoe dat ingevuld wordt.

In 2011 ben ik naar een voorlichtingsavond geweest van een voor Limburg nieuw concept in onderwijs. Dat heette de Democratische School en zij gaan uit van het principe dat een kind leert wanneer en op de manier die het zelf aangeeft. Uit hun schoolgids:

Het bieden van een inspirerende omgeving waarin jonge mensen zich op basis van gelijkwaardigheid ontwikkelen tot zelfbewuste, creatieve wereldburgers die hun eigen weg vinden in een steeds veranderende samenleving. 

Optimaal leren ontstaat van uit een intrinsieke motivatie. Kinderen ervaren het leven als één groot avontuur. De wereld is een plek die ze spelenderwijs ontdekken. Overal is iets te leren! Op onze school komen we tegemoet aan deze innerlijke drang om het leven in al zijn facetten te zien, horen, voelen, proeven en ruiken. Leren verloopt zo op een natuurlijke wijze. Dit avontuur gaat niet alleen om het verkrijgen van kennis; het omvat de volledige ontwikkeling van de persoonlijkheid van kinderen, waardoor ze sterker in de maatschappij komen te staan. We laten daarom onze leerlingen vrij in hoe, wat en wanneer ze leren.

 

Mij sprak het destijds enorm aan. Het is zeker niet voor alle kinderen geschikt maar voor Indy is het net wat hij nodig heeft. Hij kan op een stressvrije manier leren en leven en dat was toen al een overweging en nu al helemaal. Destijds waren er een aantal redenen om niet voor die school te kiezen. Ondermeer omdat ze toen nog in de opstartfase zaten en geen gebouw, geen leerlingen en leerkrachten/begeleiders hadden. Nu heeft de Democratische School een prachtige plek in een oud klooster in Heer en 18 leerlingen tussen de 8 en 18. Er zijn twee vaste krachten en een aantal mensen die uren invullen. De plannen van toen zijn dus echt concreet geworden

Nu zat ik dus te denken of dit een goede optie was voor Indy en daarom zijn we er donderdag gaan kijken. Mooi om te zien dat het idee van toen nu een echte school is geworden. We hebben een rondleiding door het gebouw gekregen en heel veel uitleg en ik was weer enthousiast. Thuis hebben we eigenlijk niet lang hoeven te overleggen want dit sprak ons enorm aan voor Indy.

Toen wij er uit waren hebben we Indy verteld over het telefoontje van de mentor en het voorstel om naar het speciaal onderwijs te gaan en ook dat er nog een andere optie was in de vorm van de Democratische School. Indy vond het erg om weg te gaan uit zijn klas en bij zijn vrienden maar hij zag ook in dat het zo niet goed ging. We hebben hem onze overwegingen verteld, kiezen voor de Democratische School of voor speciaal onderwijs en Indy vond de Democratische School wel een goed idee.

Dus hebben we alles in gang gezet en woensdag gaat hij voor de laatste keer naar het Bonnefantencollege om daarna op de Democratische School te beginnen. Omdat het een hele andere vorm van onderwijs is was het een moeilijke beslissing maar we denken echt dat we hier goed aan doen. De tijd zal het leren.

Schoolgala

Vandaag was de LSD, Laatste School Dag van Terry. Toen ik op school zat was die laatste schooldag niet echt een ding maar tegenwoordig is het een hele heisa. Voor mij als ouder betekent het een hoop extra kosten en werk en voor Terry veel stress. Maar goed, ik wil ook niet dat hij niet mee kan doen dus het moet allemaal maar. Toch zou het fijn zijn als zo’n school eens nadenkt over wat de consequenties zijn van dit soort activiteiten.

Vanmorgen zijn de eindexamenleerlingen begonnen een reisje naar Phantasialand in Duitsland. Om 8 uur vanochtend moest Terry op school zijn en omdat hij bang was om te laat te komen is hij extra vroeg weg gegaan. Per bus vertrokken ze en tegen 10 uur waren de leerlingen in Phantasialand. Om half drie moesten ze alweer verzamelen dus dat was maar een heel kort tripje. Zonde van het geld. Als dat reisje op een andere dag gepland was hadden ze een hele dag plezier van de dure entree gehad en was het niet zoveel geweest. Want Terry was laat in de middag pas thuis en moest om 7 uur al weer weg zodat hij op tijd op school zou zijn voor het gala.

De ouderbijdrage voor Phantasialand  en het gala is 50 euro. Terry moest uiteraard ook wat geld mee naar Phantasialand en er moest een smoking gehuurd worden voor het gala. Daar was ik nog eens 150 euro voor kwijt. Een deel daarvan is borg dus ik hoop maar dat het pak onbeschadigd terug kan. Eigenlijk was het ook nog de bedoeling dat je een limousine, helikopter of iets anders heel origineels regelt om mee te arriveren bij het gala. Daar heb ik een streep getrokken. Dat kan ik allemaal niet betalen en eerlijk gezegd vind ik dat ook allemaal te gek om los te lopen. Net als de brief van school die een paar dagen geleden kwam. De ouders kregen 2 entreekaarten. Daarmee krijgen ze toegang tot het plein waar de leerlingen aan komen. Blijkbaar is de bedoeling dat daar dan heel veel mensen staan om dat allemaal te bewonderen en toe te juichen. Nou zie ik daar nut noch lol van in en het is voor mij heel moeilijk om daar naar toe te komen. Ik heb het er niet voor over om voor zoiets meer dan een uur met de bus heen en dan weer dik  een uur terug te reizen. Nog er van afgezien dat mijn arm nog steeds gemeen pijn doet en al die extra inspanning bevordert dat alleen maar. Ik heb met Terry overlegd hierover. Als hij er nou heel erg mee zou zitten dan had ik alle moeite gedaan maar gelukkig vond hij het niet zo interessant of ik er wel of niet bij zou zijn 🙂 En nu is het wachten tot Terry terug is. Het duurt tot 2 uur vannacht, wat ik trouwens ook behoorlijk laat vind voor een stel 16-jarigen. Gelukkig heeft zijn broer laatst zijn rijbewijs gehaald en die pikt hem op zodat hij niet met dat dure pak op de fiets hoeft 🙂

Wat wel heel leuk is, nu heb ik een hele mooie foto van Terry in een smoking 😉

Open dag DSM

Terry wil de maintenance opleiding gaan doen en daarvoor werd een open dag georganiseerd op DSM. Dat is altijd interessant dus ik schreef ons meteen in. Eerst kregen we wat proefjes te zien. Onder meer een glas water waar witte damp van af kwam. Kon zonder gevaar gedronken worden maar dat heb ik toch maar laten staan 😉 Daarna gingen we in een bus naar een werkplaats waar allerlei bedrijven lieten zien wat ze deden. Op de foto’s is te zien hoe Terry een afsluitring vervangt. Dat was allemaal prima verzorgt met een tafel met koffie, thee en allerlei flesjes sap en fris en een tafel met chips en koekjes. Daarna weer de bus in voor we een rondrit over het terrein en een bezoek aan de meldkamer van een naftakraker. Ik vond het heel interessant om dat allemaal eens van wat dichterbij te bekijken.

Carnaval op Indy’s school

Indy’s eerste rapport op de middelbare school

Indy heeft zijn eerste rapport gekregen sinds hij op de middelbare school zit. Hij heeft duidelijk wat opstartmoeilijkheden met sommige vakken. Hij heeft sinds een tijdje hulp bij het plannen en organiseren van zijn huiswerk dus ik verwacht dat het volgende rapport veel beter is. Komt wel goed, het is een slim kind 🙂

Dubbel hoera

Gisteren allemaal goed nieuws. Nicky is ondanks een moeilijk jaar toch over en Terry is in principe aangenomen voor een bijbaantje 🙂 Tis maar klein nieuws maar ik ben er wel blij mee. Terry gaat vakkenvullen bij de Jumbo. Ben benieuwd hoe hem dat bevalt. Maar ik denk maar zo, het is in ieder geval een leerzame ervaring.

En dan zit je daar….

Afgelopen zaterdag zijn we verhuisd. Sinds ik dit huis op 5 maart huurde is heel veel werk verzet door mijzelf en een aantal lieve mensen. Het resultaat mag er wezen al is het huis nog lang niet klaar.  Maar we kunnen wonen en de kinderen en ik hebben een mooie, veilige plek voor onszelf.

En nu is het wennen aan een nieuw huis zonder onze man en vader. Het voelt leeg en kaal aan en de kinderen en ik moeten onze draai nog vinden. We hebben het gezellig hoor maar Patrick wordt gewoon erg gemist. We hebben zoveel verloren het afgelopen jaar, Youri, onze zekerheden, ons huis en nu weer verder zonder Patrick. Hopelijk is het maar tijdelijk dat hij niet bij ons woont maar daar is niks over te zeggen. Het ligt er helemaal aan hoe Patrick opknapt.

Maar ik vind het niet meevallen. Ik zit ‘s avonds alleen op de bank, ik lig alleen in dat grote bed en overdag mis ik hem natuurlijk ook enorm. Gelukkig heb ik de kinderen, de tv, mijn laptop en mijn hobby’s 🙂

Nu hebben we even rust. De kinderen hebben 2 weken vakantie en ik heb geprobeerd daar in niks te plannen zodat we ook echt op onze rust kunnen komen. Daarna begint de drukte weer want dan moeten de kinderen weer naar school.  Dat is nog een hele onderneming want Terry moet naar Nijswiller en Indy naar Reijmerstok. Voor Indy is het al snel afgelopen want ik heb uitgerekend dat hij na de vakantie nog maar 36 dagen les heeft 🙂 Zo iets ongeveer geldt ook voor Terry maar die moet na de zomervakantie weer aan de bak. Het was namelijk de vraag wat we met Terry’s school zouden gaan doen. Hij zit nu in het 3e jaar en zou dus volgend jaar examen doen in Nijswiller. Maar omdat het zo’n afstand is zijn we naar 2 scholen hier in de buurt geweest om te kijken wat daar de mogelijkheden zijn. Helaas biedt geen enkel school een  goede aansluiting op de richting die Terry nu doet. Dat betekent dat Terry op die scholen in het 3e jaar opnieuw zou moeten beginnen en dus een jaar zou verspelen. Op zich niet zo erg maar toch wel zonde van zijn werk het afgelopen jaar en vervelend dat hij voor een aantal vakken hetzelfde nog eens zou moeten doen.

Natuurlijk heb ik dit ook met Terry’s psychologe van de Riagg en met zijn mentor besproken. De eerste vond meteen dat we hem in Nijswiller moesten laten. Zij voorzag motivatie- en aanpassingsproblemen als hij naar een andere school zou gaan en vond het zonde omdat het Sophianum in Nijswiller een hele goede school is. De mentor vond dat Terry een van de betere leerlingen was in zijn klas en zei dat het heel jammer zou zijn om van school te wisselen.

Maar ja, de bus elke dag naar Nijswiller kost me elke maand ongeveer 100 euro en Terry moet vroeg weg en is laat weer thuis. De dichtstbijzijnde school, waar Indy na de zomer naar toe gaat, ligt op 10 minuten fietsen. Dat is een heel verschil. Toch heb ik uiteindelijk besloten dat Terry zijn 4e jaar in Nijswiller afmaakt. Hij doet daar een opleiding die hij leuk vind, hij voelt zich thuis op die school, krijgt daar goede begeleiding en maakt een hele goede kans om zijn diploma te halen. Het blijft dus Nijswiller 🙂

Indy’s nieuwe school

Hij vind het leuk 🙂
Pfffff, hele opluchting. Tot nu toe gaat het allemaal goed en gaat Indy graag naar school. Hij heeft al vriendjes gemaakt en ook al een paar keer afgesproken. Hij heeft zelfs al een oogje op een van de dames in zijn klas 😉
Tussendoor is het 5 minuten fietsen dus Indy fiets elke dag 4X! want tussen de middag komt ‘ie naar huis om te eten. Is wel gezellig zo en het is zijn laatste jaar op de basisschool dus we genieten er extra van 🙂

Indy’s school

Indy’s school moest door het teruglopende leerlingenaantal sluiten en dus moesten we op zoek naar een nieuwe school. Al in maart ben ik naar een voorlichtingsavond geweest over de Democratische School. Dat sprak me enorm aan maar het was al snel duidelijk dat we het schoolgeld van maximaal 400 euro per maand niet zouden kunnen opbrengen. Dat is 4800 euro per jaar plus nog elke dag het heen en weer rijden naar Heer. Ik heb het echt geprobeerd want ik denk nog steeds dat deze vorm van onderwijs heel goed zou zijn voor Indy maar het gaat gewoon niet lukken.
Vlak voordat Youri stierf had ik gebeld met de school hier in het dorp. Indy’s vriendje van de Koelebösch gaat daar ook naar toe dus dat leek ons fijn voor Indy. We hadden een kennismakingsafspraak op die school in de week nadat Youri is gestorven dus die heb ik afgezegd. Twee weken voor het eind van het schooljaar had ik samen met Indy een gesprek op de school in Margraten. Het was een goed gesprek, vond ik. Uiteraard heb ik verteld dat Indy ADHD heeft en ook dat hij daarvoor medicatie krijgt die heel goed werkt.
Een paar dagen later belde de intern begeleider waar we het gesprek mee hadden gehad. Hij had slecht nieuws, ze wilden Indy niet aannemen. Ze dachten dat ze zijn zorgvraag niet zouden aankunnen, ook gezien de andere leerlingen in zijn toekomstige klas. Dat was een enorme tegenvaller en met zulk nieuws had ik ook geen moment rekening gehouden.
We hadden nu ook een beetje paniek zo vlak voor het einde van het schooljaar. Wat nu? De Democratische School was echt geen optie, ook niet toen we het nog een keer doorrekenden.
Ik had eens gegoogleld naar andere scholen in de buurt en in Reijmerstok was er ook een. Dus gebeld en een afspraak gemaakt. Samen met Indy op gesprek geweest maar ook nu weer een telefoontje dat ze het niet echt zagen zitten. Gelukkig hielden ze wel nog een optie open. Ze wilden graag met Indy’s leraar spreken. Dat was in de week dat de hele school op kamp was dus dat lukte niet zo. Gelukkig wilde zijn leerkracht van groep 4-5-6 wel bellen en dat gaf de doorslag. Het was een hele opluchting dat Indy na de vakantie een school had.
Vrijdag hadden we nog een gesprek met de toekomstige leraar van Indy en de intern begeleider. Patrick, Indy en ik hadden om 12 uur een afspraak. We waren wat vroeg dus hebben we nog wat rondgekeken. Het is een vriendelijk, open gebouw met veel licht en ruimte. Deze school is ook klein net als de Koelebösch en dat vind ik wel een fijn idee.
Indy krijgt komend jaar meester Pierre. Met hem hadden we nu ook het gesprek. Indy en wij hebben nog wat verteld over hoe Indy is en waar hij goed en minder goed in is. Meester Pierre heeft wat verteld over de gang van zaken in de klas en de school en we hebben wat afspraken gepland voor over een tijdje om te kijken hoe het gaat.
Indy heeft er wel zin in en Patrick en ik hebben er een goed gevoel over. Ik ben benieuwd hoe Indy het gaat vinden. Een nieuwe school, een nieuwe klas, een andere leraar, andere methodes, elke dag naar school fietsen, tussen de middag naar huis fietsen. Tis nogal wat.
Maandag gaat het dan echt gebeuren. Spannend 🙂

Sinterklaassuprise

Indy had met suprise op school zijn vriendje Bart getrokken en daar moest natuurlijk iets aparts voor gemaakt worden 😉 Gelukkig wilde Amelia helpen en zo hebben ze samen een heuse drol gemaakt 😉 Indy had er veel succes mee op school natuurlijk.

Mentorgesprek

Terry zit nu in het 2e jaar op het Sophianum in Gulpen. Die school bevalt enorm goed. Terry heeft PDD-nos en ADD en is dus een zogenaamde zorgleerling. Met de andere kinderen heb ik niet bepaald goede ervaringen qua scholen maar het Sophianum is een verademing. Natuurlijk gaan er ook wel eens wat dingetjes mis, het blijft mensenwerk maar over het algemeen zijn wij heel tevreden én het belangrijkste, Terry vind het er leuk 🙂 Terry is vorig jaar in de gemengde brugklas HAVO/VMBO-TL begonnen. Zijn capaciteiten en CITO uitslag waren HAVO-niveau, zijn inzet en werkhouding hooguit VMBO-TL. Op zich ging het leren redelijk, sommige vakken best slecht, andere vakken heel goed en de rest een beetje gemiddeld. Om Terry te helpen kreeg hij begeleiding van de ambulante begeleider/ab-er Bep van Ulft wat heel goed beviel, hadden Patrick en ik geregeld overleg met de mentor en Terry ging 3x per week naar huiswerkbegeleiding. Die is op school en dat is heel makkelijk. Hij kon zo vanuit de les naar het huiswerklokaal lopen en als hij klaar was fietste hij naar huis en hoefde dan niks meer te doen. Aan het eind van het schooljaar hebben Terry en ik, de ab-er, de zorgcoordinator en de mentor een eindbespreking gehad over hoe het schooljaar was gegaan. Terry werd gevraagd wat voor punt hij de school gaf en dat werd een dikke 8 🙂 We hebben ook gesproken over het niveau van het volgende schooljaar van Terry. De mentor gaf aan dat qua punten Terry best naar 2 HAVO kon gaan, de AB-er zei dat haar advies, over het algemeen, was om één niveau lager te kiezen dan wat het kind aan kan omdat kinderen met een “vlekje” vaak al genoeg moeite hebben om zich in het dagelijkse leven staande te houden. Dat kost al heel veel energie en dan is er niet meer zo heel veel over voor de leerzaken. Terry maakte het op zich niet zo veel uit en ik kon de redenering van de AB-er ook wel volgen. Ik wil ook niet dat Terry enorm op zijn tenen moet lopen, hij moet ook nog tijd en energie overhouden voor andere dingen. Verder werden er nog wat afspraken gemaakt voor het komende schooljaar. Die afspraken kwamen niet zo van de grond, heb ik gemerkt en daarom had ik een afspraak gemaakt om samen met Terry met de nieuwe mentor de stand van zaken eens door te spreken.

Om half tien vandaag troffen we mevrouw Hermans, de mentor, op school. We hadden een heel plezierig gesprek waar in we afgesproken hebben dat Terry een maatje zoekt uit zijn klas die hem een beetje helpt en in de gaten houdt.  En de afspraak van vorig jaar dat Terry alle schoolwerk op zijn laptop kan doen is weer even afgestoft. De school gaat de software hiervoor bestellen en over een week of 2 hoeft Terry niet meer te schrijven en kan hij al zijn werk op de laptop doen. Het hoe en wat van de laptop heb ik al eens beschreven, ik zal even zoeken waar dat staat. Ik denk dat we een goede start hebben gemaakt waar Terry de rest van het schooljaar plezier van zal hebben en die hopelijk leidt naar een succesvol 2e jaar.

Laatste (basisschool)dag voor Terry.

Jippie, Terry is klaar met groep 8 en mag naar de middelbare school. Eindelijk 🙂 Hij had het allemaal wel gezien de laatste maanden en was niet meer echt gemotiveerd. Erg toe aan de middelbare school dus. Traditiegetrouw is er een groot afscheid op de Koelbösch als er weer een groep acht weg gaat. Ook als het maar 5 kinderen zijn zoals vandaag. In de klas kregen ze een mooi foto album met foto’s van de afgelopen jaren. Buiten stonden de kleuters klaar met hoepels waardoor de schoolverlaters heen moesten kruipen op weg naar de vrijheid. Daarna kregen ze champagne, een zonnebloem en een mooie geborduurde badhanddoek. Toen werden ze toegezongen met een grappig lied, gemaakt door de ouders van de schoolverlaters. Nog wat toespraken van leerkrachten en toen was het echt afgelopen. Nou ja, tot vanavond dan want dan is het zomerfeest 🙂