Reünie Bemelen en middelbare school

Heeel lang geleden zat ik op de MAVO en daar had ik 6 vriendinnen. Vivienne die later mijn schoonzus werd, Petra, Odette, Annabelle, Mildred en Sandra. We trokken samen op en zo werd school toch nog een beetje leuk 🙂

 

Foto vriendinnen zeer oud klein

Zo zagen we er vroeger uit. Op de foto van links naar rechts Odette, ik, boven Vivienne en onder Mildred, Annabelle en Sandra.

Vivienne kwam met het plan om weer eens allemaal bij elkaar te komen en zij heeft ook iedereen opgespoord. Behalve Annabelle, die hebben we niet kunnen vinden. Erg jammer. Er werd een datum geprikt voor een reünie en ik heb echt nooit wat maar op die dag was ook een feest. De kinderen hebben vroeger in Bemelen op school gezeten en daar werden geregeld feesten georganiseerd. Om de traditie een beetje in ere te houden en elkaar af en toe weer te zien, hebben een aantal mensen weer een feest georganiseerd. Maar ik dacht dat het misschien een idee was om beide te combineren. Dan hadden we meteen een leuke omgeving met kraampjes met koffie, bier, vlaai en andere eten en allerlei ander spul. Gelukkig vonden de dames dat ook een goed idee en zo troffen we ons op een zonnige dag in september. Na al die jaren was dat erg leuk en verbazingwekkend. De een was erg veranderd, de ander helemaal niks 🙂

Zo zien we er nu uit, 30 jaar later.

Reunie Bemelen 2013 klein

Van links naar rechts weer: Vivienne, Sandra, Odette, Petra, ik en Mildred.  Petra vind ik echt niks veranderd en  Odette herkende ik ook meteen. Sandra en Mildred vond ik nog het meest veranderd. En Vivienne heb ik al die jaren gezien. Zij is ook erg veranderd maar daar groei je in mee natuurlijk. En ik ben ook best veranderd vind ik. Oud, grijs en met veel rimpels 😉

Dit is nog een foto van Odette en mij:

Reunie Bemelen 2013 3 klein

 

Het was ontzettend leuk om iedereen weer eens te zien en hopelijk gaat het in 2014 lukken om er een vervolg aan te geven 🙂

 

Trip down memorylane 2

Ik had nog wat oude foto’s op m’n laptop staan, te mooi om niet te delen.

Deze zijn van Terry’s communie op 1 mei 2005. Een aantal mensen op deze foto’s zijn inmiddels al gestorven dus het zijn kostbare herinneringen. Wij woonden destijds in Amby en vierden het aan de overkant bij de Zonnehof. Het was een gezellig feest met heel veel gasten en fantastisch weer. Ik vond de originele uitnodiging nog en heb die gescand. Wat een lief koppie had Terry toen 🙂

Trip down memorylane 3

Op 3 maart 2005 kreeg onze Mechelse Herder Ascha een nest van 12 pups. Trotse vader was Digger.

Trip down memorylane 1

Ik had nog wat oude foto’s op m’n laptop staan, te mooi om niet te delen 🙂

Deze foto’s zijn van de carnavalsoptocht in Berg en Terblijt, ik denk in 2005

Trip down memorylane 4

Indy is als klein kind ernstig ziek geweest. Ik vond een verslag wat ik toen geschreven heb en wat foto’s.

Woensdag is Indy ziek thuis gebleven met een verkoudheid. Hij is wel nog heel levendig
maar niet lekker genoeg om naar school te gaan. Donderdag en vrijdag gaat het wel redelijk
met een beetje verhoging en wat hangerig. Hij is ‘s nachts erg onrustig en we
moeten er vaak uit om hem te troosten en zetpillen te geven. In het weekend is het niks,
hij is echt niet in orde en vooral ‘s nachts is het elke keer weer feest. Hij klaagt
over pijn in zijn nek. Maandag zit ik om half 9 met hem bij de dokter.
Die kijkt hem helemaal na maar kan niets vinden. Hij is verkouden en heeft een dikke en
pijnlijke spier in zijn nek. Waarschijnlijk heeft hij verkeerd gelegen of komt het van
de verkoudheid. De huisarts zegt dat hij een beetje ontstoken amandelen heeft en
wat ingetrokken trommelvliezen. Gewoon verkouden dus, paracetamol geven en de
nek insmeren met tijgerbalsam of zoiets. Dat doen we dus maar.
Dinsdag gaat het wat slechter, hij huilt veel en heeft steeds meer last van zijn nek. We
smeren zijn nek steeds in en hij krijgt elke 3 uur een zetpil. Maar het helpt allemaal
niet echt. De nachten zijn het ergst, hij slaapt heel slecht en wij dus ook.
Woensdag is het weer wat slechter, achteraf gezien dan. Hij wil alleen nog liggen, als
hij moet zitten begint hij te huilen dat hij wil liggen. En hij eet en drinkt bijna
niets meer. Na weer een doorwaakte nacht bel ik ‘s morgens de huisarts en krijg een
afspraak voor vrijdagochtend. ‘s Middags huilt Indy zo’n 3 uur aan een stuk en met het
vooruitzicht op weer zo’n nacht bel ik de huisarts dat het echt niet meer gaat. We
kunnen meteen komen en om 3 uur zijn we daar. Indy loopt zelf en is goed
aanspreekbaar maar huilt wel steeds en wil alleen maar liggen. Ik dacht eigenlijk nog
steeds aan iets met die spier en verwachtte dat de huisarts een sterkere pijnstiller
zou voorschrijven. De huisarts kijkt hem weer na en kan nog steeds niets
vinden maar belt met de kinderarts omdat hij het wel heel duidelijk vind dat Indy zich
heel beroerd voelt. De kinderarts zegt dat we naar de poli moeten komen. Daar spreken we
eerst een assistent, daarna de baas van die assistent en daarna de kinderarts.
Die denkt dat er misschien iets in zijn keel of nek niet in orde is en zegt dat we
naar de KNO-arts door moeten. De kinderarts wil wel alvast wat bloed afnemen om dat
na te kunnen kijken. Even later komen ze met een infuusnaald aan omdat er
misschien straks medicijnen gegeven moeten worden en dan hoeven ze dan niet weer te prikken.
Indy laat het allemaal heel gelaten over zich heen komen, als hij maar kan liggen.
Bij de KNO-arts krijgen we ook weer eerst een assistent of arts in opleiding of zoiets en
dan weer iemand en uiteindelijk de KNO arts zelf. Zij zegt dat er misschien een abces zit
en dat ze een echo wil laten maken om te kijken wat er precies aan de hand is.
De KNO-arts gaat overleggen met de radioloog over de echo. De radioloog wil een CT-scan
maken omdat je daar op beter ziet wat er aan de hand is. Dus gaan we naar de afdeling
radiologie. Weer wachten. Eindelijk mogen we naar binnen. Indy moet op de tafel gaan liggen
en die schuift heen en weer door de scanner. Hij krijgt via het infuus contrastvloeistof
ingespoten en er worden nog scans gemaakt. Als hij klaar is wil de  radioloog het
infuus losmaken en knoeit nogal met de contrastvloeistof. Indy moppert ontzettend
want zijn onderbroek wordt nat. Die contrastvloeistof is ontzettend plakkerig
dus we doen alle natte spullen maar uit. Weer terug naar de KNO-arts voor de uitslag.
Ze gaan een kamer voor ons regelen want misschien moet Indy een nachtje
blijven. Dan de uitslag van de scan, er zit een vrij groot abces achter in zijn keel.
Het drukt aan een kant tegen de wervels, wat heel pijnlijk is omdat daar veel zenuwen
zitten. Aan de andere kant is een ader bijna dichtgedrukt en aan de bovenkant zit het
tegen de schedelbasis. Hij moet met spoed geopereerd worden. Er lag op dat moment iemand
op de operatiekamer en zo gauw die klaar was moest Indy meteen. Indy lag alleen maar de
blitse kamer op de kinderafdeling te bewonderen maar Patrick en ik waren
helemaal van de kaart. De KNO-arts vertelde nog dat het een hele zware infectie was en een
abces op een ongelukkige plaats en daarna iets over de risico’s maar daar heb ik al niet
meer veel van meegekregen. Wij hadden gewoon helemaal geen idee dat hij
zo ziek was en dan ineens een gevaarlijke spoedoperatie. Patrick is een rondje gaan bellen,
ik zat alleen maar te huilen. Een aardige verpleegster kwam met een fotoboek om Indy en
ons iets te vertellen over de kinderafdeling en de operatie. Indy kreeg
nog een heel charmant schortje aan en een zetpil. Heel snel, om 7 uur, kon Indy al naar de
operatiekamer. Wij konden maar mee tot aan de operatiekamer maar dat maakte Indy gelukkig
niets uit.
Wij zijn wat gaan eten want het zou anderhalf uur duren. Toen we in het restaurant zaten
kwam mijn moeder gelukkig en even later gingen we weer terug naar de kamer om te wachten.
Een verpleegster kwam vragen of we een rondleiding over de PICU wilden, de pediatrische
intensive care unit/kinderintensive care. Daar kwam de KNO-arts ons ophalen om
te vertellen hoe de operatie is gegaan. Gelukkig goed dus. De KNO-arts had de amandelen
verwijderd, een snee in de achterwand van de keel gemaakt en het abces
leeggezogen. Daarna had ze met een vinger de holte opengeduwd en de kleinere abcessen
ernaast ook opengemaakt. Het was echt een groot abces en we waren er maar net op tijd
bij. Ook zat er een ader in de knel en was er gevaar voor trombose. En ze zegt dat
het vorige kind met zo iets 3 weken in het ziekenhuis had gelegen. We mogen blij zijn
als we met de kerst weer thuis zijn. Dan kunnen we naar de PICU. Indy is nog heel suf
en slaapt de hele tijd. We krijgen een stretcher en Patrick en ik wisselen elkaar af
met waken en slapen. Indy krijgt via het infuus antibiotica, vocht en morfine en
slaapt vrijdag ook nog een groot deel van de dag. Tegen de middag gaan we naar boven
om een nieuwe scan te maken, daar krijgen we te horen dat we weer naar beneden kunnen
want de radioloog vond het geen goed idee om weer een scan te maken. Er komt toch veel
straling bij te pas en zijn schildklier ligt daar natuurlijk ook. Er moet een echo
gemaakt worden maar nu was er geen plaats. We moeten later terugkomen.
Als de echo uiteindelijk gemaakt wordt is er wel nog pus te zien maar ook lucht wat
betekent dat de wond nog open is. De pus kan dan uit de holte naar de maag lopen. Dat
kan geen kwaad. Vrijdagmiddag krijgt hij bezoek van twee dames met een droomboom die
bij alle kinderen liedjes komen zingen. Erg suf maar Indy vind het leuk. Youri staat
ineens bij Indy’s bed. Hij is helemaal alleen vanuit school naar het ziekenhuis gekomen.
‘s Avonds is Indy vrij fit, oma en tante Inge komen op bezoek. Het lukt nu wel om de
morfine af te bouwen, vrijdag kreeg Indy te veel pijn en hebben ze de dosering weer
verhoogd. Zaterdagmiddag komt eerst tante Miranda en dan oma met Terry op bezoek. Indy
is blij om zijn broers weer te zien. Tegen de avond verhuizen we naar de medium care.
Daar zijn we achteraf helemaal niet blij mee, het stinkt er, het is er klein en benauwd
en er liggen 3 baby’s de hele tijd te huilen. Op de PICU was het lekker rustig.
Zondagmiddag komen Nicky, Youri, Arjan en oma op bezoek. Indy is nu helemaal van de
morfine af en het gaat goed. Hij krijgt alleen nog paracetamol zetpillen. Hij
begint redelijk te eten en te drinken dus het vochtinfuus wordt verminderd. Dan
krijgen we te horen dat Indy naar de gewone afdeling mag en alle broertjes helpen
met verhuizen. Die kamers zijn een stuk leuker aangekleed met grote stickers op de
muren en kasten. Tegenover ons ligt een jongetje en naast Indy ligt een meisje.
‘s Avonds komt er nog een jongetje bij. Die nacht liggen er 4 kinderen en 3
volwassen op die kamer. Ik heb niet veel geslapen. Indy ook niet, hij was erg
onrustig. Maandagochtend lost Patrick mij af en ga ik naar huis om te
douchen. Als ik terugkom staat Patrick me al op te wachten. Indy is opgehaald
door Annelies van de speelkamer om een uurtje te komen spelen. We gluren door
een raampje en hij  is leuk bezig met een trein. Hij ziet er ook veel beter uit.
Patrick heeft nog meer nieuws, het infuus is eruit en Indy heeft gedoucht. Naderhand
komt de zaalarts, ze zijn heel tevreden over hem en hij mag misschien morgen al naar
huis. Wij zijn stomverbaasd, het zou nog heel lang duren en dan zoiets. Om kwart na
een hebben we een afspraak voor weer een echo. Hier zijn geen  afwijkingen meer op
te zien. Ik ben helemaal opgelucht. Als we terug op de kamer zijn komt tante Ingrid
op visite. De verpleegster komt Indy antibiotica geven. Tegen mij zegt ze dat als
Indy die goed neemt hij naar huis mag. Ik ben met stomheid geslagen, eerst is er
sprake van weken en nu kunnen we hals over kop weg. Ik bel Patrick en oma om het goede
nieuws te vertellen en vervoer te regelen. Oma komt met Terry om ons op te halen maar
we moeten nog wachten op een recept voor antibiotica. Om kwart voor vier komt Melissa
met Wesley op bezoek en vlak daarna mogen we echt weg.
We zijn allemaal heel blij dat we weer met z’n zessen thuis zijn. Indy fleurt ook
helemaal op, hij speelt en computert als vanouds. Hij eet redelijk en neemt heel goed
zijn antibiotica want hij weet dat hij anders terug moet naar het ziekenhuis. En dat
wil hij echt niet. Hij vond het niet erg om daar te liggen maar hij is toch wel heel
blij dat hij weer thuis is. Voorlopig gaat hij nog niet naar school, hij moet eerst
even aansterken maar we gaan toch op vakantie. Die hadden we eerst willen annuleren
maar nu hij zo goed opknapt gaan we toch van 3 t/m 7 januari naar Erperheide in Peer.
Indy ziek (1) Indy ziek (3) Indy ziek (5) Indy ziek (6) Indy ziek (7) Indy ziek (8) Indy ziek (9) Indy ziek (10) Indy ziek (11) Indy ziek (12) Indy ziek (13) Indy ziek (14) Indy ziek (15) Indy ziek (16) Indy ziek (17) Indy ziek (18)