“Mijn leven in puin”

Catchy titel voor een televisieprogramma maar als je leven daadwerkelijk in puin ligt heel wat minder catchy. Omdat ik zo druk ben met alle puinzooi heb ik ook al tijden niets meer geplaatst hier. De fut is er uit, denk ik. Vannacht kon ik weer eens niet slapen en dat was meteen een goede gelegenheid om weer eens wat neer te zetten.

Maar ja, wat? Ellende is alleen in televisieprogramma’s catchy. Er over lezen is saai en vervelend. En vaak is het een klaagzang zonder eind. Maar als je midden in de problemen en ellende zit lijkt er ook geen eind aan te komen. Soms wens ik zo heel erg een glazen bol. Even spieken wanneer het weer leuk wordt, wanneer het weer leven wordt in plaats van overleven.

Niet dat ik geen leuke dingen doe. Verre van dat. Dit jaar heb ik veel mooie wandelingen gemaakt en met name aan de Vierdaagse denk ik met trots terug. En natuurlijk heb ik meer leuke dingen gedaan. Maar alles wordt overschaduwd door het verdriet en de ellende van de afgelopen jaren: het overlijden van Youri wat letterlijk en figuurlijk een gat in ons leven heeft geslagen. De ziekte van mijn moeder die er uiteindelijk toe geleid heeft dat zij na een lange lijdensweg op 6 oktober is gestorven. Het niet te bevatten verraad van degene die ik het meeste liefhad. De schoolperikelen van Terry die een enorm beslag hebben gelegd op zijn en mijn energie. De lange nasleep van het ongeluk van Indy. De financiële chaos en ellende waar geen eind aan lijkt te komen. De relatieve armoede waardoor je soms keuzes moet maken die je niet zou willen maken. De bedreigingen en overlast van mijn getikte buurvrouw. De zorgen om de gezondheid van mijn vader. Mijn eigen gezondheid die natuurlijk enorm verbeterd is sinds de GBP maar toch, af en toe lijk ik wel een kwaaltjesmagneet. Het verlies van alle materiële zaken die me zo blij maakten. Mijn geliefd huis waar ik me zo veilig voelde in de buurt waar ik zo graag woonde. Mijn auto, mijn vrijheid om te gaan en staan waar ik wilde. De strijd die ik moet voeren om de hulp te krijgen en te houden die we nodig hebben. De energie die het kost om de moraal in het gezin hoog te houden en niet te verdrinken in alle ellende. En er gaat nog meer kostbare energie naar het hooghouden van de schone schijn want als ik eerlijk vertel hoe ik er voor sta schrikt dat blijkbaar af. Dat doe ik dus ook niet meer als ik iemand leer kennen. De eenzaamheid is zwaar, de last van alle problemen en zorgen die ik alleen moet dragen. Dat ik niemand heb om te overleggen of om op terug te kunnen vallen. Niemand die een arm om je heen slaat als je het zwaar hebt en het niet meer ziet zitten of je weer laat lachen. Ik moet alles uit mezelf halen en dat potje is langzamerhand behoorlijk leeg aan het raken.

Natuurlijk zijn er lichtpuntjes, lieve mensen die me troostende woorden schenken en soms meer. Dat doet me goed en ik ben er heel dankbaar voor. Maar toch, een glazen bol zou heel welkom zijn 😉

Gedicht voor Youri

“Kom terug” door Toon Tellegen

 

Als ik die woorden eens zó zacht kon zeggen

dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken

dat ik ze dacht.

en als iemand dan terug zou zeggen

of desnoods alleen maar terug zou denken

op een ochtend

“Ja”.

Taart voor Youri

 

Met een paar huilbuien en veel afleiding ben ik vandaag aardig doorgekomen. Het verdriet is er natuurlijk altijd maar nog zwaarder te dragen op zulke dagen. Ter afleiding dus bakte ik een taart. Dezelfde als met mijn eigen verjaardag. Over die was ik niet tevreden dus probeerde ik hem nu beter te maken. Youri z’n versie was beter dan de mijne maar nog lang niet perfect. De volgende jarige is Indy en dat is in oktober. Dat duurt me te lang dus ik ga volgende week maar gewoon zonder reden een taart maken. Mijn taarten zijn wel lekker maar ik wil ze ook mooi(er) hebben.

Ook nu weer een biscuittaart die ik doormidden sneed. Op de onderste laag kwam banketbakkersroom en daarop aardbeien. Hier legde ik de andere helft van de biscuit en daarop smeerde ik botercrème.

Wijzigingen tegenover de vorige taart: geen laag aardbeienjam op de onderste laag biscuit. Vond het niks toevoegen en het werd nu ook niet gemist. In de botercrème heb ik een stuk of 5 fijngemalen aardbeien gedaan. Dat was erg geslaagd. Nadeel is dat de botercreme dan roze wordt. Hoop maar dat Youri het niet erg gevonden zou hebben.

Problemen: de pudding en de aardbeien puilen/schuiven uit de taart als ik de 2e biscuitlaag er op leg. Volgende keer probeer ik een minder dikke puddinglaag. Is helaas ook minder lekker. Verder is de laag botercrème te dik. Als ik probeer hem dunner uit te smeren dan trek ik de biscuit kapot. Volgende keer ga ik de crème spuiten, kijken hoe dat gaat.2013-06-15 20.59.52 2013-06-15 21.00.02

Youri is jarig, 23 jaar alweer

En zo vieren we al de derde verjaardag zonder hem. Het verdriet om hem doet zo ongelofelijk veel pijn. Ik mis Youri zo ontzettend. Ik wil dit hele rotleven niet, ik wil alleen mijn zoon terug. Dit is zo oneerlijk. Mijn prachtige kind in een urn op het dressoir, dat slaat toch gewoon nergens op. Dat kan toch gewoon niet? Alles wat ik nog heb zijn de herinneringen, zijn spullen en wat foto’s.  En daar mag ik het mee doen :'(

Kroatie en Italie, Vakantie Youri 2009 021 (2)

Verjaardagsterugblik

Nu ik 44 ben geworden en de drukte van het vieren achter de rug is kijk ik terug. Niet op 44 jaar, dat is wat veel 😉 En er is de afgelopen 2 jaar genoeg gebeurd om op terug te blikken.

Eerst en vooral, Youri’s overlijden. Dat is zo’n klap, je wereld en je toekomst is ineens totaal anders. Dat is een ondragelijk verdriet wat je steeds maar weer wegstopt want je moet blijven functioneren. Er zijn nog andere kinderen, je moet door. Maar de lol is er wel vanaf.

Daarna de gevolgen. Mijn man was al langer ziek en dit was de druppel. Hij werd zwaar depressief. Hij kon niet meer werken en we raakten achter met allerlei betalingen. Dat heeft er toe geleid dat ons huis in november 2012 geveild is. En zo raakten we ons thuis kwijt.

Omdat ik niet op straat wilde staan met de kinderen heb ik in april 2012 een huis geaccepteerd in Maastricht. Niet bepaald wat ik zou wensen maar een thuis voor de kinderen is het allerbelangrijkste. Mijn man heeft de keus gemaakt om alleen te gaan wonen om aan zijn herstel te werken dus ik woon nu alleen met de kinderen en de dieren. Dat valt niet mee. We zijn al sinds mijn 16e bij elkaar en ik had me ook nooit voorgesteld om ineens alleenstaande moeder te zijn. Toch is met de liefde tussen ons niks mis, het dagelijkse leven met zoveel mensen is hem alleen teveel.

Na alle verhuisperikelen was het tijd om onze financiële situatie onder ogen te zien. Alleen kon ik dat niet meer, het werd me allemaal teveel. Daarom hebben we in december 2012 een beschermingsbewindvoerder laten benoemen door de rechtbank. Het idee was dat deze persoon onze financiële zaken zou overnemen en zou regelen zodat we daar geen omkijken meer naar hadden. Dat zou ons rust geven en de zekerheid dat in ieder geval de vaste lasten betaald zouden worden. Helaas zijn we aardig op de koffie gekomen hiermee. Deze persoon bleek onze zaken helemaal niet zo goed te regelen als we hadden gehoopt en we hebben hier heel veel ellende van gehad. Triest dat iemand die je zou moeten helpen en daar ook voor betaald krijgt, je alleen nog verder in de problemen helpt. Gelukkig zijn we per 1 augustus van deze persoon af. Omdat ik mijn vertrouwen in de mensheid nog niet helemaal verloren heb én ik het gewoon ook niet alleen red, heb ik meteen door de rechter een nieuwe bewindvoerder laten benoemen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het nu wel goed zal gaan en de zaken eindelijk op orde komen.

Door de gedwongen verkoop van ons huis hebben we een enorme schuld. Met nog wat achterstanden hier en daar zitten we wel op 2 ton. Dat kunnen we nooit meer aflossen.  Gelukkig bestaat er zoiets als de WSNP. Als je daar in toegelaten wordt los je in 3 jaar tijd zoveel mogelijk af. Hou je je aan de regels dan wordt de rest van je schuld niet meer inbaar verklaard. Dat is jammer voor de schuldeisers maar voor ons de enige oplossing. We hopen dan ook heel erg dat we daar voor toegelaten worden. De weg er naar toe is alleen best hobbelig. Eerst moet je je aanmelden voor de gemeentelijke schuldhulpverlening. Dat vereist wel enig doorzettingsvermogen want daar is een wachtlijst voor én je moet een enorme hoeveelheid gegevens en kopieën aanleveren. Helaas was dat ook nog eens allemaal voor niets want onze aanvraag werd afgewezen. Eerst moest de totale schuld duidelijk zijn en dat kon pas als het huis geveild was. Toen dat rond was hebben we weer een nieuwe aanvraag ingediend. En ook deze werd afgewezen. Het bleek een probleem te zijn dat mijn man en ik apart woonden en toch getrouwd waren. Dat was tegen hun regels. Het is heel, heel bitter als je moet scheiden om de hulp te krijgen die je nodig hebt terwijl je niet wil scheiden. Maar als we ooit weer een toekomst zonder schulden willen zit er niks anders op. Vandaar dat we een scheiding hebben aangevraagd. Op de uitspraak zijn we nog aan het wachten. Dan wagen we een nieuwe poging bij de schuldhulpverlening. Hopelijk zijn er dan geen belemmeringen meer.

In oktober 2012 kreeg mijn moeder te horen dat ze terminale kanker heeft. Hoe lang ze nog bij ons is weten we niet. We hopen in ieder geval nog op de zomer. En als toetje op de kers brak ik in maart 2013  mijn elleboog waar ik nog steeds mee sukkel.

Genoeg om op terug te blikken dus. Maar hoe doe je dat? Ik heb het idee dat als ik echt zou stil staan bij alles wat gebeurt is en echt zou voelen wat ik allemaal kwijt ben, ik dan helemaal instort. En dat kan niet want ik moet er voor de kinderen zijn. Die zijn nu het allerbelangrijkste. Zij zijn ook mijn motivatie om er nog iets van te maken want zoals gezegd, de lol van het leven is er wel vanaf.

Een kennis schrijft prachtige gedichten en zij had met nog andere kunstenaars een expositie bij Samen koken samen eten Op vrijdagavond kun je daar aanschuiven voor een heerlijk 3 gangen diner waar je naar gelieve voor betaalt.  De jongste 2 kinderen en ik zijn er laatst de expositie gaan bekijken en we hebben er natuurlijk ook gegeten. De gedichten van mijn kennis kende ik natuurlijk al en ik ging voornamelijk voor de quilts die er ook hingen. Vroeger heb ik veel gequilt maar dat is helemaal naar de achtergrond gedrongen door alles wat de laatste jaren gebeurd is. Maar het was wel heel leuk om deze quilts te zien en ik moet het quilten echt weer oppakken want ik mis het gefröbel met die lapjes 🙂 Tijdens het dessert liet de eigenaar, Victor foto’s zien van zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Victor vertelde heel inspirerend en boeiend over zijn voetreis die begon in Frankrijk en eindigde in Fisterre, bij de Atlantische Oceaan. Dat is zo’n 900 km in iets meer dan een maand, met wat rustdagen dus anderhalve maand. Op de een of andere manier raakte zijn verhaal iets in mij. Misschien is een voettocht naar Santiago voor mij een manier om te leren om te gaan met alles wat er gebeurt is. Misschien kan ik in die anderhalve maand de rust en berusting vinden die ik zo hard nodig heb.  Ik denk dat zo’n tocht je altijd iets oplevert. Of ik vind wat ik zoek weet ik niet, ik weet nog niet eens precies wat ik zoek. Maar sinds die avond denk ik vaak aan een tocht naar Santiago, het is net alsof er een zaadje in mijn gedachten is geplant. En wie weet tot wat zo’n zaadje uitgroeit.

Helaas staan tussen droom en realiteit altijd heel wat obstakels. De zorg voor de kinderen en de dieren bijvoorbeeld. De onzekerheid met betrekking tot mijn moeders gezondheid en de twijfels of ik zelf wel zo’n tocht aan kan. Het is anderhalve maand elke dag heel veel lopen door weer en wind. Je slaapt in pelgrimsherbergen met honderden mensen tegelijk en dat allemaal in een vreemd land met een taal die ik niet spreek. En het waarschijnlijk grootste obstakel, de financiering van de hele onderneming. Al met al gaat er toch een aardig bedrag in zitten en dat heb ik niet. Nu ben ik vrij vasthoudend als ik iets wil dus ik heb een potje gemaakt waar ik alle kleingeld in mik. Dit onder het motto “alle kleine beetjes helpen Heidi naar Santiago” 😉 Ook ben ik Spaans aan het leren. Het lijkt me wel heel handig als ik op z’n minst iets te eten kan bestellen en naar de weg kan vragen. Ik denk dat het jaren gaat duren maar het gaat me lukken om die pelgrimstocht te lopen. Ik heb in ieder geval iets om naar uit te kijken als ik het met alle ellende niet meer zie zitten.

Gekregen

Van een heel mooi mens een hele lieve kaart gekregen bij de sterfdag van Youri. Zoiets betekent veel voor mij. Dank 🙂

Het verhaal tot nu toe

De samenvatting van ons verhaal. (Speciaal voor degenen die niet het hele weblog willen lezen)
Ons leven was nooit makkelijk. Veel later bleek ook waarom en waren gebeurtenissen beter te duiden. Ik kreeg namelijk in 2007 de diagnoses ADD en Syndroom van Asperger, de kinderen bleken al eerder allemaal PDD-nos te hebben en de twee jongsten respectievelijk ADD en ADHD. Ik heb beslissingen genomen en dingen gedaan die ik misschien (zeker) beter niet had kunnen doen en nemen. Fouten die veel ellende opleverden. Maar altijd was er de liefde voor ons gezin, voor ons samen die ons weer er door sleepten en waardoor je wist waarvoor je het allemaal deed.
Wij hebben in 1996/1997 een huis gebouwd. Een prachtig en geriefelijk huis, helemaal naar onze wensen. Maar we groeiden we uit ons huis. We hadden intussen 4 kinderen die gezien hun leeftijd en stoornis meer ruimte, lees eigen kamer nodig hadden. Ze lagen in ons oude huis met z’n tweeën op één kamer en dat leverde voortdurend spanningen op.
Ook boterde het niet echt tussen mij en mijn familie die naast ons woonde. Gelukkig heeft tijd en afstand daar goed aan gedaan. Maar op dat moment was de voortdurende nabijheid teveel voor mij.
In de zomer van 2006 zochten en vonden we een huis in Margraten. Een voormalig pension met 5 slaapkamers en een dubbele zolder. Ruimte in overvloed en ik had een ongelofelijke klik met dat huis. Tuurlijk was het een oud huis met veel onderhoud maar in mijn ADD enthousiasme zag ik daar natuurlijk geen enkel beletsel in. En we waren jong en gezond dus waarom zou het ook een probleem moeten worden?
Ik ging naar de bank voor een hypotheek en en ook daar waren geen enkele belemmeringen. Ook de noodzakelijke verbouwing/renovatie leverde geen problemen op. Hoeveel ik wilde lenen? Euhh, geen idee. Ik noemde een idioot hoog bedrag en kreeg meteen een akkoord. Dat waren nog eens tijden. Wat ik me niet realiseerde en de bank me niet vertelde, de markt voor koophuizen was toen al aan het inzakken. De verwachte winst op de verkoop van ons oude huis verdampte toen het maar steeds niet verkocht werd en we met de prijs moesten zakken. Het was een enorme opluchting toen het uiteindelijk toch lukte werd maar de domper kwam toen bleek dat we niet zoveel als verwacht op de nieuwe hypotheek konden aflossen. Uiteindelijk hadden we een behoorlijk pittige hypotheekschuld op ons nieuwe huis. Volgens de bank was dat geen probleem. De rente konden we aftrekken en er stonden genoeg inkomsten tegen over. Dat was waar en ik verbande het onrustige gevoel naar een stil plekje in mijn hoofd.
Op zaterdag 26 maart 2011 belde mijn moeder ‘s ochtends vroeg dat onze oudste zoon daar gestorven was. Een aardverschuiving zonder weerga. Een schok die we nooit te boven komen. Letterlijk en figuurlijk een enorm gemis.
Na de crematie ging het steeds slechter met mijn man, Patrick. Hij was al kwetsbaar door zijn slaapapneu waar hij waarschijnlijk al jaren mee kampte en nu kwam daar nog een zware depressie boven op. De directe aanleiding was natuurlijk het overlijden van onze oudste. Maar in de 27 jaar dat wij samen zijn heeft hij door mijn stoornissen ook veel moeten slikken wat toch ook schade heeft aangericht. Ondanks medicatie en hulp van een psychiater en psycholoog knapte Patrick niet echt op. Hij was weliswaar niet meer constant zo diep depressief maar goed ging het hem helemaal niet.
Werken kon mijn man niet meer en ineens vielen we enorm terug in inkomen. Dat leverde grote problemen op die ik al snel niet meer overzag. Ik schakelde een budgetcoach in en de conclusie was dat onze vaste lasten zo hoog waren dat het een onhaalbare kaart was om dit huis te behouden. Het waren niet alleen de hoge hypotheeklasten maar ook de pittige stookkosten die je in een oud, slecht geïsoleerd huis nu eenmaal hebt.
Langzaam begon zich de omvang van dit drama af te tekenen. Nu we de aflossingen niet meer konden opbrengen zou het huis vroeg of laat geveild worden en wat dan? Gelukkig had ik een oude inschrijving bij het woningburo in Maastricht. Niet dat ik naar Maastricht wilde. Na 5 jaar in Margraten wonen was ik erg gehecht aan dit dorp en had ik daar mijn sociaal leven. Maar er zijn maar weinig huurhuizen in Margraten of de dorpen in de omgeving en de kans op zo’n woning was heel erg klein. Uiteindelijk begon ik toch te reageren op huurwoningen in Maastricht en al snel kon ik een woning krijgen met 4 slaapkamers. Niet bepaald in een geweldige buurt en erg klein vergeleken bij wat we gewend waren maar we zouden in ieder geval een dak boven ons hoofd hebben.
In april 2012 verhuisden de kinderen, onze dieren en ik naar Maastricht. Een behoorlijke overgang, zeker omdat Patrick in ons huis in Margraten bleef wonen. Het idee was dat hij daar een tijdje alleen zou zijn om te kijken of hij beter opknapte als hij meer rust had. Het is natuurlijk een enorm verschil of je een gezin hebt met een vrouw, drie kinderen, een hond en twee katten of dat je alleen woont. Ik verwachte op dat moment dat de bank vrij snel de executieverkoop zou aankondigen en dat mijn man dus na een paar weken, misschien een maand of twee, bij ons zou komen wonen. Maar het alleen wonen deed Patrick  zo goed dat hij besloot om niet bij zijn gezin te komen wonen maar een flat voor zich alleen te huren. De rust is helend maar hij is er nog lang niet. Hij heeft behoefte aan ruimte, rust en de mogelijkheid om zijn eigen structuur te volgen. Dat is niet mogelijk in een huishouden zoals ik dat voer met de kinderen. Hier is constant iets aan de hand, heel veel onrust en bedrijvigheid. Logisch ook met 3 pubers in huis maar heel slecht voor mijn man.
Ondertussen kondigde de bank de executieveiling aan. Op 8 november 2012 zal ons thuis geveild worden. Dat is heel verdrietig omdat ik zo gelukkig ben geweest in dat huis. Er liggen daar zoveel herinneringen en het is het laatste huis waar onze oudste heeft gewoond en waar we met z’n allen samen zijn geweest. Maar het is niet anders. De consequentie van het veilen van ons huis is dat we met een enorme restschuld blijven zitten. Die zullen we nooit kunnen afbetalen. Vorig jaar september heb ik ons al aangemeld bij de Kredietbank Limburg in de hoop hulp en advies te krijgen om de schulden te beperken. Dat was een behoorlijke vergissing. Na inlevering van een torenhoge stapel kopieën werd het stil aan die kant. Geen hulp, geen advies. De Kredietbank liet na lange tijd weten dat ze niets voor ons konden doen totdat het huis verkocht was. Dan was namelijk pas de totale schuld bekend en konden ze met de bemiddeling beginnen. Mij lijkt dat er in de tussentijd toch nog het een en ander te regelen is maar dat mochten we allemaal zelf uitzoeken. De Kredietbank heeft in mijn ogen een wel hele smalle opvatting van haar taak. Dat de Kredietbank ons niet wilde helpen was al een domper maar de klapper kwam een paar weken geleden. We hadden een gesprek daar om de laatste stand van zaken door te spreken. Patrick en ik dachten dat we nu eindelijk hulp zouden krijgen omdat er nu een veilingdatum bekend is. Helaas kwam de dame van de Kredietbank met een nieuwe reden om de bemiddeling te beëindigen. Omdat mijn echtgenoot en ik apart wonen kunnen ze ons niet helpen. De regels van de Vereniging van Kredietbanken stellen dat 2 aparte woningen een benadeling van de schuldeisers betekenen en daarom is bemiddeling dan niet mogelijk. Het komt er op neer dat we moeten gaan samenwonen wat door de gezondheid van mijn man dus niet mogelijk is of dat we moeten gaan scheiden. Ik vind het onverteerbaar dat een instantie ons eigenlijk verplicht om te gaan scheiden als we hulp willen krijgen. Mij lijkt dat we ellende genoeg hebben (gehad) en een scheiding daar bovenop is echt teveel. Tuurlijk verandert een scheiding niks aan het gevoel dat mijn man en ik voor elkaar hebben. Maar wij zijn komende mei 24 jaar getrouwd en voor mij betekent dat heel veel. Een huwelijk is niet alleen een papiertje of een administratieve  handeling. Mijn huwelijk is onderdeel van wie ik ben, zichtbaar teken van de liefde tussen mijn man en mij, de verbintenis waaruit onze 4 kinderen zijn voortgekomen, de fundering van ons gezin en het is, in mijn ogen, niet iets wat je beëindigd omdat een instantie dat makkelijker vind.
Ondertussen ging ik naar een advocaat en er bleek een ontsnappingsmogelijkheid te zijn. We konden ook scheiden van tafel en bed. Dan blijf je gewoon getrouwd maar je financiële zaken worden wel gescheiden. Dat zou voor ons de perfecte oplossing zijn.  Daar ben ik nu mee bezig en hopelijk kan dat snel afgerond worden.

Jarig

Youri is vrijdag 22 jaar geworden. Een moeilijke dag voor ons.

Gelukkig zijn er mensen die je letterlijk een Lichtpuntje sturen 😉 Bedankt Petr@

Kerstmis 2011

Eindelijk is iedereen naar bed en eindelijk heb ik even rust om over de afgelopen kerst te denken. Ik ben geen mens van feesten, nooit geweest. Sinterklaas vond ik leuk toen de kinderen klein waren, kerst is gewoon 2 dagen rustig aan, verjaardagen zijn eigenlijk alleen maar leuk voor de kinderen. Het is ook niet dat ik heel erg op zag tegen deze kerst, het is gewoon iets waar ik weer door heen moest.

Nu met de kerst wilde ik toch proberen om in ieder geval iets te doen. Dus hebben Indy en ik de kerstboom versierd en ik heb me een hernia gesleept aan de boodschappen. Met kerstavond hebben we de steengrill vol gelegd met allerlei lekkere stukjes vlees, samen met allerlei andere lekkers. Eerste kerstdag hadden we met dank aan mijn moeder een lamsbout, aangevuld met de restjes van de dag van te voren. Tweede kerstdag hadden we aardappelkroketjes met confit de canard. Het heeft gesmaakt 🙂

Omdat de kinderen met sinterklaas niks hadden gekregen had nu wat kleinigheidjes gekocht. Voor Terry en Indy een webcam en voor Nicky een boek van Steven King. En voor elk kind een pak van 6 stuks noodlesoup. Daar zijn ze gek op. Ik moest voor de confit de canard naar de Hanos en daar is die noodlesoup goedkoop en verpakt per 6. Dat schiet wat meer op dan die enkele zakjes bij de Plus. Voor Patrick had ik ook wat gevonden. Hij heeft al een paar keer geprobeerde om zelf chips te maken maar wat hij ook probeerde, het was geen succes. De smaak was wel goed maar ze waren niet knapperig. Of juist iets te knapperig 😉 Mijn zusje zei dat er een speciale chipsmaker van de Tupperware is geweest, Mr. Crispy. En ze had ook nog iemand op Marktplaats gevonden die hem aanbood. Die heb ik dus gekocht en gister aan Patrick gegeven. Hij heeft hem nog niet uitgeprobeerd dus het is nog even afwachten.

En nu is de kerst alweer voorbij. Alle rommel is opgeruimd, de boom volgt een deze dagen. De eerste kerst zonder Youri. Wat ik het ergste vind is dat er nooit meer een kerst komt met Youri. Dood is zo ellendig definitief, zo voor altijd.

Ik herinner me Youri’s eerste kerst nog. Hij was toen een half jaar oud en vond die boom machtig interessant. Al die lampjes en die ballen. En al die kadootjes natuurlijk 😉 Vooral het papier was erg interessant. Het was zo’n ontzettend mooi kind en zo lief. Tuurlijk hadden we zo onze problemen. Hij heeft het eerste jaar bijna geen nacht doorgeslapen maar toch, ik was zo blij met hem. Zo trots op mijn prachtige eerste zoon. Ik was zo graag moeder en we hadden zo’n leuk gezin. Zoveel geluk. Al die 20 jaar van zijn leven was ik blij met hem. Ook al gingen dingen soms erg moeilijk, Youri was mijn trots. Mijn eerste kind, mijn zoon. Ik mis hem zo ontzettend. Mijn hart doet er gewoon pijn van, het voelt alsof er een stuk uit is getrokken. En het komt allemaal nooit meer goed. Bij Youri gebeurde er altijd wel wat, maar alles was te fiksen. Het was soms moeilijk maar we konden alles aan, we kwamen er altijd wel weer uit. Maar dit is niet meer te fiksen. Hier komen we niet meer uit. Youri is dood en dat verandert niet meer. En dat doet zo ontzettend veel pijn. Ik mis hem zo erg. Zo onzettend erg.

Derek Ogilvie

Mijn zusje belde een tijdje geleden dat Derek Ogilvie in het MECC kwam en dat ze kaarten had gekocht. Of ik mee wilde? Heel toevallig had ik ‘s middags een uitzending gezien van Derek en toen had ik er over zitten na te denken wat ik daar van vond.
Ik heb altijd geloofd dat dood ook gewoon dood is. Einde oefening, niks geen leven na dood, geen hemel, geen geesten, geen reïncarnatie, geen 72 maagden, geen hel, geen walhalla. Maar Derek claimt dat er een spiritworld is en dat hij met de geesten kan communiceren.
Gisteravond was het zo ver en reden we naar het MECC. De Congreszaal is mooi en vooral groot. Later hoorde ik dat er 900 mensen in zaten. Alle shows waren uitverkocht maar die van ons was nog bijna niet doorgegaan. Derek was de avond van te voren van het podium gevallen en naar de EHBO gebracht. Zijn enkel was niet gebroken maar hij had er toch gips om wat ‘ie ook trots liet zien. Dat avontuur was wel weer goed voor een sterk verhaal en veel grapjes over de “cute doctor” die hem had behandeld en de sterke pijnmedicatie waar hij een beetje high van was 😉 Ik moet zeggen, hij liep als een kievit dus het waren inderdaad goede pijnstillers.
De show begon met een man die uitleg gaf en ook vroeg om de mobiele telefoons uit te zetten. Uiteraard ging er tijdens de show toch weer een telefoon af. Het beloofde rondje voor alle 900 mensen ging helaas niet door.
Na een introductiefilmpje over Derek ging het licht uit, de spots aan, klonk snoeiharde muziek en toen kwam Derek op als een popster. Volgens mij geniet ‘ie er volop van dat hij zo’n show kan geven. Ach, als je het toch doet kun je ook net zo goed flink uitpakken 😉
Ik vind het wel een heel aparte man. Hij is best grappig en charmant. Proud to be gay, al ligt dat misschien ook er aan dat ‘ie nu in Nederland was. Hij vertelde dat hij in Cyprus woont en dat het daar een groot verschil was met hoe homo’s in Nederland bejegent worden. Hij bedankte ons hier voor. Als ik het nieuws over de toenemende homodiscriminatie mag geloven dan zal ‘ie dat niet lang meer doen 🙁
Derek begon met de readings en het is ongelofelijk hoeveel details hij weet te noemen. Dingen die mensen hadden gedaan met datum en tijd erbij. Dat vind ik dan ook weer zo onwaarschijnlijk. Stel er bestaan geesten, zouden die zich er dan mee bezig houden dat jij op donderdagochtend om 11 uur thee hebt gezet?
Toch was het indrukwekkend wat ‘ie allemaal wist te vertellen. Ik blijf dus twijfelen. Ik geloof het nog steeds niet maar ik kan ook niet verklaren wat ik gezien heb. Als het doorgestoken kaart is dan is het heel goed gedaan. En volgens mij is het ook niet haalbaar om op zo’n schaal de boel te bedonderen. Er is dan altijd wel een slimmerd erbij die met zijn verhaal naar de Story oid stapt. Dat is met geen contract of boete te ondervangen.
Hoe dan ook, ik had een leuke avond en dat was de opzet. Waar of niet waar, laat ik maar in het midden.
Uiteraard had ik er toch, ondanks mijn twijfels, op gehoopt dat Derek iets over Youri zou vertellen. Hij had het aan het eind wel over iemand met een tatoeage van een doodshoofd maar daar ging ‘ie verder niet op in. Youri had een tatoeage van een doodshoofd op zijn schouder.
Ik ben daar niet teleurgesteld over want ik had al bedacht dat het erg onwaarschijnlijk zou zijn dat juist ik een reading zou krijgen in een zaal met 900 mensen. En Youri deed altijd zijn eigen zin dus die zal zich op zo’n avond juist niet laten zien 😉
Het was een belevenis, laten we het daar maar op houden.

Mijn zusje en ik bij Derek Ogilvie:

Herinnering aan Youri

Indy wilde een hanger met de foto van Youri er op en een beetje van zijn as er in. Alles afgezocht irl en op internet maar niks gevonden. Uiteindelijk vond ik http://www.sparklingmemories.nl/ en heb gemaild en gebeld met de hele aardige en meedenkende eigenaresse. Uiteindelijk heeft zij precies naar Indy’s wensen een hanger laten maken waar hij nu heel blij mee is en ik dus ook 🙂

Youri’s spullen terug

De politie heeft de spullen teruggebracht die Youri bij zich had toen hij stierf. Zijn nieuwe mobiel, zijn Zippo aansteker en zijn beurs met zijn rijbewijs, ID kaart enzo. Ik ben blij dat we die spullen weer terughebben. Zijn toch kleine stukjes Youri. In zijn mobiel zaten nog een hoop foto’s van zijn vakantie in Cambodja. Sommige had ik al gezien, andere waren nieuw.

Rouw

Rouw is een vreemd verschijnsel. Je leven moet gewoon doorgaan, je moet voor de andere kinderen zorgen, je rekeningen betalen, stofzuigen terwijl je hele lijf schreeuwt om het kind wat je kwijt bent.
Je wil met hém bezig zijn en niet met allerlei triviale dingen maar tegelijkertijd helpt het alledaagse ritme. Je wil hele dagen huilen maar op een gegeven moment kun je het gewoon niet meer. Af en toe drupt er nog wat maar de intense huilbuien van het begin komen niet meer. Niet dat het verdriet weg is. Integendeel. Het bijt je op de meest onverwachte momenten in je hielen. Je staat in de rij voor de kassa en achter je vertelt een jongen van Youri’s leeftijd trots tegen een kennis dat hij zijn rijbewijs heeft gehaald. Dat ‘ie nu overal met de auto naar toe kan. Precies zoals dat bij Youri was. Hij was zo trots op en blij met zijn rijbewijs.
Of je komt een verdwaalde sok van hem tegen. Of je krijgt zijn spullen terug van de politie. Of hij is jarig. Een en twintig zou hij zijn geworden. Of je komt langs zijn kamer en ziet zijn lege bed. Of je ziet zijn schoenen staan die je maar niet kunt opruimen.
Elke dag zit vol herinneringen. Die wil ik niet kwijt. Herinneringen zijn het enige wat ik nog heb van mijn mooie kind.

Frederiek, die ik ken van Twitter, heeft een goed stuk geschreven over de onzin van verwerken

Youri’s as

Vandaag hadden we een afspraak in het crematorium. De wettelijke termijn dat de as daar moet blijven was om en we moesten aangeven wat we met Youri’s as wilden. Daar hadden we het samen al eerder over gehad, we willen hem gewoon thuis hebben. De kinderen wilden graag een assierraad en we hadden al een aantal urnen bekeken maar Patrick vond geen enkele mooi. Dus dat wilden we allemaal vandaag bespreken.
We begonnen met de assieraden. Indy wist precies wat ‘ie wilde. Een hanger met voorop Youri’s foto en er in de as. Helaas hadden ze die niet dus dat was snel klaar. Terry kreeg een aantal hangers te zien en heeft een hele mooie uitgezocht.


Nicky vond geen enkele hanger mooi en wilde eigenlijk een ring. Ze hadden daar wel een paar ringen maar niks wat hem aansprak. De dame van het crematorium kwam met de suggestie om eens bij een juwelier te gaan kijken. Dat gaan we van de week doen.
Daarna hebben we urnen bekeken. In die ruimte stonden er een aantal en er waren ook nog folders maar wederom was er niks bij wat Patrick aansprak. Er was een urn uit natuursteen die wel enigzins ging dus de dame van het crematorium gaf als tip mee dat we eens bij een steenhouwer moesten gaan kijken.
Toen kwam de vraag of we de as van Youri mee wilden nemen. Zij zouden dan een beetje as daar houden voor als we de ring van Nicky en de hanger van Indy gekocht hadden. Dan konden we die langsbrengen en dan vullen zij ze.
Uiteraard wilden we Youri mee naar huis nemen dus alle papieren werden in orde gemaakt. En toen waren we klaar en gingen we naar huis. De urn staat nu op het dressoir. Dat is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant ben ik blij dat hij weer thuis is. Aan de andere kant wil je je kind niet in een urn op het dressoir hebben staan.


Wat een klotedag :(

Gisteravond begon het. Ik zat nog laat op de bank en ineens viel me in hoe Youri dan ook altijd zo aan het nachtbraken was en dan ineens in de deuropening stond en dan bromde “moet jij niet eens naar bed?”
Tranen met tuiten heb ik gehuild. Ik mis hem zo ontzettend en ik trek het gewoon niet als ik bedenk dat dit voor altijd is. Dat ik hem gewoon nooit meer zal zien. Ik wil dit niet, ik wil hem terug. Ik wil gewoon mijn kind terug en wel nu. Dit is zo klote
Uiteindelijk toch maar naar bed gegaan en al snikkend in slaap gevallen.
Vanmorgen hield het ook allemaal niet over maar ik ben toch maar gaan zwemmen. Onder het zwemmen kwamen de tranen weer. Gelukkig valt dat niet op in al dat water. Met hangen en wurgen toch maar het half uur zwemmen afgemaakt. Een paar mensen van het zwemgroepje zeiden of vroegen dingen over Youri en toen zat het me alweer ontzettend hoog. Maar even gewacht tot iedereen weg was bij het douchen en maar weer wat traantjes weggepinkt.
Op maandag en donderdag ga ik na het zwemmen altijd naar de huisarts voor mijn B 12 spuit. Die moet voorlopig 2x per week. Toen ik in de praktijk binnen kwam zwaaide de assistente al meteen dat ik kon doorlopen naar het prikkamertje. De assistente kwam meteen na mij binnen en vroeg hoe het ging want ze vond me er slecht uitzien. En toen gingen de sluizen pas echt open. De assistente moest er zelf ook van huilen. Het is heel toevallig dat ik nu 2x per week in de praktijk moet zijn maar ik vind het wel fijn. De assistentes vragen altijd hoe het met me gaat en leven enorm mee en dat doet goed.
Toen ik weer wat rustiger was en mijn spuit had gehad ben ik nog even bij mijn ouders langs geweest en heb ik nog wat boodschappen gedaan maar ik was blij toen ik weer in de auto zat op weg naar huis.
Thuis heb ik een broodje gegeten en wat tv gekeken met Nicky maar daarna ben ik naar bed gegaan. Ik kon niet slapen maar omdat ik het de hele dag al zo koud had was het gewoon fijn om in een lekker warm bed te liggen.
Om een uur of 4 kwam de psychiater op huisbezoek. Ze had vorige week gebeld omdat ze zich zorgen maakte over me. Ik kom daar nu al een tijdje en het is een fijn mens. We hadden een goed gesprek maar ik heb het weer niet droog kunnen houden. Vandaag worstel ik gewoon zo erg met de vraag waarom. Waarom moest dit gebeuren? Daar kon de psychiater me helaas ook niet mee helpen.
Daarna was het even druk met koken en zo maar toen ik naderhand weer alleen op de bank zat kwam dat pesterig mannetje met die hamer weer. Ik heb wat heen en weer gezapt, wat gecomputerd maar het was het allemaal niet. Uiteindelijk heb ik maar een glas port genomen en ben ik maar alles van me af gaan schrijven hier. Dat helpt, hoop ik.

BBQ

Vandaag hebben we voor het eerst zonder Youri gebarbequed. Hij vond dat altijd zo leuk en we hebben het vorig jaar eigenlijk veel te weinig gedaan. Nu hebben Patrick, de kinderen en ik, samen de tuin opgeruimd en mijn zusje Inge heeft voor de bbq gezorgd. Makkelijk als je zelf niet de boodschappen en de voorbereidingen hoeft te doen 😉 En gezellig zo met z’n allen. Alleen dan zonder Youri. Zeker bij dit soort dingen mis ik hem. Ach onzin, ik mis hem altijd. Wat is dit ontzettend klote. Dat lege gevoel. Het gevoel dat alles zinloos is. We hebben altijd zo ons best gedaan voor Youri, zo ontzettend veel tijd en energie in hem geïnvesteerd. In Youri is meer tijd en energie gaan zitten dan in de andere drie kinderen bij elkaar. Dat was gewoon nodig. Youri was vanaf het begin anders dan andere kinderen. Veel later bleek dat ie autistisch was en hoe ouder Youri werd, hoe duidelijker het werd dat hij toch wel een behoorlijk handicap had. Wrang want je zag niks aan hem. Het was zo’n mooi kind en later een boom van een vent. Bijna 2 meter lang en 141 kg, groot en sterk. Nog steeds een knappe vent om te zien maar hij had soms veel last van eczeem in zijn gezicht.
Ondanks het gemis was het toch een gezellige bbq en hebben we lekker gegeten dankzij Inge. Nu maar hopen op een lange en vooral zonnige zomer zodat we dit nog vaak kunnen doen.

Weer een gewone maandag

Patrick heeft vanmorgen Indy naar school gebracht en ik kon wat langer slapen. Blijkbaar heeft me dat goed gedaan want ik had enorm veel energie toen ik eindelijk op stond.
Youri’s kamer was erg rommelig en vooral stoffig en dat ergerde me al lang.Vandaag greep ik mijn kans en heb ik zijn hele kamer opgeruimd en schoongemaakt. Mennnn, wat kwam daar een troep uit en een stof vanaf. Mijn poetswater was zwart. Maar het resultaat is er naar. Het is er weer fris en schoon 🙂
Nog even een rondje was en de kattebakken en daarna was het wel even tijd voor een lunchpauze. Een bord met de overgebleven chinees van gisteren en de krant, meer heeft een mens niet nodig.
In de krant stond een stukje over de komende zomer en ineens kwam daar weer die eikel met die hamer. Youri zal de komende zomer niet meemaken, geen enkele zomer meer. Hij zal nooit een vrouw hebben en ik zal nooit zijn kinderen zien. Youri zal nooit de kinderen van zijn broers meemaken en hij zal bij geen enkele verjaardag meer zijn. Ik heb zo gehuild, het idee van wat hij allemaal mist en wat ik allemaal van hem mis. Het is allemaal zo klote.
Ik had nog wat energie over en zocht wat afleiding dus heb ik de veranda eens onder handen genomen. Youri’s computer staat daar en die was ook al zo stoffig, net als de buro’s. Er kwam een vuilniszak rommel af van alle bureau’s. Ongelofelijk. Ik heb me een breuk gesleept aan alle gereedschap van Patrick wat steeds op de buro’s neergelegd is. Dat ligt nu weer in de stal waar het hoort. Nicky heeft het restant van de plinten naar de stal gebracht wat er nog lag en daarna heb ik alles afgewassen, gezogen en gedweild. En daarna was ik moe en ben ik op de bank in slaap gevallen 😉
Patrick was Indy gaan halen op de B.S.O. en had op de terugweg friet gehaald. Helaas vielen die niet bepaald goed en heb ik maar weinig kunnen eten. Ze waren ook niet erg lekker eigenlijk maar ik had honger.
Patrick en ik gingen op de bank zitten om tv te kijken maar hij vond z’n draai niet. Hij bleef maar rondlopen en was erg verdrietig. Uiteindelijk heeft ‘ie de auto gepakt en is hij een stuk gaan rijden. Het hielp niet echt want toen ‘ie terug kwam was hij nog steeds erg down.
Patrick begon ineens weer over dit blog. Van de week moest ik de berichten over Youri weghalen maar later konden ze weer terug. Nu wilde hij dat ik alles zou weghalen. Uiteraard respecteer ik dat maar ik vind het wel heel erg. Dit blog is een echte uitlaatklep voor mij. Daarom heb ik besloten om de berichten niet te verwijderen maar ze op privé te zetten. Dan kan ik ze nog lezen en ik kan nog gewoon verder schrijven maar niemand kan ze meer lezen. Heel jammer want ik heb al zo vaak hele leuke, lieve en meelevende reacties gekregen die me goed deden.

Tour

03-04-2011

We hebben ontzettend veel bloemstukken gekregen gisteren. Omdat Youri gecremeerd is hebben we er voor gekozen om de bloemstukken te verdelen over de graven van al eerder overleden familieleden.
Mijn ouders hadden alle bloemstukken gisteren meegenomen en in de schuur gelegd dus vanmiddag zijn we daar naar toe gereden. Onze auto was helemaal vol en daarna die van mijn moeder en toen gingen we eerst naar de begraafplaats in Heer. Daar liggen mijn opa en oma, de ouders van mijn moeder en het kindje van mijn nicht. Die hebben allemaal een mooi bloemstuk gekregen. Daarna zijn we naar begraafplaats Oostermaas gereden waar het kindje van mijn schoonzus ligt. En uiteindelijk zijn we naar het kerkhof van Amby gereden. Daar liggen mijn andere opa en oma, de ouders van mijn vader dus en daar liggen de oma en opa van Patrick en mijn neefje Nic, het kindje van mijn broer. Ook het kindje van de vriendin van mijn moeder kreeg een mooie bloem.
Ik heb mijn moeder een mooi boeket gegeven en zelfs hebben we 2 boeketten en een bloemstuk thuis staan.
Alles wat betreft de herdenking en de crematie is nu klaar en ik vond het mooi en het heeft me een goed gevoel gegeven.
Morgen ga ik alle papierwerk regelen en van de week Youri’s kamer opruimen. Hij heeft weer zo’n rommel achtergelaten en nu kan ik mijn kans grijpen om eens goed op te ruimen en te poetsen. Zijn spullen laten we gewoon staan natuurlijk op een paar dingen na. Patrick draagt nu Youri’s horloge en Terry heeft een schildje met ‘No bullshiting” wat Youri eens gekocht heeft, op zijn kamer gehangen. Van de week hopen we de spullen te krijgen die nu nog bij de politie zijn. Nicky wilde graag Youri’s aansteker hebben en ik denk dat Youri’s mobiel ook maar naar Nicky moet gaan. Die van Nicky is heel hard aan vervanging toe vandaar.
Ergens is het onzinnig om je met die praktische zaken bezig te houden. Maar ja, het zal toch allemaal geregeld moeten worden.

Crematie

02-04-2011

Vandaag is Youri’s herdenkingsdienst en crematie. Heel raar, ik zou er alles voor over hebben om dit niet te hoeven doen maar aan de andere kant kijk ik er naar uit. We en dan vooral Patrick zijn al de hele week bezig om alles zo goed mogelijk te regelen en ik wil nu ook het eindresultaat zien en horen.
Omdat we Youri niet konden laten opbaren en we hem dus ook niet meer hebben kunnen zien, is het vandaag ook de eerste keer dat we weer allemaal samen zijn in een ruimte. En meteen de laatste keer.
‘s Morgens werden we wakker met prachtig weer. Een stralende zon en heerlijk warm. We waren al vroeg op en daarna druk met eten, douchen en aankleden. Op Youri’s laatste dag hier moeten we er natuurlijk wel een beetje fris en fruitig bij lopen.
Van alle kanten kregen we de waarschuwing om iemand in huis te halen voor tijdens de herdenking. Het schijnt namelijk geregeld voor te komen dat een huis leegroofd wordt. Gelukkig wilde onze strijkhulp, Sandra komen. Toen zij er was gingen we maar op weg naar Eijsden.
Aan de deur van het crematorium werden we opgevangen door Anne van de Dela die ons naar de familiekamer bracht. Daar waren Inge en Rene al bezig met de ballonnen. Ze deden kaartjes aan de ballonnen met onze namen, die van familie en vrienden en kaartjes met alle aanwezigen, belangstellenden. Langzaam druppelden alle andere familieleden binnen en zo zaten we te wachten tot het 14 uur was.
Anne kwam ons halen toen we de aula in konden. Vooraan stond Youri’s kist. Ik ben er meteen naar toe gelopen en heb er over geaaid. Wat ik had verwacht weet ik niet, maar ik voelde er eigenlijk niks bij. Ik heb Youri nu al overal gezocht, op zijn kamer, bij zijn computer, op de plek waar hij is gestorven en nu bij zijn kist. Maar hij is nergens, ik voel hem niet. Ik voel alleen leegte.
Uiteindelijk ben ik maar gaan zitten. Iedereen was druk, de ballonnen moesten aan de kist bevestigd worden, Youri’s foto werd op de kist gezet. Alle kaarten die we gekregen hebben werden rondom de kist neergelegd, het beeldje van de GGM erbij gezet, tekeningen en teksten erbij, de kaars kwam bovenop de kist en Nicky stak hem aan en de blikken Monster moesten ook nog ergens staan. Ineens was toch alles klaar en lag het er allemaal mooi bij. De familie ging zitten en toen kwamen de rest van de mensen binnen.
Eigenlijk had mijn zusje de teksten willen voorlezen maar bij het oefenen bleek dat het echt niet ging. Heel logisch. Daarom las Anne van de Dela de teksten voor waar Patrick, de kinderen, ik en opa mee bezig zijn geweest.

Crematie Youri Steven Zaterdag 2 April
——————————————————————————————————————————–

Bij binnenkomst muziek van Billy Joel met I love you just the way you are. Eventueel 2x draaien als het te lang duurt met plaatsnemen….Tante Inge gaat alle teksten voorlezen,als dit niet lukt dan moet ze ook niet verder proberen en wil ik dat de spreker van de Dela het overneemt.
————————————————————————————————————————————–

Namens Pappa en Mamma richt ik een openingswoord aan jullie Allemaal.

Welkom Youri………
Welkom Familieleden van Youri………
Welkom vrienden van Youri………………
Welkom kennissen,bekenden en belangstellende.
Welkom iedereen die in gedachten bij ons is ,of van daarboven meekijkt………….
Pappa en Mamma hebben lang nagedacht over hoe ze deze dag tot iets speciaals voor Youri en iedereen kunnen maken.
Daarbij hebben we ook overwogen over wat Youri zelf zou willen.
Aangezien vette hardcoremuziek met pizza,kebab en veel lachen geen optie is, of geen troost bied voor de meeste van ons, hebben we voor iets anders gekozen.
Het word een samen zijn…………….
Een samen zijn waarin het voelt alsof we voor de laatste keer compleet zijn…………
Een samen zijn waarin er gehuild en zeker ook gelachen mag worden…………..
Een samen zijn waarin er naar speciale muziek geluisterd wordt……………….
Een samen zijn waarin we de doopkaars voor Youri hebben aangestoken, teksten zullen voorlezen en ballonnen voor hem zullen oplaten……………
Maar vooral moet het een samen zijn waarin we Youri bedanken……………….
Iedereen die hier aanwezig is heeft een speciale band met Youri ,of met een van de nabestaanden.
De tekst van het liedje I love you just the way you are wat zo net bij binnenkomst gespeeld werd slaat eigenlijk de spijker op zijn kop.
Iedereen hield van hem zoals hij was………..
Hij was voor iedereen speciaal , hij was voor iedereen anders.
Hij was gewoon zoals hij was…..zichzelf en nooit anders.
Pappa,mamma, en zijn 3 broertjes hebben een persoonlijke tekst geschreven om Youri te bedanken of om hem nog iets te zeggen.
Ook opa heeft een paar woorden op papier gezet.
Deze woorden vonden wij zo mooi dat we ze op de kaarten hebben laten drukken, maar we willen ze hier ook nog een keer ten gehore brengen.
Tussendoor luisteren we nog een paar keer naar een speciaal stukje muziek.
Aan het eind van dit samen zijn gaat de naaste familie nog ballonnen oplaten in de hoop dat ze Youri ergens daarboven zullen bereiken om hem te zeggen dat hij nooit vergeten zal worden.
Pappa heeft ook een ballon gesigneerd namens jullie allemaal.
De muziek die we nu ten gehore gaan brengen is van Krezip met All my life.
Deze muziek is gekozen omdat het een mooi liedje is en stukken van de tekst verwoorden wat sommige van ons voelen.
————————————————————————————————————————————–
Muziek Krezip-all my life
————————————————————————————————————————————-

Ik ga nu namens Indy, Terry en Nicky een persoonlijke tekst voorlezen.

Lieve Youri,deze brief heeft Indy samen met een tekening speciaal voor jou gemaakt.

Youri was een goede en lieve broer.
Hij pestte me soms maar dat hoort bij broer zijn.
Hij ging met me naar de mac donalds en bracht me naar school of naar boxles.
Hij hielp me ook vaak met dingen zoals met eitjes bakken of hij brande cds voor me.
Het komt voor de hele familie hard aan.
Ik werd smorgens wakker en mijn vader stond naast mijn bed.
Hij zij er is iets ergs gebeurd met Youri.
Hij is…………..dood.
Ik schrok.
Hij vroeg of ik mee ging naar oma.
Want daar was het gebeurt.
Oma zij dat Johan hem op de grond had gevonden.
Hij was koud en had een blauw hoofd.
Ik kon hem niet zien.
Ik kan het nog steeds niet geloven.
Het was een van de beste broers die je kon wensen.
Hij was nog zo jong.
zaterdag 26 maart 2011 was een van de rotste dagen uit mijn leven.
Ik mis Youri heel erg.
Ik vind het heeeeeeeeeeeeeeel jammer.
Dag grote broer.

indy

Lieve Youri,deze tekst heeft Terry voor je geschreven:

Youri was een geweldige broer, ondanks de ruzies soms.
Hij maakte mij vaak aan het lachen en we deden leuke dingen.
We deden vaak samen gamen.
Samen films kijken of elkaar voor de grap slaan.
Helaas is dit nu allemaal voorbij.
Ik zal je missen lieve Youri.

Terry

Youri, deze tekst heeft Nicky voor je geschreven.

Waarom?
Waar ben je naartoe?
Het is niet eerlijk, er is nog zoveel wat we moeten doen samen.
We zouden nog naar België gaan voor een dikke durum te eten.
We moeten nog samen spelletjes spelen op de computer of de Xbox de hele nacht door tot een uur of 5.
En een hele tree monster energie blikjes opdrinken zodat we tenminste wakker blijven.
En jij moet nog terug naar Cambodja naar je vriendin en vrienden.
Er is nog zoveel wat we samen moeten doen.
Met wie moet ik nu de hele dag grapjes maken en lol hebben ook al gaat het helemaal nergens over?
Wie laat me nu die nieuwste hardcore Nummers luisteren?
Jij had elke dag wel iets nieuws om te laten zien of om te vertellen.
Waarom ben je zo plotseling weggegaan?
De ene dag zitten we nog bij oma grapjes te maken en de andere dag ben je er niet meer.
ik kon en kan het gewoon nog steeds niet geloven. Het is gewoon niet eerlijk.
Elke keer als ik een sigaret ga roken buiten dan ben ik zo alleen.
Ook al was je gestopt met roken en wou je gezonder gaan leven, dit soort dingen kunnen we nooit meer doen.
Je hebt in je leven altijd overal moeite mee gehad maar uiteindelijk kwam je er wel bovenop met behulp van iedereen om je heen.
We wilden je altijd helpen ook al bleef je steeds fouten maken.
Het is fijn dat je in ieders gedachten verder leeft en dat je van boven op ons let en ons in de gaten houd.
lieve youri wacht en waak op ons daarboven.

P.s.
Ik ben gisteren op mijn brommer naar de plus gereden en heb je een blik monster meegenomen.
Je hoeft niet weer te schelden want ze hadden ze nu een keer op voorraad.
Youri………Gezondheid……….laat het je smaken en denk aan mij als je hem leeg drinkt.

Liefs Nicky

Het volgende nummer wat we nu gaan beluisteren is door Nicky, Terry en Indy gekozen.
Youri vond dit zelf een geweldig nummer.
Hij draaide dat zo vaak achter elkaar dat Nicky er gek van werd.
Maar vanaf nu heeft dit een speciale plaats in hun hart.
Het is een nummer van Eminem en Rihanna met Love the way you lie.
Het is een stevig nummer,maar dat was Youri ook.

————————————————————————————————————————————–
Muziek Eminem en Rihanna met love the way you lie
————————————————————————————————————————————–

Ik ga nu namens Opa, Mamma en Pappa een persoonlijke tekst voorlezen.

Deze woorden zijn door Opa op papier gezet .

Onbegrijpelijk.
De dood is niet tastbaar en voor ons onverklaarbaar.
Een raadsel wat we pas kunnen oplossen als onze eigen tijd aangebroken is.
Ondanks alles draait de wereld gewoon door.
Maar Voor Ons Allemaal staat de tijd stil………….

Opa

Deze woorden zijn geschreven door Mamma

Lieve Youri,
jij bent mijn eerste kind. Jij hebt mij moeder gemaakt bijna 21 jaar geleden. Je was zo geweldig lief en mooi. Een groot stevig mannetje met lichtblonde haartjes die ik altijd met wat gel omhoog kamde in een kuif. Je was zo lief en je lachte zo schattig. Je was een ontzettend stoer klein jongetje. Toen ik je naar de peuterspeelzaal bracht zei iemand dat als Youri binnenkwam, er ook echt iemand binnenkwam.
Toen je opgroeide werd steeds duidelijker dat dingen voor jou niet zo makkelijk waren en we hebben heel veel met je meegemaakt. Maar van binnen was je nog altijd dat lieve, stoere, goedlachse mannetje.
Afgelopen jaar woonde je weer thuis en dat vond ik heel fijn.
Je was behulpzaam, grappig, lief voor je broertjes en zo samen waren we echt een gezin.
Wat hebben we een lol gehad, vooral aan tafel als iedereen grapjes zat te maken.
Ik ben zo ontzettend blij dat we samen nog zo’n leuke tijd hebben gehad na al die moeilijke jaren. Het ging ook allemaal de goede kant op. Je had je supercomputer waar je blij mee was, je had net je rijbewijs gehaald wat een geweldige prestatie is en je was net terug uit Cambodja waar je een fantastische tijd hebt gehad.
En er was Phary die van jou houdt en waar jij van hield.
Je was volop plannen aan het maken om terug naar Cambodja te gaan.
Je was zelfs Khmer aan het leren en je zat weer vol passie en levenslust.
Ik was er van overtuigd dat alles goed zou komen met je.
En toen dat bericht dat je dood bent.
Het is niet te bevatten en niet te begrijpen.
Ik denk nog steeds dat je dadelijk weer in de deuropening staat of dat je achter je computer zit.
Ik mis je zo ontzettend dat het gewoon pijn doet.
Lieve Youri, je blijft altijd in mijn hart.

Mamma

Deze woorden zijn geschreven door Pappa.

TROTS……………………
20 jaar geleden is het dat mijn kleine mannetje geboren werd.
Pappa weet nog goed dat hij na de geboorte van jou trots over straat liep en het liefst tegen iedere voorbijganger die hij tegen kwam zei dat hij pappa was geworden.
Trots was pappa op zijn kleine mannetje toen hij ging proberen te lopen,of begon te praten,of bij elke keer dat je zelfstandig dingen ging ondernemen.
Trots als een pauw was pappa als we op familiebezoek gingen en iedereen met dat stoere mannetje kon lachen als hij weer gek aan het doen was.
Of als je liet zien dat je met het puntje van je tong makkelijk tot bijna aan je oren kwam.
Of omdat je zo schattig kinderliedjes kon zingen.
Trots was pappa toen je voor de eerste keer naar de middelbare school ging en je per ongeluk de juffrouw een blauw oog sloeg omdat je met mamma naar huis wou.
Trots was pappa eigenlijk bij bijna alles wat je deed.
Toen je langzaam aan groter werd zat je vaak met jezelf en met alles en iedereen in de knoop.
Contacten maken ging je steeds moeilijker af naarmate je ouder werd.
Je pubertijd was voor een gewone puber al problematisch maar voor jou was dit extra zwaar.
Thuis verliep het allemaal niet soepeltjes.
Teveel impulsen van buitenaf,verkeerde keuzes en verkeerde vriendjes zorgden ervoor dat je een rot tijd tegemoet ging.
Dit was allemaal niet jouw schuld.
Jij was wie je was ….en achteraf zijn we je daar dankbaar voor.
Ondanks alles wat er gezegd,gebeurt of gedaan is in deze tijd zijn we altijd van je blijven houden en hebben we je in alles proberen te steunen.
Trots waren we nog steeds omdat we complimentjes kregen over onze ondertussen tot beer uitgegroeide vent.
Trots waren we op die ongelofelijke droge humor van je,de sahara was er niks bij.
Trots waren we bij het behalen van je rijbewijs.
Trots waren we bij het lezen van de reacties op jouw overlijden van vrienden van jou op hyves,msn en facebook
Ze kwamen van over de hele wereld.
Iedereen was blij je gekend te hebben,blij dat ze dingen van je hadden kunnen leren en met je gedeeld hadden en je zult door een ieder van hun gemist worden.
Trots waren we toen we een brief kregen van je goede vriend Graham.
Ondanks dat hij je nog nooit in het echt ontmoet had sprak hij liefdevol over jou en vertelde wat jullie allemaal samen gedaan hadden.
Ik heb zijn brief uitgeprint en bij je gelegd want dat heb ik hem beloofd.
Youri……..Van buiten leek je altijd groot,sterk ,nors en onverschillig,maar van binnen heeft Pappa alleen maar een heel mooi klein ,lief en braaf ventje gezien ,met het hart op de juiste plaats.
Een ventje waar Pappa voor altijd trots op zal zijn.
Een ventje waar Pappa ondanks sommige stommiteiten voor altijd van zal blijven houden.
Dag mijn kleine ventje.

Pappa.

Het volgende liedje van Queen met Love of my Live is speciaal door Pappa en Mamma uitgezocht.
Ze vinden het beide een mooi liedje met voor hun belangrijke tekst
————————————————————————————————————————————–
Liedje van Queen met love of my life
————————————————————————————————————————————-

Namens Pappa wil ik een slotwoord tot u richten.

Ik wil namens Youri iedereen bedanken.
Iedereen die wel en niet aanwezig heeft kunnen zijn.
Iedereen die met hem mee heeft geleeft.
Iedereen die een rol van betekenis heeft gehad in zijn korte maar bewogen leven.
Ik weet zeker dat jullie allemaal speciaal voor hem waren.

Verder wil ik namens Patrick, Heidi, Nicky, Terry , Indy en alle andere nabestaanden iedereen bedanken voor hun komst.
Ook willen we iedereen bedanken voor de hartverwarmende berichten,telefoontjes,bezoekjes,bloemen, kaarten en andere attenties.
Van de fietsclub,de vrienden van de garage en de carnavalswagen tot de familie ,kennissen en iedereen om ons heen kregen we steun.
Dat heeft ons ontzettend goed gedaan.
We hopen dat jullie dit de komende tijd blijven doen want ook dan hebben we die liefde die we gevoeld hebben nodig om ons door deze horror heen te helpen.
Aangezien ons verdriet nu te groot is en we moe en kapot zijn hebben wij niet gekozen voor een koffietafel of een gelegenheid om ons nog persoonlijk te condoleren, Ik hoop dat jullie dit respecteren.
Verder had ik nog zoveel willen zeggen en schrijven,maar ik realiseer me steeds meer dat ik dat doe om even met iets anders bezig te zijn dan huilen……
De dingen die gezegd moesten worden zijn gezegd en vergeef me als ik iets vergeten ben.
We gaan dit moment van samen zijn zometeen afsluiten met twee platen
Eerst een stevig nummer wat Youri prachtig vond
Het is van Within temptation met Faster.
En daarna gevolgd door Evanescence met My beloved immortal.

Ik wil jullie vragen om een minuutje van de eerste plaat te luisteren en dan langzaam te beginnen de zaal te verlaten.
De naaste Familie wil graag tot het laatste blijven.
Bij het naar buiten gaan mogen jullie op geheel eigen wijze Youri gedag zeggen of groeten.
Hierbij is alles toegestaan en is niks te gek.
Wij gaan straks na dit samen zijn de ballonnen loslaten.

Liefs en sterkte van Patrick.

————————————————————————————————————————————–
Muziek van within temptation met faster.
Muziek van evanescense met my immortal.
————————————————————————————————————————————–

Op een gegeven moment kreeg ik niet meer zoveel mee. Ik zag alleen nog maar die kist en ik voelde me zo intens verdrietig dat ik alleen nog maar kon huilen. Ik geloof dat “Faster” helemaal niet gedraaid is en er schijnen dus heel veel mensen te zijn geweest maar ik heb ze niet gezien.
Na een tijdje was ik uitgehuild en waren de mensen weg. De ballonnen werden weer van de kist gehaald en we gingen naar buiten om ze in de tuin van het crematorium los te laten. Het waaide nogal en ze gingen snel naar boven. Hopelijk vind Youri ze mooi. Daarna wilde ik eigenlijk alleen nog maar naar huis. Even niks meer.
Mijn zusje had de dag van te voren soep gemaakt en die hebben we gegeten. Er waren nog meer kaarten gekomen met de post en van het crematorium hadden we ook nog een hoop kaarten gekregen dus die heb ik allemaal doorgekeken.
We hadden allemaal zo’n leeg gevoel, niemand kon z’n draai vinden. Nicky is met z’n brommer naar oma en opa gegaan, Terry is gaan computeren en Patrick, Indy en ik hebben maar een dvd opgezet.
Aan het eind van de middag kwam mijn zusje langs, ze wilde de kinderen meenemen naar de Wok. Haar zoon Arjan zou zijn verjaardag vieren op de dag dat Youri gevonden is en omdat dat natuurlijk niet doorging wilde ze nu met hem naar de Wok. Onze kinderen wilden graag mee, die zijn gek op wokken. En ineens had ik zin om mee te gaan. Even wat anders, even weg. Patrick wilde niet mee jammer genoeg. Het zou goed geweest zijn. Ik heb me snel omgekleed en toen ben ik met de kinderen naar Meerssen gereden.
Het was af en toe moeilijk maar uiteindelijk is het toch een hele gezellige avond geworden met lekker eten en veel gelach. Ergens voel ik me dan heel schuldig naar Youri toe maar aan de andere kant denk ik dan dat hij niet gewild zou hebben dat ik de hele dag zou zitten te kniezen.
Thuisgekomen ben ik nog naar de friture gereden voor Patrick en daarna naar bed gegaan. Was ook wel genoeg geweest voor een dag.

Missen

Elke ochtend als ik wakker word, is daar ook weer het besef dat Youri er niet meer is. Het is zo ongelofelijk klote allemaal.